V SA/Wa 852/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 listopada 2013 r. sprawy ze skargi M. T. na rozstrzygnięcie zawarte w piśmie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie, 2. zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz M. T. 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: ARiMR) zawarte w piśmie z dnia [...] października 2012 r. o odmowie przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym: M. T. (dalej: skarżący) złożył w dniu [...] lipca 2012 r. wniosek o dofinansowanie w ramach środka 2.2. Działania wodno-środowiskowe Programu Operacyjnego "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013". Pismem z dnia 14 września 2012 r. wnioskodawca został wezwany do uzupełnienia braków wniosku według 5-punktowej listy (vide: k. 145-146 akt adm.), w tym poprzez dostarczenie prawomocnej decyzji wodnoprawnej wraz z postanowieniem zmieniającym na obiekt objęty wnioskiem (punkt 3 wezwania). W odpowiedzi, pismem z dnia 1 października 2012 r. skarżący wyjaśnił, iż pozwolenia wodnoprawne wydawane w latach 2001, 2003, 2005 i 2012 nie uzyskały formalnej klauzuli prawomocności z uwagi na złożone środki odwoławcze. Zaznaczył również, iż prawomocność decyzji wodnoprawnej potwierdził Sąd Rejonowy dla Krakowa Nowej Huty, który wyrokiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. uniewinnił go od zarzutu piętrzenia wody bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego. Do pisma załączył kopie decyzji wodnoprawnych z 1964 r., 2001 r., 2003 r. oraz z 2012 r., jak również kopię wyroku z dnia [...] sierpnia 2012 r. o sygn. akt [...]. Zaskarżonym pismem z dnia [...] października 2012 r. o numerze [...], ARiMR odmówiła przyznania pomocy finansowej na operację "Wsparcie wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb" w zakresie Środka "Działania wodno-środowiskowe". W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepisy art. 10 ust. 3 i art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 3 kwietnia 2009 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Rybackiego (Dz. U. Nr 72, poz. 619 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą o wspieraniu", § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 7 września 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwracania pomocy finansowej na realizację środków objętych osią priorytetową 2 - Akwakultura, rybołówstwo śródlądowe, przetwórstwo i obrót produktami rybołówstwa i akwakultury, zawartą w programie operacyjnym "Zrównoważony rozwój sektora rybołówstwa i nadbrzeżnych obszarów rybackich 2007-2013", (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 745 ze zm.), zwanego dalej: "rozporządzeniem z 7 września 2009 r." oraz art. 207 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). Organ wskazał w uzasadnieniu, iż zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r. pomoc przyznaje się, jeżeli wnioskodawca zobowiązał się do realizacji operacji w całym obiekcie chowu lub hodowli lub co najmniej na jednym stawie, przy jednoczesnym stosowaniu podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej na całym obiekcie. Przez podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej rozumie się, stosownie do § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia z 7 września 2009 r. posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego, którego wnioskodawca nie posiadał na dzień 1 stycznia 2012 r., od którego rozpoczyna się realizacja operacji. Pismem z dnia 9 listopada 2012 r. skarżący złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W uzasadnieniu podniósł, iż stanowisko ARiMR jest nieuzasadnione, bowiem organ mylnie utożsamia przymiot prawomocności decyzji z jej aktualnością. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 21 grudnia 2012 r., ARiMR stwierdziła, że nie doszło do naruszenia prawa. Organ podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonym piśmie podnosząc dodatkowo, iż przedstawiony przez wnioskodawcę wyrok sądowy z dnia [...] sierpnia 2012 r. o sygn. akt [...] nie wskazuje, że posiada on pozwolenie wodnoprawne, które byłoby aktualne na dzień 1 stycznia 2012 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. T. wniósł o zmianę rozstrzygnięcia ARiMR poprzez przyznanie pomocy finansowej, bądź alternatywnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezesowi ARiMR. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił: 1) naruszenie § 9 ust. 1 w zw. z § 10 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a) rozporządzenia z 7 września 2009 r., w zw. z pkt 1 ppkt 7 Załącznika nr 2 do rozporządzenia z 7 września 2009 r. w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie zmieniajace z dnia 28 czerwca 2012 r. (Dz. U. z 2012 r., poz. 751) poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie posiada aktualnego pozwolenia wodnoprawnego; 2) naruszenie przepisów rozporządzenia z 7 września 2009 r., w brzmieniu nadanym przez rozporządzenie zmieniajace z 24 maja 2010 r. (Dz. U. Nr 89, poz. 584) poprzez błędną wykładnię tych przepisów, a w konsekwencji uznanie, że skarżący nie posiada aktualnego pozwolenia wodnoprawnego; 3) naruszenie art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu poprzez uznanie, że złożony wniosek o dofinansowanie nie spełnia kryteriów wymienionych w tym przepisie; 4) naruszenie art. 87 Konstytucji RP poprzez uznanie, że formularz wniosku o dofinansowanie przygotowany przez Instytucję Zarządzającą stanowi źródło prawa obowiązujące przy składaniu wniosku oraz może stanowić podstawę odmowy przyznania pomocy finansowej. W skardze zawarto wniosek o dopuszczenie dowodu z kopii decyzji administracyjnych – pozwoleń wodnoprawnych: z [...] listopada 1964 r., znak [...]; z [...] maja 2001 r. sygn. [...]; z [...] maja 2003 r., sygn. [...]; z [...] kwietnia 2005 r. sygn. [...]; z [...] października 2005 r. sygn. [...] oraz z [...] lutego 2012 r. sygn. [...] – na okoliczność otrzymywania przez skarżącego pozwoleń wodnoprawnych oraz braku funkcjonowania w obrocie decyzji stwierdzającej wygaśniecie lub cofnięcie pozwolenia wodnoprawnego dla skarżącego. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż wnioskodawca wykazał, że posiada pozwolenia wodnoprawne udzielone na mocy decyzji administracyjnych, jednakże z przyczyn całkowicie od niego niezależnych nie stały się one prawomocne. W ocenie skarżacego należy odróżnić kwestię aktualności pozwolenia od jego prawomocności czy też ostateczności. Podkreślił przy tym, iż pierwsze pozwolenie pochodzi z 1964 r. i nie zostało nigdy uchylone. Jego zdaniem, jeżeli posiadał już pozwolenie, ale trwa postępowanie administracyjne i wydawane są kolejne decyzje zmieniające wcześniejsze decyzje, to również te późniejsze decyzje należy uznać za aktualne. Ponadto zarzucono ARiMR przyjęcie błędnej daty spełnienia wymagań przyznania dofinasowania. W ocenie skarżacego, rozstrzygająca jest tu data złożenia wniosku – 25 lipca 2012 r. – w której legitymował się aktualnym pozwoleniem wodnoprawnym, wydanym w dniu [...] lutego 2012 r. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o jej oddalenie powołując argumenty prezentowane w toku postępowania administracyjnego. Pismem procesowym z dnia 16 kwietnia 2013 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych wskazując, iż w wyroku NSA z dnia 9 listopada 2012 r. o sygn. akt II GSK 962/11 podniesiono, iż aktualność pozwolenia wodnoprawnego nie jest tożsama z jego prawomocnością. Zdaniem pełnomocnika, orzeczenie to stoi w sprzeczności z wykładnią przepisów rozporządzenia z 7 września 2009 r., dokonaną przez WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30 listopada 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 2077/12, na który powołuje się organ w odpowiedzi na skargę. Pismem z dnia 4 czerwca 2013 r. ARiMR ponownie wniosła o oddalenie skargi podnosząc, iż wywiedziony przez pełnomocnika skarżącego wniosek na podstawie wyroku NSA z dnia 9 listopada 2012 r., nie znajduje potwierdzenia w wyrokach sądowych wydanych w sprawach o podobnych stanach faktycznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie, czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Wskazać na wstępie należy, iż kontrolowane przez sąd rozstrzygnięcie stanowi akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Taki charakter nadał mu ustawodawca, o czym postanowił w art. 14 ust. 5 ustawy o wspieraniu. Zgodnie natomiast z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Podkreślenia wymaga również, że stosując przewidziane ustawą p.p.s.a. środki, w szczególności przepis art. 134 § 1, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu sąd również ma prawo i obowiązek uwzględnić okoliczności, wprawdzie nie wskazane w skardze jako zarzut, ale mające wpływ na tę ocenę. Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów uznać należało, że zasługuje ona na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wskazano. Przed przystąpieniem do wyjaśnienia motywów zapadłego rozstrzygnięcia zaznaczyć należy, iż nie można było uwzględnić zawartego w skardze wniosku o przeprowadzenie dowodów z dokumentów w postaci kopii decyzji administracyjnych – wydanych w przedmiocie pozwoleń wodnoprawnych, załączonych do skargi. Zgodnie z art. 106 § 3 p.p.s.a. Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Decyzje objęte wnioskiem dowodowym skarżącego – za wyjątkiem decyzji Wojewody Małopolskiego z [...] października 2012 r. sygn. [...] – zostały załączone do akt administracyjnych sprawy w związku z czym były znane zarówno organowi orzekającemu w sprawie jak i Sądowi, który zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt administracyjnych sprawy (podkreślenie Sądu). Natomiast wskazana powyżej decyzja Wojewody Małopolskiego utrzymywała w mocy zawartą w aktach decyzję z [...] kwietnia 2005 r. sygn. [...], którą Starosta P. udzielił Gospodarstwu Rybackiemu P. pozwolenia wodnoprawnego. Na marginesie można zauważyć, że obie decyzje uchylone zostały prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie, co wynika z treści uzasadnienia znajdującej się w aktach administracyjnych decyzji z [...] lutego 2012 r. sygn. [...]. W tej sytuacji przeprowadzenie wnioskowanych dowodów nie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości w sprawie a wniosek o przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi należało oddalić. Nakreślając ramy prawne kontrolowanej sprawy wskazać należy, iż zgodnie z art. 9 pkt 2 i 3 ustawy o wspieraniu, pomoc jest przyznawana na wniosek o dofinansowanie, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 19. Jednocześnie, w myśl art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu, wniosek o dofinansowanie jest oceniany w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 19. W powoływanym przez powyższe regulacje przepisie art. 19 ustawy o wspieraniu, zawarta została delegacja ustawowa dla ministra właściwego do spraw rybołówstwa do określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty lub zwracania pomocy, w ramach poszczególnych osi priorytetowych. Realizując to uprawnienie, Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydał rozporządzenie z 7 września 2009 r., którego postanowienia znajdują zastosowanie w kontrolowanej sprawie. Stosownie do treści § 42 ust. 1 rozporządzenia z 7 września 2009 r., wniosek o dofinansowanie składa się do oddziału regionalnego Agencji właściwego ze względu na miejsce położenia obiektu chowu lub hodowli, zakładu przetwórstwa produktów rybnych lub obrotu tymi produktami lub obwodu rybackiego, w którym będzie realizowana operacja. W § 41 ust. 2 określono jakie dane należy zawrzeć we wniosku, zaś zgodnie z ust. 3 tego przepisu, do wniosku dołącza się dokumenty potwierdzające dane zawarte we wniosku o dofinansowanie, które są określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z § 43 ust. 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r., jeżeli wniosek o dofinansowanie nie został wypełniony we wszystkich wymaganych pozycjach lub nie dołączono do niego co najmniej jednego z dokumentów, o których mowa w § 41 ust. 3, wnioskodawca jest wzywany do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jednocześnie, w myśl ust. 3 tego przepisu, jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie usunął braków lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja ponownie wzywa wnioskodawcę do usunięcia braków lub złożenia wyjaśnień, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Jeżeli wnioskodawca, pomimo wezwania, o którym mowa w ust. 2, nie usunął braków lub nie złożył wyjaśnień w wyznaczonym terminie, Agencja nie przyznaje pomocy; przepis art. 14 ust. 4 i 5 ustawy o wspieraniu stosuje się odpowiednio (§ 43 ust. 4 rozporządzenia z 7 września 2009 r.). Przepis zawarty w art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu stanowi, że w przypadku gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy lub został wyczerpany limit środków, o których mowa w art. 8 ust. 2 lub 3 – wnioskodawcę informuje się, w formie pisemnej, o odmowie przyznania pomocy, podając przyczyny tej odmowy. W niniejszej sprawie, pismem z dnia 14 września 2012 r. skarżący został wezwany do uzupełnienia braków wniosku. W odpowiedzi nadesłał pismo z dnia 1 października 2012 r. wraz z załącznikami. Następnie, zaskarżonym pismem z dnia [...] października 2012 r. ARiMR odmówiła przyznania pomocy finansowej, z uwagi na brak prawomocnej decyzji – pozwolenia wodnoprawnego, do której złożenia skarżący był wzywany w punkcie 3 pisma z dnia [...] września 2012 r. Mając na względzie, iż w aktach administracyjnych sprawy brak jest dowodu na to, iż ARiMR – realizując obowiązek wynikający z przywołanego wyżej § 43 ust. 3 rozporządzenia z 7 września 2009 r. – ponownie wezwała skarżącego do usunięcia braku wniosku, uznać należało, że w sprawie doszło do naruszenia powyższego przepisu. Niewyczerpanie trybu ponownego wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia braku wniosku, w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, doprowadziło również do naruszenia powołanego powyżej § 43 ust. 4 rozporządzenia z 7 września 2009 r. w związku z art. 14 ust. 4 ustawy o wspieraniu. Poza stwierdzonym uchybieniem, które skutkuje uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Wskazać trzeba, iż zgodnie z § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 7 września 2009 r., pomoc na realizację operacji w ramach środka działania wodno-środowiskowe w zakresie wsparcia wykorzystania tradycyjnych lub przyjaznych środowisku praktyk i technik w chowie i hodowli ryb przyznaje się, jeżeli wnioskodawca zobowiązał się do realizacji operacji w całym obiekcie chowu lub hodowli lub co najmniej na jednym stawie, przy jednoczesnym stosowaniu podstawowych zasad dobrej praktyki rybackiej w całym obiekcie. Stosownie do § 10 ust. 2 pkt 3 lit. a), przez podstawowe zasady dobrej praktyki rybackiej rozumie się posiadanie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego, o którym mowa w przepisach prawa wodnego. Zgodnie natomiast z § 41 ust. 3 w zw. z załącznikiem nr 2 do rozporządzenia z 7 września 2009 r. (w brzmieniu na dzień złożenia wniosku przez skarżącego), wnioskodawca obowiązany jest dołączyć do wniosku – w przypadku środka działania wodno-środowiskowe – aktualne pozwolenie wodnoprawne. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę akceptuje poglądy wyrażone w orzecznictwie sądów administracyjnych, że przez pojęcie aktualnego pozwolenia wodnoprawnego należy rozumieć prawomocną decyzję wydaną przez uprawniony organ. O prawomocności takiej decyzji świadczy pieczęć z urzędu właściwego dla wydania decyzji (klauzula prawomocności) wydawana w trybie art. 217 § 1 Kpa tj. zaświadczenie co do określonego stanu prawnego, polegającego na urzędowym potwierdzeniu, że od decyzji nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji (por. wyroki WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. o sygn. akt V SA/Wa 2077/12 oraz z dnia 26 lutego 2013 r. o sygn. akt V SA/Wa 2967/12; orzeczenia dostępne na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Trafne jest również stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2011 r. o sygn. akt V SA/Wa 2141/10, zgodnie z którym, organ nie może się opierać na dokumentach nieostatecznych ze względu na możliwość ich wzruszenia bądź uchylenia. Posługiwanie się w obrocie prawnym nieostateczną decyzją do celów niezbitego udowodnienia stwierdzanych w niej faktów, nie korzysta z domniemania trwałości takiego stanu prawnego. Przywołane poglądy orzecznictwa znajdują odpowiednie zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, zaś orzekający w niej Sąd przyjmuje je jako własne. W świetle powyższego niezasadne są zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów rozporządzenia z 7 marca 2007 r. oraz art. 10 ust. 3 ustawy o wspieraniu. Oceny Sądu w tym zakresie nie zmienia powoływanie się skarżącego na załączony do akt administracyjnych wyrok Sadu Rejonowego dla Krakowa - Nowej Huty w Krakowie VIII Wydział Karny z [...] sierpnia 2012 r. sygn. akt [...], którym uniewinniono skarżącego od zarzutu popełnienia czynu polegającego na piętrzeniu wody na rzece S. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, tj. o wykroczenie z art. 192 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (t.j. Dz. U. z 2005 r., Nr 239 poz. 2019 ze zm.). Należy zauważyć, że z uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że skarżący z przyczyn całkowicie od niego niezależnych, dotychczas nie uzyskał prawomocnego pozwolenia wodnoprawnego, jednak niewątpliwie dopełnił obowiązków nałożonych na przedsiębiorstwo przez ustawodawcę. Okoliczności powyższe, nie kwestionowane przez organ, nie mogą jednak świadczyć o wypełnieniu przez skarżącego warunku posiadania aktualnego pozwolenia wodnoprawnego. Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia przez organ art. 87 Konstytucji RP, który w § 1 stanowi że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. W rozpatrywanej sprawie podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia były akty prawne mieszczące się w katalogu źródeł powszechnie obowiązującego prawa, zgodnie z art. 87 § 1 Konstytucji RP. Nie sposób w tym miejscu nie zauważyć, że wymóg zawarcia we wniosku oświadczenia wnioskodawcy o wypełnianiu wymogów, o których mowa w § 9 ust. 1 rozporządzenia z 7 września 2009 r., w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia złożenia tego wniosku wynika wprost z § 56 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 7 września 2009 r. Oznacza to, że wnioskodawca winien złożyć we wniosku oświadczenie o spełnianiu wymogów w okresie od dnia 1 stycznia 2012 r. do dnia złożenia wniosku. Nietrafne tym samym jest wywodzenie przez skarżącego, że to formularz wniosku przyjęty został za źródło prawa powszechnie obowiązującego. Rozpatrując ponownie sprawę ARiMR winna wykonać obowiązek wynikający z § 43 ust. 3 rozporządzenia z 7 września 2009 r., a następnie ponownie dokonać analizy przedłożonych dokumentów i wyjaśnień z uwzględnieniem tych, które zostaną ewentualnie złożone w odpowiedzi na ponowne wezwanie. Z wyłożonych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę i stosując przepis art. 146 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie 1 sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. jak w punkcie 2 sentencji.