V SA/Wa 879/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2018 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia[...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności przyznanych w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez M.C. (dalej: Skarżąca) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ odwoławczy / Prezes ARiMR) z [...] marca 2018 r., nr [...] utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] listopada 2017 r., nr [...] ustalające kwotę nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu "Ułatwiania startu młodym rolnikom". Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor [...] OR ARiMR wydał decyzję nr [...] o przyznaniu M.C. pomocy finansowej z tytułu "Ułatwiania startu młodym rolnikom" w wysokości 100 000,00 zł, z zastrzeżeniem dopełnienia warunków. Strona została zobowiązana do przedłożenia w ARiMR zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy. Na podstawie złożonego przez Beneficjentkę wniosku o płatność pomoc została wypłacona na konto bankowe wskazane przez Stronę. Termin na dostarczenie do ARiMR zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik upłynął w dniu 1 czerwca 2016 r. Pismem z 31 marca 2016 r. Dyrektor [...] OR ARiMR poinformował Stronę m. in. o terminie złożenia zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy, tj. do dnia 1 czerwca 2016 r. Jednocześnie ww. piśmie została zawarta informacja, iż za nieprzedłożenie zaświadczenia z KRUS w terminie, zgodnie z § 20 ust. 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2017 r., poz. 1159 zwanego dalej "rozporządzeniem wykonawczym") przewidziano sankcję w formie zwrotu 3% kwoty pomocy przyznanej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom". Strona nie złożyła w terminie wymaganego zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS. W dniu 4 sierpnia 2016 r. (2 sierpnia 2016 r. - data nadania przesyłki) tj. po upływie terminu wskazanego w decyzji o przyznaniu pomocy M.C. dostarczyła do [...] OR ARiMR zaświadczenie z KRUS Placówki Terenowej w E. z 25 kwietnia 2016 r. W piśmie Beneficjentki z 1 sierpnia 2016 r. zawarto informację, iż oryginał zaświadczenia z KRUS z 25 kwietnia 2016 r. został wysłany dnia 1 czerwca 2016 r. do [...] OR ARiMR przez firmę doradczą A. Sp. z o.o. w E. w jednej kopercie razem z wnioskiem o płatność dotyczącym działania "Uczestnictwo rolników w systemach jakości żywności" J.W. Z notatki służbowej sporządzonej w [...] OR ARiMR wynika, że w związku z powyższym pismem Strony z 4 sierpnia 2016 r. dokonano sprawdzenia dokumentów w teczce sprawy J.W. oraz w kancelarii głównej Agencji – nie potwierdzono wpływu wymaganego zaświadczenia z KRUS do ARiMR. W dniu [...] listopada 2017 r. Dyrektor [...] OR ARiMR wydał decyzję administracyjną nr [...] o ustaleniu M.C. kwoty nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom w wysokości 3 000,00 zł, ze wskazaniem, że przedmiotową kwotę nienależnie pobranych płatności należy zwrócić w terminie 60 dni od daty jej doręczenia (decyzja została doręczona w dniu 22 listopada 2017 r.). Od powyższej decyzji Skarżąca złożyła odwołanie. Decyzją z [...] marca 2018 r., nr [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy rozstrzygnięcie Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] listopada 2017 r. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że wobec beneficjenta, który nie przedłoży w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy, zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik należy zastosować sankcję w wysokości 3% kwoty wypłaconej pomocy. Dalej organ odwoławczy wskazał na treść § 19 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, który stanowi, że termin na złożenie zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy, przez M.C. upływał z dniem 1 czerwca 2016 r. Ostatecznie zaświadczenie z 25 kwietnia 2016 r. o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik zostało złożone w [...] OR ARiMR w dniu 2 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego). Prezes ARiMR podkreślił, że fakt niezłożenia w wymaganym terminie przez M.C. zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik do czego obliguje § 19 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, stanowi o niewywiązaniu się z zobowiązania zawartego w decyzji Dyrektora [...] OR ARiMR z [...] sierpnia 2014 r. W jego ocenie, w niniejszej sprawie istnieją przesłanki do zastosowania § 20 ust. 4 rozporządzenia wykonawczego, nakazującego zwrot 3% kwoty pomocy za niedostarczenie w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy, zaświadczenia z właściwego oddziału KRUS. Nadto organ odwoławczy wskazał, że nie stwierdził zaistnienia siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności w sprawie beneficjentki i uznał, że jest ona zobowiązana do zwrotu pobranej nienależnie pomocy. W szczególności odnosząc się do treści art. 47 ust. 1 i 2 rozporządzenia nr 1974/2006 określającego przypadki siły wyższej oraz nadzwyczajnych sytuacji wskazał, że żaden z nich nie miał miejsca, a tylko wtedy wyłączony jest obowiązek zwrotu uzyskanej pomocy. Na powyższą decyzję M.C. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. - art. 75 kpa poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie, że dokumenty złożone przez Skarżącą nie mają mocy dowodowej i nie mają znaczenia w niniejszej sprawie; - art. 80 kpa poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego, błędną ocenę materiału dowodowego oraz odmowę moc dowodowej niektórym dowodom, a w konsekwencji niewłaściwe stwierdzenie, że odwołująca pobrała kwotę nienależnie pobranych płatności finansowych z tytułu ułatwiania startu młodym rolnikom, a także nie zwrócenie uwagi na bezsporną okoliczność wizyty odwołującej się w dniu 25 kwietnia 2016 r, w siedzibie ARiMR w E., gdzie zostało potwierdzone za zgodność z oryginałem zaświadczenie z KRUS znajdujące się w aktach sprawy co oznacza, że odwołująca się w terminie wymaganym okazała w biurze Agencji w E. przedmiotowe zaświadczenie; - art. 7 kpa poprzez naruszenie zasady wyrażonej w tym przepisie i w konsekwencji nałożenie kary na odwołującą się mimo, że Organ (jak wynika z uzasadnienia decyzji) dysponował zaświadczeniami o podleganiu w wymaganym okresie ubezpieczeniu, a ponadto Organ posiada dostęp do systemu KRUS, z którego wynikają żądane informacje; - art. 7a kpa poprzez nierozstrzygnięcie ewentualnych wątpliwości wynikających w sprawie na korzyść odwołującej się; - art. 77 kpa poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego mimo dysponowania żądanymi informacjami, które miałyby wynikać z zaświadczenia; - art. 8 kpa poprzez naruszenie zasady zaufania do władzy publicznej przejawiające się tym, że Organ wskazał, przedwcześnie że odwołująca pobrała nienależnie płatności finansowe, podczas gdy organ nie wziął pod uwagę całego materiału dowodowego i pominął fakt, że dysponował już identycznym zaświadczeniem z wcześniejszego etapu sprawy. Wobec powyższego Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu I i II instancji. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR potrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Pismem z 17 sierpnia 2018 r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał zarzuty przedstawione w skardze i dodatkowo wskazał, że zaświadczenie z 25 kwietnia 2016 r. zostało złożone do Biura Powiatowego ARiMR w E. W jego ocenie ARiMR dysponował już takim zaświadczeniem, zatem przerzucenie na Skarżącą obowiązku ponownego jego złożenia jest ewidentnym naruszeniem zasady zaufania do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz.1302 z późn. zm. ) - dalej: "p.p.s.a.", wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Jednocześnie, zgodnie z przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonej decyzji ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu. W tym celu Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod rozwagę przytoczone wyżej podstawowe zasady oceny dokonywanej przez sądy administracyjne, należy stwierdzić, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja znajduje oparcie w przepisach prawa materialnego, a postępowanie przeprowadzone przez organ nie zostało obarczone takimi wadami, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia ustalenia Skarżącej kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 w wysokości 3.000,00 zł. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o ARiMR ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych: 1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowych, przeznaczonych na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej. Sąd zauważa, że wypłacone Skarżącej środki pochodzą z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz ze środków krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie, tj. z funduszy, o których mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 - 2 ustawy o ARiMR. Powyższą płatność Skarżąca otrzymała na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2017 r. poz. 1856 z późn. zm.), dalej: "ustawa PROW" i wydanego na jej podstawie rozporządzenia MRiRW. Zgodnie z § 20 rozporządzenia MRiRW, pomoc podlega zwrotowi w całości lub części, jeżeli beneficjent nie spełni warunków, o których mowa w § 18 ust. 1, lub nie przedłoży w Agencji dokumentów, o których mowa w § 19. Z kolei § 19 pkt 1 ww. aktu prawnego stanowi, że beneficjent powinien przedłożyć w Agencji zaświadczenie z właściwego oddziału Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i w pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy. W przypadku nieprzedłożenia w terminie dokumentów, o których mowa w § 19, zwrotowi podlega 3% kwoty pomocy za nieprzedłożenie każdego z dokumentów określonych w tym przepisie, przy czym w przypadku nieprzedłożenia w terminie dokumentów, o których mowa w § 19 pkt 2, 6 oraz 7, zwrotowi podlega 3% kwoty pomocy - niezależnie od liczby nieprzedłożonych dokumentów (§ 20 ust. 4 rozporządzenia MRiRW). Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdza, że w sprawie jest bezsporne, że Skarżącej doręczono 22 sierpnia 2014 r. decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] sierpnia 2014 r. nr [...] o przyznaniu wnioskowanej pomocy finansowej. W decyzji tej Skarżąca została pouczona (pkt 5 lit. a) o konieczności przedłożenia w oddziale Agencji zaświadczenia z właściwego oddziału Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników z mocy ustawy i pełnym zakresie jako rolnik - w terminie 60 dni od dnia upływu 12 miesięcy od dnia wypłaty pomocy. Ponadto w dniu 15 kwietnia 2016 r. Skarżącej doręczono pismo, w którym organ powtórnie poinformował o tym obowiązku, wskazując jednocześnie sankcję wiążącą się z jego niedopełnieniem. Niekwestionowany jest również fakt, że pomoc finansowa została wypłacona Skarżącej 2 kwietnia 2015 r. Sporna jest data w której Skarżąca przedłożyła zaświadczenie z KRUS o okresach podlegania ubezpieczeniu społecznemu rolników. W toku postępowania administracyjnego twierdziła, że zaświadczenie to zostało przesłane na adres organu I instancji w dniu 1 czerwca 2016 r., czyli z zachowaniem terminu, zaś organ uznał, że Skarżąca uczyniła to dopiero w dniu 2 sierpnia 2016 r. a zatem po upływie przepisanego terminu (przy czym samo zaświadczenie KRUS zostało uzyskane w dniu 25.04.2016 r. ). Powyższe stwierdzenie ARiMR, z uwagi na treść przytoczonego § 20 ust. 1 rozporządzenia MRiRW, skutkowało koniecznością wszczęcia przez organ z urzędu postępowania w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności. Na etapie postępowania sądowego Skarżąca z kolei wskazywała, że zaświadczenie KRUS zostało przedłożone Agencji w dniu 25 kwietnia 2016 r. , co wynika z pieczątki widniejącej na egzemplarzu tego zaświadczenia znajdującym się w aktach administracyjnych. Przed przystąpieniem do oceny zasadności i wiarygodności powyższych twierdzeń , a zarazem odnosząc się do zarzutów dotyczących naruszenia art. 7 , 7a, 8, 75 ,77 i 80 k.p.a. wskazać należy, że w postępowaniu dotyczącym pomocy organ na podstawie przepisów o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków pochodzących z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, obowiązują zasady postępowania nieco odmienne od zasad ogólnych znajdujących zastosowanie w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów k.p.a. Ustawa o PROW zawiera szczególną, w stosunku do k.p.a., regulację dotyczącą prowadzenia przez organ postępowania dowodowego, ograniczającą obowiązki organu w tym zakresie. Przepis art. 21 ust. 1 ustawy PROW stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Stosownie do art. 21 ust. 2 ustawy PROW w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 79a oraz art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Poza tym strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu o przyznanie pomocy są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 21 ust. 3 o PROW). W świetle powyższej regulacji na organie nie ciąży obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a więc organ nie jest obowiązany do aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie żądania wnioskodawcy. Jest jedynie obowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W postępowaniu w przedmiocie przyznania pomocy ograniczono również stosowanie zasady informowania stron i innych uczestników postępowania przez organ administracji publicznej (art. 9 k.p.a.) oraz zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu (art. 10 k.p.a.). W tym postępowaniu nie stosuje się również art. 81 k.p.a., co oznacza, że można oprzeć rozstrzygnięcie na dowodach, co do których strona się nie wypowiedziała. Oznacza to, że organ nie jest zobowiązany do zapewnienia z urzędu stronie czynnego udziału w postępowaniu ani udzielania jej z urzędu pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na ustalenie jego praw i obowiązków. Oceniając wiarygodność twierdzenia Skarżącej, iż sporny dokument został wysłany na adres Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 1 .06.2016 r. przez firmę doradczą A., Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania stanowiska organów w tym zakresie, odmawiających uznania tego twierdzenia za zgodne z prawdą. W aktach administracyjnych znajduje się notatka urzędowa , z której wynika, że dokonano sprawdzenia dokumentacji w sprawie osoby, z dokumentami której to zaświadczenie miało być przesłane i nie zostało ono odnalezione. Na potwierdzenie swoich twierdzeń Skarżąca przedstawiła jedynie kopię wydruków ze strony internetowej Poczty Polskiej dot. śledzenia przesyłki nadanej w dniu 1.06.2016 r. na adres Oddziału Regionalnego ARiMR w O. przez Spółkę A., z której wynika, że w dniu 1.06.2016 r. została nadana przesyłka polecona nr [...] i została ona doręczona w dniu 3.06.2016 r. do rąk adresata. Na dokumencie tym znajduje się odręczny zapisek, że w przesyłce tej znajdowały się : wniosek o płatność J.W. dot. uczestnictwa w działaniu Uczestnictwo w systemach jakości żywności oraz zaświadczenie KRUS M.C. Nadmienić przy tym należy, że spółka A. nie występowała na żądnym etapie sprawy dot. płatności "Ułatwianie startu młodym rolnikom" jako pełnomocnik strony czy też chociażby podmiot odpowiedzialny za wytworzenie dokumentów niezbędnych dla uzyskania płatności. Skarżąca nie wyjaśnia też dlaczego dokumentu nie wysłała sama, tak jak to miało miejsce w innych przypadkach , ale posłużyła się podmiotem zewnętrznym . W odwołaniu twierdzi, że jest prezesem zarządu tej Spółki i z tego powodu do korespondencji dot. działalności świadczonej zawodowo załączyła dokument dot. jej sprawy jako osoby prywatnej. Należy jednak zauważyć, że zachowanie terminu przez złożenie pisma w placówce pocztowej ( art. 57 § 5 pkt 2 k.p.a. ) wymaga wykazania, że strona złożyła właściwy dokument, co w tym przypadku nie zostało dopełnione. Z przedstawionych dokumentów wynika jedynie, że Spółka A. przesłała na adres organu przesyłkę, natomiast nie wynika , że był to dokument, który miała obowiązek złożyć M.C. Należy też zauważyć, że nietrafne jest przy tym powoływanie się na treść art. 7a k.p.a., gdyż w sprawie nie występują wątpliwości prawne , a jedynie dot. stanu faktycznego. Także twierdzenie dot. dysponowania przez organ zaświadczeniem KRUS przed dniem 1.06.2016 r. nie jest trafne. Jest prawdą, że Skarżąca otrzymała zaświadczenie KRUS przed upływem tego terminu , bo w dniu 25.04.2016 r. Jest też faktem, iż w tym dniu samym dniu w Biurze Powiatowym ARiMR w E. została sporządzona kopia zaświadczenia poświadczona za zgodność z oryginałem – wynika to z treści dokumentu znajdującego się w aktach administracyjnych na k 347. Niezależnie od faktu, że z powołanego dokumentu wcale nie wynika, że zaświadczenie zostało w dniu 25.04.2016r. złożone w ARiMR , to należy też zauważyć, że nie zostałoby one złożone w organie właściwym. Jest bezsporne w sprawie, że właściwym organem był Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w O. Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 oraz art. 10 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR w ramach Agencji wyodrębnia się: Centralę Agencji; oddziały regionalne w każdym województwie, którymi kierują dyrektorzy; biura powiatowe działające w każdym powiecie, z wyłączeniem miast na prawach powiatu, gdzie nie tworzy się odrębnych biur powiatowych, którymi kierują kierownicy, a decyzje administracyjne w zakresie określonym w odrębnych przepisach wydają Prezes Agencji, dyrektorzy oddziałów regionalnych i kierownicy biur powiatowych, z tym, że w postępowaniu administracyjnym organem wyższego stopnia w rozumieniu k.p.a. w stosunku do kierowników biur powiatowych jest dyrektor oddziału regionalnego. W świetle powyższych regulacji prawnych nie sposób przyjąć, że np. Centrala Agencji czy też Prezes Agencji lub dyrektor oddziału regionalnego są "komórkami organizacyjnymi" jednego organu administracji publicznej powołanego z mocy prawa do załatwiania spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej. Dodać należy, że z art. 7 ust. 1 ustawy o ARiMR wynika, iż Agencja działa na podstawie ustawy i statutu. Natomiast na mocy upoważnienia zawartego w art. 7 ust. 2 tej ustawy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi rozporządzeniem z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie nadania statutu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 668 ) nadał Agencji statut, w którym określił jej organizację, w tym siedziby jej oddziałów regionalnych i biur powiatowych, uwzględniając zakres zadań realizowanych przez Agencję i potrzebę ich sprawnego wykonywania . Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14.04.2015 r. II GSK 946/14 LEX nr 1982689. Także zarzut, że Agencja dysponowała zaświadczeniami wskazującymi na spełnienie warunku podlegania ubezpieczeniu rolniczemu nie jest trafny. Należy zauważyć, że Strona miała obowiązek wykazać, że podlegała ubezpieczeniu w okresie 12 miesięcy od daty wypłaty pomocy. Żadne z zaświadczeń wcześniejszych nie mogły tej okoliczności potwierdzić. Za błędny należy uznać również argument , iż organ miał dostęp do danych KRUS i mógł sam sprawdzić okresy podlegania ubezpieczeniu rolniczemu. Dostęp ten ARiMR uzyskał w końcu sierpnia 2017 r. , więc dla ustalenia istnienia zdarzenia prawnego istotnego dla sprawy niniejszej okoliczność ta pozostaje bez znaczenia, zwłaszcza że termin wynikający z § 19 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego ma charakter materialny, co trafnie omawia organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie znalazł powodów do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zarzuty skargi nie wskazują na konieczność wydania orzeczenia kasatoryjnego. Z tych przyczyn na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalono.