V SA/Wa 788/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec - Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie przyznania płatności na zalesienie gruntów rolnych oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez A. J. (zwana dalej skarżącą) jest decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. oraz o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r., Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym. W dniu 30 grudnia 2004 r. A. J. wystąpiła do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z wnioskiem o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. A. J. zadeklarowała do zalesienia dwie działki rolne D, A położone na działkach ewidencyjnych: - nr [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...], woj. [...] o pow. 1,10 ha; nr [...], obręb [...], gmina [...], powiat [...], woj. [...] o pow. 1,56 ha. W oparciu o powyższy wniosek złożony przez skarżącą wraz z wymaganymi załącznikami Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] wydał postanowienie [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. o spełnieniu przez A. J. niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] odmówił A. J. przyznania płatności na zalesienie. W dniu 3 stycznia 2008 r. A. J. złożyła odwołanie od powyższej decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...]. Decyzją Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. W dniu 16 kwietnia 2008 r. A. J. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosek o przywróceniu terminu do złożenia skargi wraz ze skargą na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR Nr 09[...] z dnia [...] lutego 2008 r. W dniu 9 czerwca 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu, a następnie postanowieniem z dnia 3 lipca 2008 r. odrzucił skargę A. J.. W dniu 30 września 2009 r. do [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wpłynął wniosek skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...]grudnia 2007 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. W dniu 15 lutego 2010 r. do Centrali ARiMR wpłynęło skierowane do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odwołanie Strony od decyzji Prezesa ARiMR Nr [...] z dnia [...] stycznia 2010 r. Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2010 r. Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Prezes ARiMR odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR Nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. oraz odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Organ I instancji wskazał, iż A. J. w swoim wniosku o stwierdzenie nieważności opisała stan faktyczny w sprawie. Skarżąca zarzuciła decyzji nr [...] rażące naruszenie prawa w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa oraz podniosła, że specjalista od spraw melioracji rolnych stwierdził, iż rosnący las na działce [...] nie ma ujemnego wpływu na rolnicze użytkowanie działek przylegających. Poinformowała także, iż Starosta Powiatowy w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] oraz decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] przekwalifikował grunty rolne na leśne w zakresie działki [...] oraz [...]. Kolejnym argumentem podniesionym przez skarżącą było umorzenie postępowania w sprawie likwidacji zalesienia na działce [...]. Zdaniem organu I instancji w niniejszej sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa i w sprawie nie zaszły przesłanki z art. 156 Kpa. Organ I instancji wskazał, iż w dniu 30 grudnia 2004 r. A. J. złożyła do Biura Powiatowego ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych na rok 2004 wraz z wymaganymi załącznikami. Wniosek dotyczył działki ewidencyjnej nr [...] oraz [...]. Ww. organ stwierdził po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, iż na dzień 30 grudnia 2004 r. przeznaczenie działki ewidencyjnej nr [...] obręb [...] do zalesienia było sprzeczne z ustaleniami Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Nr 194/XXVII/98 z dnia 17 czerwca 1998 opublikowanego w Dz. U. woj. przemyskiego nr 16 z dnia 31 sierpnia 1998 r., a tym samym działka ta nie spełniała wymogu do przyznania płatności na zalesienie. W wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] zgodnie z § 3 ust 3 i § 7 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r., Nr 187, poz. 1929 z późn. zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem zalesieniowym", ustalił, że działki rolne przewidziane do zalesienia nie odpowiadają określonym wymogom w związku z powyższym odmówił przyznania płatności decyzją nr [...]z dnia [...] grudnia 2007 r. Powyższe znalazło również odzwierciedlenie w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Prezes ARiMR wskazał, iż rozważył przesłanki stwierdzenia nieważności w odniesieniu do decyzji Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] a następnie w odniesieniu do decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR. Prezes ARiMR stwierdził, iż Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] w decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. o odmowie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] słusznie uznał, że na dzień 25 maja 2005 r. działka ewidencyjna nr [...]nie była przeznaczona do zalesienia zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. na dzień [...] listopada 2004 r. W związku z tym należało stwierdzić, iż przedmiotowa działka nie spełniała podstawowego warunku dotyczącego przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. Organ I instancji podkreślił, iż powyższe okoliczności musiały skutkować odmową przyznania płatności na zalesianie do działki nr [...]. W związku z powyższym Prezes ARiMR nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] o odmowie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. Prezes ARiMR w odpowiedzi na argumenty skarżącej w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] a w konsekwencji również decyzji nr [...], dotyczące decyzji z dnia [...] października 2009 r. w sprawie umorzenia postępowania w zakresie likwidacji zalesienia na działce nr [...], oraz decyzji wydanych w 30 stycznia 2009 roku o przekwalifikowaniu działek [...] i [...] na działki przeznaczone pod zalesianie; wskazał, iż nie stanowią one argumentów w sprawie gdyż nie istniały w chwili wydawania decyzji nr [...]i decyzji nr [...]. Prezes ARiMR odnosząc się do zarzutu rażące naruszenie prawa w oparciu o art. 156 § 1 pkt 2 Kpa wskazał, iż nie może ustosunkować się szczegółowo do podniesionego zarzutu, gdyż skarżąca nie przywołała żadnego przepisu prawa, który jej zdaniem został rażąco naruszony. W związku z powyższym organ stwierdził, iż przedmiotowe decyzje których dotyczył wniosek o stwierdzenie nieważności są zgodnie ze stanem faktycznym i prawnym. Minister Rolnictwa i Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi po rozpoznaniu odwołania A. J. decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżona decyzję. Organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji co do stanu faktycznego i prawnego. Stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą zarzutów wydania przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] dwóch sprzecznych ze sobą rozstrzygnięć administracyjnych tj.: postanowienia nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. o spełnieniu przez ww. niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych oraz decyzji Nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. o odmowie przyznanie skarżącej płatności na zalesienie organ odwoławczy stwierdził, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. o spełnieniu przez skarżącą niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych wydane zostało w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny. Zgodnie bowiem z zaświadczeniem Urzędu Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r. działka nr [...] położona na terenie Gminy [...] przeznaczona była do zalesienia. Organ II instancji wskazał, iż zgodnie z § 7 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. z 2004 r. Nr 187, poz. 1929, z późn. zm.), jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że wnioskodawca spełnia warunki określone w § 3 ust. 1 oraz działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku odpowiadają wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 lub ust. 3, kierownik biura powiatowego Agencji wydaje postanowienie o spełnieniu tych warunków w terminie 60 dni od dnia złożenia wniosku. Odnosząc się do zarzutu skarżącej organ odwoławczy wskazał, iż należy mieć na względzie przepis § 7 ust. 2 w/w rozporządzenia Rady Ministrów, zgodnie z którym weryfikując wniosek o przyznanie płatności, kierownik biura powiatowego ustala łączną powierzchnię działek rolnych przewidzianych do zalesienia we wniosku oraz czy spełnione są warunki określone w § 3. Wskazał także, iż zgodnie z przepisem § 7 ust. 3 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., zgodnie z którym, jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 3 ust. 1 lub działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 lub ust. 3 kierownik biura powiatowego Agencji, w formie decyzji, odmawia przyznania płatności na zalesianie. Organ podkreślił, iż w przedmiotowej sprawie, zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Nr 194/XXVII/98 z dnia 17 czerwca 1998 r. działka ewidencyjna nr [...] położona jest w istniejącym kompleksie pól uprawnych, tereny zmeliorowane. W związku z powyższym zdaniem organu II instancji wobec nie spełnienia przez skarżącą - w momencie wydania decyzji z dnia 27 grudnia 2007 r. - określonych w § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. przesłanek otrzymania płatności na zalesianie oraz pomimo wydania postanowienia Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r., zgodnie z przepisem § 7 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. na Kierowniku Biura Powiatowego ARiMR w [...] ciążył prawny obowiązek wydania decyzji o odmowie przyznania płatności na zalesianie. W związku z powyższym zarzut skarżącej organ uznał za bezzasadny. Organ podniósł, iż decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2009 r. o umorzeniu postępowania w sprawie zobowiązania A. J. do likwidacji zalesienia na działce nr [...]pozostaje bez wpływu na wynik przedmiotowego postępowania ponieważ postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest postępowaniem nowym w sprawie, mającym na celu jedynie ustalenia czy kontrolowana decyzja dotknięta jest wadami prawnymi określonymi w art. 156 § 1 pkt 1-6 kpa. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła A. J. wnosząc o uchylenie decyzji [...] utrzymującą w mocy zaskarżonego decyzję z dnia [...] stycznia 2011 r. wydaną przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a tym samym unieważnienie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] o odmowie przyznania płatności na zalesienie. Zdaniem skarżącej w postępowaniu naruszono następujące przepisy: - art. 76 § 1 kpa oraz art. 217 kpa poprzez odmowę mocy dowodowej zaświadczenia Urzędu Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r. na podstawie którego skarżąca dokonała zalesienia działek o nr ewidencyjnych [...] oraz [...]. W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi podtrzymując swoją dotychczasową argumentacje wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2002, Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Należy zauważyć, iż stwierdzenie nieważności decyzji jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznych. Podstawy stwierdzenia nieważności decyzji wymienione są enumeratywnie w art. 156 § 1 k.p.a. Niedopuszczalna jest rozszerzająca wykładnia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. zważywszy na fakt, że stwierdzenie nieważności decyzji jest odstępstwem od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 w/w ustawy. Jedną z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne nie dające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji. Nie chodzi więc o spór o wykładnie prawa, lecz o działanie wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w prawie. O rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyrok NSA z dnia 11 maja 1994 r. sygn. akt III SA 1705/93 opublikowany w piśmie Wspólnota 1994/42/16). Na wstępie zaznaczyć trzeba, iż Sąd rozpatrując zarzuty dotyczące stwierdzenia nieważności, bada stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, której stwierdzenia nieważności żąda strona. Należy zauważyć, iż zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich (Dz. U. Nr 187, poz. 1929, z późn. zm.), płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, trwałe użytki zielone albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z § 7 ust. 3 wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., jeżeli w wyniku weryfikacji wniosku o przyznanie płatności zostanie ustalone, że wnioskodawca nie spełnia warunków określonych w § 3 ust. 1 lub działki rolne przewidziane do zalesienia we wniosku nie odpowiadają wymaganiom określonym w § 3 ust. 2 lub ust. 3 kierownik biura powiatowego Agencji, w formie decyzji, odmawia przyznania płatności na zalesianie. Z akt sprawy wynika, iż w dniu 30 grudnia 2004 r. skarżąca złożyła w Biurze Powiatowym ARiMR w [...] wniosek o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych z wymaganymi załącznikami. Zgodnie z zaświadczeniem (jeden z załączników do wniosku) Urzędu Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r. działki nr [...] oraz [...]położone na terenie Gminy [...] przeznaczone były do zalesienia zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o ten wniosek (oraz jego załącznik - zaświadczenie Urzędu Gminy [...] z dnia [...] listopada 2004 r.) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wydal postanowienie Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2005 r. o spełnieniu przez skarżącą niezbędnych warunków we wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych. Dopiero w wyniku postępowania administracyjnego w sprawie przyznania skarżącej płatności na zalesianie gruntów rolnych Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] ustalił, iż zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwałą Rady Gminy Nr 194/XXVII/98 z dnia 17 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Przemyskiego nr 16 z dnia 31 sierpnia 1998 r.) działka ewidencyjna nr [...] położona była w istniejącym kompleksie pól uprawnych, tereny zmeliorowane. W związku z tym, iż ww. działka nie kwalifikowała się do zalesiania na Kierowniku Biura Powiatowego ARiMR w [...] jak i na Dyrektorze [...] Oddziału Regionalnego ARiMR zgodnie z powyższym przepisem § 7 ust. 3 wymienionego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., ciążył prawny obowiązek wydania decyzji odmawiającej skarżącej przyznania płatności na zalesianie zgłoszonych do płatności działek nr [...] oraz [...]. W związku z powyższym skład orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. utrzymująca w mocy oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2007 r. nie zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Odnosząc się podniesionego przez skarżącą zarzutu naruszenia art. 76 § 1 kpa oraz art. 217 kpa należy wskazać, iż zgodnie z art. 217 kpa zaświadczenie jest czynnością organu administracji publicznej polegającą na urzędowym potwierdzeniu obiektywnie istniejących okoliczności faktycznych lub stanu prawnego, dokonaną na żądanie zainteresowanej osoby, która ma w tym interes prawny albo gdy urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis (art. 217 § 2 pkt 1 kpa). Zaświadczenie zalicza się do czynności materialno-technicznych albo też czynności faktycznych organu administracji publicznej. Zaświadczenie jest pochodną faktów lub stanu prawnego i wraz ze zmianą stanu faktycznego lub prawnego zaświadczenie staje się nieaktualne i może zostać wydane nowe zaświadczenie odpowiadając aktualnemu stanowi prawnemu lub faktycznego. Możliwe jest ponowne wydanie zaświadczenia w tej samej sprawie, bez uprzedniego korygowania czy unieważniania pierwotnie wydanego zaświadczenia, z tego względu, że jest ono rodzajem czynności faktycznej, a te nie korzystają z powagi rzeczy osądzonej. Wartość zaświadczenia należy oceniać w kategoriach wyrażania prawdy obiektywnej, co do faktów lub prawa. Można zatem zanegować jego wartość wskazując, że potwierdza ono fałsz (wyr. NSA z dnia 24 listopada 2006 r., I OSK 88/06). Należy ponadto stwierdzić, iż kodeks postępowania wprowadza co prawda zwiększoną moc dowodową dokumentów urzędowych (w tym zaświadczeń) w zakresie tego, co zostało w nich urzędowo potwierdzone, jednakże przepis art. 76 § 3 kpa wprowadza możliwość obalenia domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego, poprzez przeprowadzenie dowodu przeciwko treści dokumentu. Mając na uwadze powyższe należy wskazać, iż zgodnie z przepisem § 3 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r., płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu do działek rolnych użytkowanych jako grunty orne, trwałe użytki zielone albo sady, które zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że na organie administracji publicznej przyznającym płatność na zalesianie ciąży obowiązek ustalenia czy działki rolne zadeklarowane przez producenta rolnego do płatności na zalesianie zostały przeznaczone do zalesienia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie w wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w [...] ustalił, iż zgodnie ze Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] zatwierdzonego Uchwalą Rady Gminy Nr 194/XXVII/98 z dnia 17 czerwca 1998 r. (Dz. Urz. Woj. Przemyskiego nr 16 z dnia 31 sierpnia 1998 r.) działka ewidencyjna nr [...] położona była w istniejącym kompleksie pól uprawnych, tereny zmeliorowane, natomiast zaświadczenie z dnia [...] listopada 2004 r. stwierdzające przeznaczenie działki nr ewidencyjny [...]zostało wydane przez upoważnionego pracownika Gminy [...] omyłkowo. W związku z powyższymi ustaleniami Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 76 § 1 kpa. Reasumując należy stwierdzić, iż organy administracji obu instancji, wbrew zarzutom skargi, w zgodzie z zasadą praworządności, podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy, w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy, należycie go oceniły, a wydane na jego podstawie rozstrzygnięcia odpowiadają prawu. Z tych względów, w oparciu o art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę.