V SA/Wa 822/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA -Mirosława Pindelska, Sędzia WSA -Beata Krajewska, Asesor WSA -Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Protokolant -Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2008 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towaru uprzednio objętego procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła, stwierdzenia powstania długu celnego oraz określenia zobowiązania podatkowego; 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymujacej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] kwietnia 2005 r. nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja, w uchylonej części, nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Przedmiotem skarg z 8 lutego 2008 r. (data nadania), wniesionych przez Pana P. N. -reprezentowanego przez profesjonalnego pełnomocnika- jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2007 r. Nr [...] wydana w przedmiocie objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu towaru uprzednio objętego procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła oraz stwierdzenia powstania długu celnego i określenia zobowiązania podatkowego, w następującym stanie faktycznym: Decyzją Dyrektora Urzędu Celnego w W. z [...] lipca 2000 r. skarżący – P. N., obywatel [...], uzyskał pozwolenie na korzystanie z procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła. Na podstawie dokumentu JDA SAD nr [...] z [...] lipca 2000 r. cudzoziemiec zgłosił do odprawy celnej czasowej rzeczy służące do osobistego użytku domowego lub zawodowego (podczas jego pobytu w Polsce, w związku z zatrudnieniem jako korespondent zagraniczny [...] Radia akredytowany przez Ministerstwo Spraw Zagranicznych - 31 poz.), stanowiące jego własność. Towar ten został objęty wnioskowaną procedurą. Ostateczny termin powrotnego wywozu tych rzeczy lub nadania im innego przeznaczenia celnego wyznaczono do dnia 1 lipca 2004 r. W związku z tym, iż Pan P. N. nie dokonał powrotnego wywozu ww. towarów w wyznaczonym terminie (ani nie nadał im innego przeznaczenia celnego), Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowieniem z [...] lipca 2004 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie towarów w postaci mienia przesiedlenia, wobec których nie została zakończona procedura odprawy czasowej, oraz postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od ww. towarów. W uzasadnieniu postanowienia organ wskazał, iż ma obowiązek podjąć wszelkie niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zakończona zgodnie z określonymi warunkami. Następnie, pismem z 3 sierpnia 2004 r. P. N. zwrócił się do organu celnego o zastosowanie wobec niego przedłużenia pozwolenia na korzystanie z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła, tj. do 31 grudnia 2004 r. Wskazał na kontrakt, na podstawie którego wykonuje nadal pracę korespondenta [...] Radia w Polsce. Wyjaśnił, iż przedłużenie tego kontraktu nastąpiło w takim czasie, że nie dochował terminu do złożenia wniosku o przedłużenie terminu powrotnego wywozu mienia przesiedlenia. Decyzją z [...] października 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. postanowił umorzyć postępowanie wszczęte ww. wnioskiem strony z 3 sierpnia 2004 r. w sprawie przedłużenia terminu powrotnego wywozu określonego w pozwoleniu na stosowanie procedury odprawy czasowej za całkowitym zwolnieniem od cła z 4 października 1999 r. Uzasadniając tą decyzję organ podał, że obecnie obowiązujące przepisy, w tym Wspólnotowego Kodeksu Celnego, nie przewidują możliwości objęcia procedurą odprawy czasowej mienia przesiedlenia. Nie ma więc podstaw prawnych do zmiany wcześniej udzielonych stronie pozwoleń na korzystanie z tej procedury, w tym w części dotyczącej przedłużenia terminu na nadanie innego dopuszczalnego przeznaczenia celnego. W konsekwencji organ stwierdził, iż w sytuacji gdy wniosek strony dotyczy żądania dokonania czynności, do której organ nie jest umocowany wyraźnym przepisem prawa, to postępowanie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe. Dlatego też Naczelnik Urzędu -jak wyjaśnił- orzekł jak w sentencji. Powyższe orzeczenie zostało doręczone stronie w dniu 3 listopada 2004 r. i w tym samym dniu Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wydał ponownie w niniejszej sprawie postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania dotyczącego towarów – mienia przesiedlenia, wobec których nie została zakończona procedura odprawy czasowej oraz postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług od ww. towarów. Następnie, decyzją z [...] kwietnia 2005 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. objął procedurą dopuszczenia do obrotu towary, objęte uprzednio procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła wg zgłoszenia celnego o nr jw. z [...] lipca 2000 r., stwierdził powstanie w dniu 2 lipca 2004 r. długu celnego oraz określił zobowiązanie podatkowe w stosunku do ww. towarów. Wskazał, że łączna kwota do zapłaty z tytułu cła i podatku VAT (bez odsetek) wynosi 14.636 zł, w tym 9006,10 zł z tytułu podatku VAT. Wskazał także, że wraz z kwotą cła i podatku należy uiścić kwotę odsetek, o których mowa w art. 519 Rozporządzenia Wykonawczego oraz w art. 65 ust. 4 i 6 Prawa celnego i art. 53 i 53a Ordynacji podatkowej. Podał przy tym sposób wyliczenia wymienionych odsetek, zaznaczając, iż odsetki od podatku od 2 lipca 2004 r. do 15 listopada 2004 r. wynoszą 523,90 zł, natomiast odsetki wyrównawcze – 3.004,90 zł. W odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu, Pan P. N. wniósł o uchylenie w całości tego rozstrzygnięcia i zakończenie dotyczącej go procedury celnej w sposób nie powodujący zapłaty cła, podatku VAT i odsetek. Podał przy tym, iż jest skłonny podjąć wszelkie kroki przed organem celnym, które umożliwią pozytywne załatwienie jego sprawy, tj. bez obowiązku ponoszenia opłat. W uzasadnieniu odwołania wskazał m.in., iż jego rzeczy osobistego użytku, których dotyczy sprawa, zostały wywiezione w dniu 8 grudnia 2004 r. Dowodem tego jest oświadczenie firmy przewozowej [...] i list firmy ubezpieczeniowej [...]. Decyzją z [...] grudnia 2007 r. Dyrektor Izby Celnej w W., po rozpatrzeniu odwołania cudzoziemca, uchylił zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu w części dotyczącej ustalenia odsetek za zwłokę od zaległości podatkowej i w tym zakresie umorzył postępowanie, w pozostałej części zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W podstawie prawnej orzeczenia Dyrektor Izby wskazał m.in. art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.), art. 144, art. 204 ust. 1 pkt a, ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r., str. 1 i n.), art. 51, art. 65 ust. 4 i ust. 6, art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), pkt 1 oraz pkt 10 tytułu 5 Załącznika IV do aktu dotyczącego warunków przystąpienia Republiki Czeskiej, Republiki Estońskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Słowenii i Republiki Słowackiej oraz dostosowań w Traktatach stanowiących podstawę Unii Europejskiej (Dz. Urz. UE L 236 z 23.09.2003 r., poz. 33 ze zm.), art. 5 ust. 1 pkt. 3, art. 19 ust. 7, art. 29 ust. 13, art. 34 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, iż na podstawie przepisów przejściowych, pozwolenia wydane w oparciu o dotychczas obowiązujące przepisy -tj. do momentu przystąpienia Polski do Unii Europejskiej- zachowują swoją ważność do dnia upływu terminu, na który zostały wydane, z tym że korzystanie z nich odbywa się na warunkach określonych w przepisach celnych obowiązujących od 1 maja 2004 r. Następnie wskazał, iż w niniejszej sprawie bezspornym jest, że procedura odprawy czasowej nie została zakończona zgodnie z przepisami, gdyż obowiązek z niej wynikający nie został wykonany. Niewykonanie zaś obowiązku wynikającego ze stosowania procedury celnej skutkuje -w świetle art. 204 ust. 1 lit. a Wspólnotowego Kodeksu Celnego- powstaniem długu celnego. W związku z upływem terminu powrotnego wywozu, dług celny w niniejszej sprawie powstał w dniu 2 lipca 2004 r. Dalej, organ wyjaśnił, iż na podstawie art. 214 ust. 1 i art. 144 Wspólnotowego Kodeksu Celnego dług celny należało obliczyć wg elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego o objęcie towarów procedurą odprawy czasowej. Wyjaśnił też, że zasadny jest obowiązek uiszczenia odsetek wyrównawczych, które należy obliczyć do 30 kwietnia 2004 r. na podstawie przepisów obowiązujących przed akcesją, natomiast od 1 maja 2004 r. do dnia powstania długu celnego – zgodnie z prawem wspólnotowym. Za zasadne Dyrektor Izby uznał również pobranie w sprawie odsetek od długu celnego. Następnie organ odwoławczy wskazał na przepisy podatkowe, z których wynikał obowiązek określenia przez Naczelnika Urzędu w drodze decyzji podatku należnego z tytułu importu towarów. Stwierdził przy tym, że wezwanie do uiszczenia odsetek za zwłokę, zawarte w decyzji I instancji określającej podatek, było bezpodstawne. W przypadku ewentualnego sporu co do sposobu naliczenia odsetek lub ich wysokości, organ celny będzie mógł wypowiedzieć się w tej kwestii w odrębnym zaskarżalnym rozstrzygnięciu. Dlatego też w tej części -jak wyjaśnił organ odwoławczy- decyzję I instancji należało uchylić. Odnosząc się do zarzutów odwołania, wskazując na pkt 1 tytułu 5 Załącznika IV Aktu przystąpienia do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przewidujący zwolnienia przy dopuszczaniu do swobodnego obrotu, Dyrektor Izby stwierdził, iż w świetle tych zapisów towary objęte procedurą odprawy czasowej na podstawie zgłoszenia celnego z [...] lipca 2000 r. nie mogły być zwolnione z ceł i innych opłat celnych, gdyż nie zostało prawidłowo udokumentowane -zgodnie z treścią lit. a i b pkt 1 tytułu 5 Załącznika IV ww. Aktu- ich wspólnotowe pochodzenie. Do udokumentowania wspólnotowego pochodzenia towarów niezbędne jest np. świadectwo pochodzenia EUR-1, deklaracja na fakturze itp. W niniejszej sprawie strona nie przedłożyła zaś żadnego z ww. dokumentów i nie złożyła w terminie zgłoszenia celnego o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Nie zostały zatem spełnione warunki niezbędne dla skorzystania przez towary objęte procedurą odprawy czasowej ze statusu wspólnotowego. Na koniec organ odwoławczy wskazał, iż strona nie przedstawiła w sprawie dokumentów potwierdzających w sposób bezsporny wywóz towarów z terytorium RP. W dniu 8 lutego 2008 r. Pan P. N., reprezentowany przez adwokata, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2007 r. zaskarżając ją w części, w której organ ten utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji. Wniósł o uchylenie obu decyzji wydanych w niniejszej sprawie w zaskarżonej części, zarzucając decyzji Dyrektora Izby: -naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej poprzez niewskazanie sposobu obliczenia i wysokości stawek użytych przy obliczaniu wartości celnej, cła oraz wysokości podatku VAT w stosunku do każdego z przedmiotów objętych procedurą, -pominięcie przy wydawaniu zaskarżonej decyzji przedłożonych przez skarżącego dokumentów potwierdzających fakt powrotnego wywozu towarów objętych procedurą odprawy czasowej z 11 lipca 2000 r. W związku z tym, iż przedmiotem rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji są dwie odrębne sprawy w znaczeniu materialno-prawnym, tj. celna i podatkowa, na podstawie art. 57 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 17 marca 2008 r. skargi zostały rozdzielone i wpisane pod odrębne numery repertorium SA – V SA/Wa 822/08 i V SA/Wa 823/08. W odpowiedzi na skargi Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o ich oddalenie. Organ celny podtrzymał swoje stanowisko w sprawie a zarzuty skarg uznał za bezpodstawne. Postanowieniem z 23 września 2008 r. do protokołu rozprawy, Sąd postanowił na podstawie art. 111 p.p.s.a. połączyć sprawy o sygn. akt V SA/Wa 822/08 i 823/08 do wspólnego rozpoznania i wyrokowania, prowadząc je dalej pod wspólną sygnaturą V SA/Wa 822/08. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli zgodności zaskarżonej decyzji z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji we wskazanym zakresie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że narusza ona prawo i jako taka nie może pozostać w obrocie prawnym. Przed wskazaniem przyczyn, które uzasadniały uwzględnienie skargi, przede wszystkim zaznaczyć należy, iż Sąd za zasadne uznał stanowisko organów celnych poparte przepisami prawa, zgodnie z którym procedura odprawy czasowej dotycząca mienia przesiedlenia należącego do skarżącego winna być -niezależenie od okoliczności związanej z przystąpieniem Polski [...] do Unii Europejskiej- prawidłowo zakończona. Tak stanowią przepisy przejściowe zawarte w prawie Wspólnotowym. Sąd ma tu na względzie pkt. 10 tytułu 5 tiret pierwsze załącznika IV Aktu przystąpienia do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, zgodnie z którym procedury dotyczące odprawy czasowej [...] mają zastosowanie do nowych Państw Członkowskich, z zastrzeżeniem, iż procedura zostanie zakończona na warunkach przewidzianych przez ustawodawstwo wspólnotowe. Z powyższego unormowania wynika, iż odpowiednie zastosowanie przepisów Wspólnotowych następuje w odniesieniu do zakończenia procedury odprawy czasowej rozpoczętej przed dniem akcesji Rzeczypospolitej Polskiej do UE. Procedura celna otwarta przed przystąpieniem musi zostać zamknięta niezależnie od tego, czy obowiązywała w odniesieniu do kraju trzeciego, czy też między obecnym a nowym Państwem Członkowskim lub między dwoma nowymi Państwami Członkowskim. Nie ma przy tym znaczenia fakt, iż zgodnie z odpowiednimi regulacjami Wspólnotowego Kodeksu Celnego – procedurą odprawy czasowej mogą być objęte wyłącznie towary niewspólnotowe (art. 137 Wspólnotowego Kodeksu Celnego). Powołany przepis przejściowy odnosi się bowiem jedynie do formalnego trybu, w jakim mają zostać zakończone już rozpoczęte procedury odprawy czasowej, nie odsyła natomiast do przepisów regulujących przesłanki objęcia taką procedurą w warunkach UE. Procedura odprawy czasowej, rozpoczęta zgodnie z przepisami polskiego Kodeksu celnego z 1997 r., której termin kończy się już po przystąpieniu do UE, musi więc zostać zakończona zgodnie z odpowiednimi regulacjami wynikającymi ze Wspólnotowego Kodeksu Celnego, tj. zgodnie z art. 140 – towary muszą zostać powrotnie wywiezione lub otrzymać inne przeznaczenie celne. Zatem, skarżący miał obowiązek do 1 lipca 2004 r. wywieźć swoje rzeczy osobistego użytku objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła albo np. zgłosić ten towar do procedury dopuszczenia do obrotu (celem nadania mu innego przeznaczenia celnego).Tymczasem, w powyżej podanym terminie skarżący nie zakończył prawidłowo procedury, z której korzystał. Na podstawie art. 89 ust. 2 Wspólnotowego Kodeksu Celnego organ celny obowiązany był więc podjąć niezbędne działania w celu uregulowania sytuacji towarów, wobec których procedura nie została zakończona zgodnie z określonymi warunkami. Przechodząc do dalszej analizy sprawy Sąd wyraża pogląd, iż objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu towarów stanowiących mienie przesiedlenia (rzeczy osobistego użytku), a korzystających wcześniej z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła, nie powinno automatycznie skutkować obowiązkiem uiszczenia przez skarżącego związanych z tym opłat celnych i podatkowych. Przed wydaniem takiej decyzji należało najpierw ustalić, czy nie jest możliwe zastosowanie wobec towarów zwolnienia z tych należności, tj. celnych i podatkowych. Zdaniem Sądu, niniejszą sprawę należało przeanalizować nie tylko w kontekście zwolnień przewidzianych w pkt. 1 tytułu 5 Załącznika IV Aktu przystąpienia do Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, ale także w świetle art. 2-10 rozporządzenia Rady (EWG) nr 918 z dnia 28 marca 1983 r. ustanawiającego wspólnotowy system zwolnień celnych (Dz. Urz. UE L 83.105.1) oraz § 41e ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 97, poz. 970 ze zm.). Dokonując takiej oceny Sąd miał na uwadze, że: -przedmiotem odprawy czasowej z terminem wywozu do 1 lipca 2004 r. były rzeczy osobistego użytku – mienie przesiedlenia; fakt ten nie jest kwestionowany w sprawie, wynika m.in. ze zgłoszenia celnego dotyczącego objęcia procedurą odprawy czasowej z 11 lipca 2000 r. oraz listy rzeczy do tego zgłoszenia załączonej; -skarżący wnosił o przedłużenie terminu wywozu towarów objętych procedurą odprawy czasowej i decyzją z [...] października 2004 r. sprawa w tym zakresie przez organ została umorzona – uznano, że jest bezprzedmiotowa, albowiem obecne przepisy nie przewidują możliwości przedłużenia terminu wywozu; jednocześnie nie pouczono strony jak powinna zachować się w obecnej sytuacji faktycznej i prawnej - powstałej po 1 maja 2004 r. w związku z przystąpieniem Polski [...] do UE; -decyzją o umorzeniu postępowania skarżący został wprowadzony w błąd, w ten sposób, iż mógł przyjąć, że jego sprawa – dotycząca odprawy czasowej, ze względu na brak odpowiednich regulacji prawnych po wejściu do UE, została zakończona; -w odwołaniu od decyzji wydanej w I instancji skarżący wyraźnie domagał się potraktowania jego sprawy w taki sposób, który zwalniałby go od wszelkich nałożonych na niego należności - celnych i podatkowych; wskazywał, że jest skłonny podjąć wszelkie kroki przed organem celnym, które umożliwiłyby zakończenie procedury bez obowiązku płacenia cła i podatku oraz odsetek. W ocenie Sądu, uwzględnienie powyżej zaznaczonych okoliczności wynikających z akt sprawy, a w szczególności wadliwej decyzji wydanej w dniu [...] października 2004 r. -w sprawie wszczętej wnioskiem strony z 3 sierpnia 2004 r. o przedłużenie korzystania z odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła- oraz treści odwołania, powinno skutkować przeprowadzeniem postępowania z uwzględnieniem ww. rozporządzenia Rady, a następnie przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Oświadczenie strony zawarte w odwołaniu należało bowiem potraktować jako wniosek o zastosowanie zwolnienia od cła i podatków. Chociaż strona nie powoływała się na konkretne przepisy regulujące zwolnienia, to jednak żądała takiego zakończenia sprawy, które uchroniłoby ją od ponoszenia ciężarów celno-podatkowych. Rozpatrzeniu sprawy w tym zakresie nie powinno natomiast -z wyżej przedstawionych powodów- szkodzić to, że sprawa jest prowadzona z urzędu, tj. że strona nie wnioskowała o objecie procedurą dopuszczenia do obrotu swoich osobistych rzeczy stanowiących jej mienie przesiedlenia. Począwszy od 2000 r. skarżący składał wnioski o przedłużenie terminu wywozu towarów objętych procedurą odprawy czasowej i tak też uczynił w dniu 3 sierpnia 2004 r. Postępował jak dotychczas, wobec bezskutecznych prób uzyskania informacji o możliwych innych sposobach rozwiązania powstałej sytuacji, na skutek zmiany przepisów po 1 maja 2004 r. Nie dość, że nie otrzymał żadnej pomocy, to dodatkowo został wprowadzony przez organ celny w błąd, albowiem nie przedłużono mu terminu korzystania z odprawy czasowej, pomimo tego, że art. 140 st. 3 Wspólnotowego Kodeksu Celnego przewiduje taką możliwość. Nie bez znaczenia jest również to, że organy celne I i II instancji prowadząc postępowanie w sprawie także miały problemy z jej załatwieniem, zgodnym z obowiązującymi obecnie przepisami, w tym przejściowymi, o czym chociażby świadczy fakt przedłużania postępowania w obu instancjach, którego nie da się uzasadnić prowadzeniem postępowania wyjaśniającego. W art. 2 rozdziału I "Zwolnienia z należności celnych przywozowych" powyżej wymienionego rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83 postanowiono, że z zastrzeżeniem art. 3-10, zwolnione z należności celnych przywozowych jest mienie osobiste przywożone przez osoby fizyczne, przenoszące swoje miejsce zamieszkania z państwa trzeciego na obszar celny Wspólnoty. Analizując sprawę w tym zakresie należy pamiętać, że towary, które przyjechały przed akcesją z jednego z dotychczasowych lub nowych państw członkowskich i objęte zostały procedurą odprawy czasowej, do czasu zakończenia tej procedury traktowane są jako towary niewspólnotowe, a więc te, które przyjechały z "państwa trzeciego". Z uwzględnieniem powyższego należy także interpretować zdanie 1 art. 4, w którym postanowiono, że zwolnienie może zostać udzielone tylko osobom, których miejsce zamieszkania znajdowało się poza obszarem celnym Wspólnoty nieprzerwanie przez okres co najmniej 12 miesięcy. Należy też wziąć pod uwagę art. 127 omawianego rozporządzenia, zgodnie z którym przepisy rozdziału I stosuje się zarówno do towarów wprowadzonych do swobodnego obrotu, pochodzących bezpośrednio z państw trzecich jak i do towarów zgłoszonych do obrotu po objęciu ich inną procedurą celną. Na podstawie art. 145 wskazane rozporządzenie jest bezpośrednio stosowane we wszystkich Państwach Członkowskich. Mając powyższe na uwadze, Sąd stwierdza, że zasadne jest w sprawie rozpatrzenie, czy w stosunku do rzeczy osobistego użytku należących do skarżącego, przywiezionych przed akcesją z nowego Państwa Członkowskiego w ramach procedury odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła, możliwe jest zastosowanie zwolnienia z należności celnych przywozowych na podstawie ww. regulacji prawnej. Brak analizy w tymże zakresie czyni skarżoną decyzję przedwczesną, wydaną na podstawie wybiórczo stosowanych przepisów prawa -z uwagi na pominięcie ww. rozporządzenia Rady (EWG) nr 918/83- oraz z naruszeniem przepisów procesowych, w szczególności art. 120, art. 121 i art. 123 Ordynacji podatkowej – z przyczyn powyżej przedstawionych dotyczących sposobu prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie, będącego -właściwie- konsekwencją nieprawidłowo załatwionego wniosku strony z 3 sierpnia 2004 r. Rozpatrując zaś sprawę w zakresie podatku VAT również wskazać należy na przepisy, które winny być tu rozważone i ewentualnie, tj. w zależności od wyniku sprawy celnej, zastosowane. Sąd ma tu na względzie powyżej wymieniony już przepis § 41e ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 27 kwietnia 2004 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, zgodnie z którym zwalnia się od podatku import rzeczy osobistego użytku, o których mowa w art. 46 pkt 3 ustawy o podatku od towarów i usług, w przypadku gdy rzeczy te zostały przywiezione z terytorium Wspólnoty przed rozszerzeniem w rozumieniu art. 170 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, lub z terytorium nowych państw członkowskich w rozumieniu art. 170 ust. 1 pkt 2 ustawy, na terytorium kraju przed dniem 1 maja 2004 r. i w dniu 1 maja 2004 r. pozostawały w dalszym ciągu na terytorium kraju objęte procedurą odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od należności celnych przywozowych, która to procedura kończy się dopuszczeniem do obrotu tych rzeczy na terytorium kraju. Na mocy ust. 2 przytoczonego wyżej przepisu zwolnienie od podatku, o którym mowa w ust. 1, stosuje się pod warunkiem, że w stosunku do tych rzeczy ma zastosowanie zwolnienie od cła i przez 12 miesięcy od dnia zgłoszenia do procedury dopuszczenia do obrotu rzeczy te nie zostaną oddane jako zabezpieczenie, sprzedane, wynajęte, użyczone, wydzierżawione lub w inny sposób odstąpione odpłatnie lub nieodpłatnie. Jakkolwiek wskazany przepis § 41 e ust. 1 wprowadzony został przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 stycznia 2005 r. i wszedł w życie z dniem 15 lutego 2005 r., to jednakże winien mieć zastosowanie w niniejszej sprawie, ponieważ istotą zawartej w nim normy prawnej jest fakt, że obejmuje ona swoją dyspozycją okoliczności powstałe przed jej wejściem w życie. Wynika to zarówno z wykładni literalnej cytowanego przepisu, wskazującego na stany zaistniałe przed 1 maja 2004 r., jak też z zamierzonego przez ustawodawcę celu, tj. uregulowania sytuacji towarów przywiezionych z krajów UE do Polski przed akcesją. W ocenie Sądu omawiany przepis ma znamiona przepisu przejściowego i winien zostać zastosowany przy braku innych uregulowań przejściowych, i oczywiście przy ustaleniu, że skarżący spełnia przesłanki w tym przepisie określone. Wobec powyższych ustaleń zarzuty skargi Sąd pozostawia poza zakresem swych rozważań. Organ celny mocą wyroku sądowego zobowiązany jest do ponownego rozpoznania sprawy zgodnie z wyrażoną w nim oceną prawną. Z wymienionych powodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.