V SA/Wa 809/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Jolanta Bożek, Sędzia WSA - Izabella Janson, Asesor WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant - Tomasz Zawiślak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2007 r. sprawy ze skargi I. K. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] września 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych; 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2006 r., nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływany dalej jako ,,Prezes Zakładu’’), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (powoływany dalej jako ,,Zakład’’) z [...] marca 2005 r., odmawiającą I. K. umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne oraz Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Orzeczenie wydane zostało w następującym stanie faktycznym. Pismem złożonym w dniu 24 lutego 2005 r. I. K. wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, Inspektoratu w Ż., o umorzenie należności z tytułu składek. W uzasadnieniu wniosku podała się na trudną sytuację finansowo-materialną, na wiek oraz stan zdrowia. Oświadczyła, że osiągane dochody nie pozwalają na zapłatę bieżących wydatków oraz zakup leków. Zakład decyzją z [...] marca 2005 r., po rozpatrzeniu powyższego wniosku, odmówił umorzenia stronie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne za okres 07/1994 – 12/1998 w łącznej kwocie 26.321,40 zł.; na ubezpieczenia społeczne za okres 06/1999 - 11/2002 w łącznej kwocie 22.168,03 zł.; na ubezpieczenie zdrowotne za okres 05/2001 – 01/2005 w łącznej kwocie 4.360,69 zł. oraz na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres 01/2000 – 11/2002 w łącznej kwocie 1.134,86 zł. Kwoty powyższego zadłużenia obejmują odsetki za zwłokę. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 83 ust. 1 pkt 3, art. 28 ust. 1 i ust. 3 a oraz art. 32 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1998 r., Nr 137, poz. 887 ze zm); powoływanej dalej jako ,,u.s.u.s’’. Uzasadniając decyzję Zakład stwierdził, że z analizy przedłożonej dokumentacji wynika brak podstaw do umorzenia zadłużenia, ponieważ strona jak i jej mąż pobierają zaświadczenia emerytalno - rentowe. Wskazał, że strona jest współwłaścicielem nieruchomości na której dokonano zabezpieczenia i, że istnieje realna szansa na spłatę zadłużenia. Rozpatrując wniosek strony o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Zakładu decyzją z [...] kwietnia 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071), powoływanej dalej jako: ,, k.p.a." utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] marca 2005 r. Na powyższą decyzję Prezesa Zakładu I. K., wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, wyrokiem z 7 listopada 2005 r. stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji organem właściwym do rozpatrywania odwołań od decyzji w sprawach umarzania należności z tytułu składek, w których w I instancji orzekał Zakład Ubezpieczeń Społecznych, był Minister Polityki Społecznej. Tym samym Prezes ZUS, utrzymując w mocy decyzję Zakładu z [...] marca 2005 r., naruszył przepisy określające właściwość organu odwoławczego w tychże sprawach. Jednocześnie Sąd wskazał na naruszenie przez organ orzekający art. 10 § 1 k.p.a. a także zobligował organ by w uzasadnieniu decyzji, wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy, odniósł się do regulacji zawartych w art. 109 u.s.u.s. jak również w art. 35 ust. 3 i ust. 4 ustawy z 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989 r., Nr 25, poz. 137 ze zm.), która obowiązywała przed wejściem w życie z dniem 1 stycznia 1999 r. u.s.u.s. Dalej, postanowieniem z [...] czerwca 2006 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej, w oparciu o przepis art. 65 § 1 k.p.a., przekazał Prezesowi Zakładu, jako organowi właściwemu, wniosek I. K. W uzasadnieniu postanowienia podniósł, iż w dniu 24 sierpnia 2005 r. zmianie uległa treść art. 83 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Na jego podstawie stronie niezadowolonej z decyzji w sprawie umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku I. K., w dniu [...] września 2006 r. Prezes Zakładu wydał decyzję, którą utrzymał w mocy decyzję Zakładu z [...] marca 2005 r. W podstawie prawnej orzeczenia powołał przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, iż przepis zawarty w art. 28 ust. 3 u.s.u.s., ma charakter wyjątkowy gdyż zasadą jest płacenie składek na wszystkie ubezpieczenia w terminach i w trybie przewidzianym w tej ustawie. Dalej organ wyjaśnił, ze strona pobiera świadczenie emerytalne w wysokości [...] zł. brutto a jej mąż ma wypłacane świadczenie rentowe w wysokości [...] zł. brutto. Strona prowadzi również działalność gospodarczą. W ocenie organu sytuacja strony jest bez wątpienia trudna nie stanowi jednak wystarczającej przesłanki do umorzenia zadłużenia. Sam fakt, że po pokryciu wszystkich wydatków, pozostała kwota jest ograniczona nie może stanowić podstawy umorzenia. Brak realnych dochodów umożliwiających spłatę zadłużenia nie jest sam w sobie przyczyną wystarczającą do uwzględnienia wniosku. Zdaniem Prezesa Zakładu zaległości I. K. nie powstały w następstwie zdarzeń losowych, dlatego nie ma podstaw do umorzenia należności w oparciu o art. 28 ust. 3 a u.s.u.s. i wydanego na jego podstawie rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 r. w sprawie szczególnych zasad umarzania nalaności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz. U. nr 141, poz. 1365). Ponadto uwzględnienie ważnego interesu podatnika nie może pozostawać w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga od płatników regulowania składek we właściwej wysokości i we właściwym czasie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na powyższą decyzję Prezesa Zakładu, I. K. wniosła o umorzenie należności z tytułu składek. Podała, że jest osobą chorą, w podeszłym wieku, w trudnej sytuacji finansowej, która wynika ze spalenia się w [...] , w którym prowadziła działalność gospodarczą. Wskazała okresy, w 2000 r., 2001 r. oraz 2002 r., w których chorowała i nie otrzymała z tego tytułu zasiłku chorobowego. Zaznaczyła, że otrzymuje niską emeryturę, żyje w niedostatku nie mając środków na zakup niezbędnych leków i żywności. W odpowiedzi na skargę Prezes Zakładu wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek podejmując rozstrzygnięcie Sąd uwzględnił okoliczności, które nie zostały w niej podniesione. Możliwość taką stwarza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") stanowiący, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji ma prawo i obowiązek uwzględnić również okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Należy także wyjaśnić, że Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.) O uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzygają jednak organy administracji, co w niniejszym przypadku oznacza, że rozstrzygnięcie w sprawie umorzenia zaległości na rzecz ZUS należy do kompetencji organów. Sąd Administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej, tj. dokonania umorzenia należności, zgodnie z żądaniem zawartym w skardze. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd dopatrzył się naruszeń prawa procesowego, skutkujących taką wadliwością zaskarżonej decyzji, która wymagała wyeliminowania jej z obrotu prawnego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd zważył, że w prawomocnym wyroku z 7 listopada 2005 r., sygn. akt III SA/Wa 1842/05, stwierdzającym nieważność uprzedniej decyzji Prezesa Zakładu z [...] kwietnia 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązał organ ponownie rozpatrujący sprawę, by odniósł się w uzasadnieniu decyzji do wskazanych i szczegółowo omówionych w wyroku regulacji zawartych w art. 109 u.s.u.s. oraz art. 35 ust. 3 i ust. 4, obowiązującej do 1 stycznia 1999 r. ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (t. j. Dz. U. z 1989 r., Nr 25, poz. 137 ze zm.). Zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W orzecznictwie sądów administracyjnych a także w piśmiennictwie, dotyczącym zagadnienia związania organu - oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania – powszechnie przyjmuje się, że ,,związanie’’ to przestaje obowiązywać tylko w sytuacji zmiany przepisów prawa lub istotnej zmiany okoliczności faktycznych. Zmiana taka w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a., w razie złożenia skargi, powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes Zakładu nie odniósł się w ogóle do wskazanych przez sąd przepisów, tym samym w sposób oczywisty naruszył art. 153 p.p.s.a., co stanowi podstawę do uchyleni zaskarżonej decyzji. W tej sytuacji wskazania Sądu zawarte w powołanym powyżej wyroku z 7 listopada 2005 r. w dalszym ciągu wiążą organ. Na marginesie warto wspomnieć, że część należności Skarżącej z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, w łącznej kwocie 26.321,40 zł., dotyczy okresu 07/1994 r. – 12/1998 r., czyli w zasadzie są one należne za okres do 31 grudnia 1998 r., których rozliczanie i opłacanie powinno następować, zgodnie z art. 109 u.s.u.s., na podstawie przepisów dotychczasowych tj. ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych. Niezależnie od wyżej wskazanego uchybienia, Sąd zauważył naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 123 u.s.u.s. w sprawach uregulowanych tą ustawą, a do takich należy umarzanie należności z tytułu składek, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Analogiczne unormowanie zawiera także art. 180 § 1 k.p.a. stanowiący, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych stosuje się przepisy Kodeksu, chyba że przepisy dotyczące ubezpieczeń ustalają odmienne zasady postępowania w tych sprawach. Stosownie zaś do art. 83 ust. 4 u.s.u.s. od decyzji Zakładu w sprawach o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne stronie przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego. Warunkiem koniecznym wydania poprawnej decyzji administracyjnej jest poprzedzenie jej prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym. Wymóg taki wynika wprost z przepisu art. 6 k.p.a., według którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Działanie takie obejmuje zastosowanie przepisów prawa materialnego i procesowego przy rozpoznawaniu i rozstrzygnięciu sprawy. Organy orzekające winny przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pogłębiając jednocześnie zaufanie obywatela do działań organu (art. 8 k.p.a.). W trakcie prowadzonego postępowania każdy organ jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego i zapewnić jej czynny udział w postępowaniu (art. 9 i 10 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. We wniosku o umorzenie należności jak również we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Skarżąca powołała się na trudną sytuację materialną oraz stan zdrowia, które uniemożliwiają spłatę zadłużenia. W art. 28 ust. 3a u.s.u.s. ustawodawca przewidział możliwość umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne w uzasadnionych przypadkach, pomimo braku ich całkowitej nieściągalności. Przesłanki umorzenia należności w oparciu o przepis art. 28 ust. 3a u.s.u.s. określone zostały w § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne z 31 lipca 2003 r. Zgodnie z powołanym powyżej paragrafem 3, Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężkie skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku: 1) gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych; 2) poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności; 3) przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczności sprawowania opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Prezes Zakładu stwierdził, że w sprawie brak jest podstaw do umorzenia należności w oparciu o powyższe przepisy. Organ nie przeprowadził jednak prawidłowego postępowania, którego wynik pozwalałby na przyjęcie, że wobec Skarżącej nie wystąpiły przesłanki umorzenia należności na podstawie art. 28 ust. 3 a i powołanego rozporządzenia. Ograniczył się bowiem do ustalenia wysokości świadczenia emerytalnego otrzymywanego przez Skarżącą ([...] zł. brutto) oraz renty otrzymywanej przez męża Skarżącej ([...] zł. brutto) a także stwierdzenia, że sytuacja Skarżącej jest trudna gdyż po pokryciu wszystkich wydatków kwota pozostała jest ograniczona. Prezes Zakładu zaniechał jednak ustalenia wysokości miesięcznych wydatków ponoszonych przez Skarżącą: na utrzymanie (w tym na zakup żywności, na opłaty za media, ewentualnie innych), wydatków na leki (na które powoływała się Skarżąca we wniosku) jak również innych obciążeń Skarżącej (w tym zaciągniętych kredytów na które również powoływała się Skarżąca). Dopiero porównanie wysokości otrzymywanych świadczeń oraz ponoszonych wydatków przez Skarżącą i jej męża pozwoliłoby ustalić czy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązaną i jej rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Ponadto Prezes Zakładu zupełnie pominął kwestie stanu zdrowia Skarżącej na który powoływała się w trakcie postępowania administracyjnego i na potwierdzenie, którego załączyła do wniosku kserokopie kart informacyjnych z leczenia szpitalnego. Wobec prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej wyjaśnienie jej stanu zdrowia ma znaczenie także z punktu widzenia możliwości osiągania dochodów z prowadzonej działalności. Należy także podkreślić, że jedyną udokumentowaną w aktach administracyjnych czynnością procesową przeprowadzoną przez Prezesa Zakładu (ponownie rozpatrującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) było zaznajomienie Skarżącej z zebranym materiałem dowodowym pomimo tego, że od czasu złożenia wniosku o umorzenie należności do wydania zaskarżonej decyzji upłynęło ponad półtora roku, a więc okres czasu, w którym stan faktyczny w sprawie, mógł ulec istotnej zmianie. Obowiązkiem organu odwoławczego jest uwzględnienie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydawania decyzji, co nie jest jednak możliwe bez uprzedniego wyjaśnienia tego stanu, zwłaszcza gdy od wszczęcia postępowania do wydania rozstrzygnięcia upłynął znaczny okres czasu. Sposób przeprowadzenia postępowania w sprawie Skarżącej wskazuje zatem na wyraźne naruszenie przez organ odwoławczy art. 7 k.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Prezes Zakładu nie dopełnił obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Naruszył również art. 107 § 3 k.p.a. stanowiący, że uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uchybienie wyższym przepisom postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższa wadliwość zaskarżonej decyzji, skutkująca jej uchyleniem, sprawia że przedwczesnym staje się rozpatrywanie przez Sąd zarzutów podniesionych w skardze. Uchylenie decyzji Prezesa Zakładu nie oznacza więc, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy uznano za zasadny. Kwestia ta stanie się przedmiotem ponownej kompleksowej oceny Prezesa Zakładu, który winien uwzględnić pogląd Sądu co do naruszenia omówionych powyżej przepisów formalnych. Prezes Zakładu, będąc związany wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w orzeczeniu sądu, w uzasadnieniu decyzji winien odnieść się do kwestii podniesionych w wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1842/05 z 7 listopada 2005 r. – dotyczących regulacji art. 109 u.s.u.s. oraz art. 35 ust. 3 i ust. 4 ustawy z 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych – a które, co zostało wyjaśnione uszły jego uwadze. Zasady prowadzenia postępowania odwoławczego wymagają przy tym nie tylko dokonania kontroli postępowania organu I instancji (Zakładu) i ustosunkowania do wszystkich podnoszonych przez Skarżącego okoliczności i zarzutów dotyczących istoty sprawy ale także obligują organ odwoławczy do całościowej merytorycznej oceny zebranego materiału dowodowego (w razie potrzeby jego uzupełnienia w dopuszczalnym zakresie). Pełne przedstawienie toku rozumowania organu wydającego decyzję, powinno być zawarte w decyzji – jej uzasadnieniu co jest szczególnie istotne w sytuacji decyzji o charakterze uznaniowym. Wobec powyższego, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. a także art. 134 u.p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. W przedmiocie braku możliwości wykonania zaskarżonej decyzji, do czasu uprawomocnienia się wyroku, Sąd orzekł na podstawie art. 152 p.p.s.a.