V SA/Wa 882/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA – Ewa Wrzesińska-Jóźków po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. V. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2009 r. Nr [...] w przedmiocie wydalenia z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: - odrzucić skargę. G. V. – reprezentowany przez radcę prawnego J. B. – złożył skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2009 r. w przedmiocie wydalenia z terytorium RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania sądowego wobec uwzględnienia skargi w całości w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a. Jednocześnie na rachunek bankowy WSA w Warszawie uiszczona została przez pełnomocnika strony opłata w wysokości 200 zł tytułem wpisu sądowego od skargi (potwierdzenie na k. 19 akt sądowych). Zarządzeniem z 18 czerwca 2009 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Pismem procesowym z 1 lipca 2009 r. pełnomocnik wskazał, iż pełnomocnictwo udzielone mu przez skarżącego w dniu 17 listopada 2005 r. znajduje się zarówno w aktach o sygn. akt V SA/Wa 922/08, jak i – według jego wiedzy – w aktach niniejszej sprawy. Zdaniem pełnomocnika, skoro pełnomocnictwo zostało już złożone, to wobec treści przepisu art. 46 § 3 p.p.s.a., jego ponowne składanie jest bezprzedmiotowe i brak było podstaw prawnych do żądania jego złożenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie rozważenia wymaga, czy wobec uwzględnienia skargi przez organ w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz wobec wniosku pełnomocnika organu o umorzenie postępowania sądowego, można zastosować w sprawie przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a., tj. umorzyć postępowanie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. W ocenie Sądu odpowiedź na wyżej postawione pytanie jest negatywna. Przyjąć bowiem należy, że umorzeniu podlegać może tylko to postępowanie, które zostało zainicjowane wniesieniem skargi, która czyni zadość wymogom formalnym określonym w przepisach ustawy p.p.s.a. Pismo procesowe, a takim jest bez wątpienia skarga, które zawiera braki formalne – jak dla przykładu brak podpisu, czy też podpis osoby nieumocowanej do reprezentowania strony skarżącej – nie może otrzymać prawidłowego biegu. Nie usunięcie takich braków w określonym terminie powoduje ten skutek, że pismo pozostawia się bez rozpoznania, zaś w przypadku skargi podlega ona odrzuceniu. Skarga złożona w niniejszej sprawie podlega odrzuceniu z dwóch powodów. Przede wszystkim zaznaczyć należy, iż zgodnie z treścią przepisu art. 221 p.p.s.a. pisma wnoszone przez radcę prawnego, które nie są należycie opłacone, pozostawia się bez rozpoznania albo odrzuca bez wezwania o uiszczenie opłaty, jeżeli pismo podlega opłacie stałej. W niniejszej sprawie, której przedmiotem jest wydalenie z terytorium RP, nie ma mowy o należności pieniężnej, wobec czego skarga podlega stałej opłacie sądowej. Stosownie do treści § 2 ust. 3 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów, z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), wpis stały wynosi w sprawach skarg z zakresu cudzoziemców, paszportów i wiz – 300 zł. Pełnomocnik wnosząc skargę uiścił opłatę sądową tytułem wpisu sądowego od skargi w wysokości 200 zł. Już tylko z tej przyczyny skarga podlega odrzucenia jako opłacona nienależycie. Niezależnie od powyższego skarga podlega również odrzuceniu z uwagi na nieuzupełnienie w zakreślonym terminie braku formalnego poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż ani wraz ze skargą ani wraz z późniejszym pismem procesowym (sporządzonym jako odpowiedź na zarządzenie wzywające do usunięcia braku formalnego skargi) pełnomocnik nie złożył dokumentu pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej w postępowaniu przez sądem administracyjnym, czy to w oryginale czy też jego uwierzytelnionego odpisu. Twierdzenia zawarte w piśmie procesowym z 1 lipca 2009 r. są chybione i jako takie nie zasługują na uwzględnienie. Przypomnieć należy pełnomocnikowi, iż zgodnie z art. 37 § 1 p.p.s.a., pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Zaznaczyć trzeba, że złożenie skargi jest pierwszą czynnością procesową, wobec czego obowiązek wynikający z powyższego przepisu spoczywa na pełnomocniku. Ponadto wskazać należy, iż omawiany przepis zawiera stwierdzenie "do akt sprawy" zatem do tych akt, które zostały założone w związku z postępowaniem zainicjowanym złożoną skargą. Wobec tego, nie można przyjąć tych wywodów pełnomocnika jakoby powyższy obowiązek został wykonany poprzez złożenie pełnomocnictwa do akt sprawy o sygn. V SA/Wa 922/08, bowiem są to inne akta sądowe, w innej sprawie, zainicjowanej inną skargą. Tym bardziej nie sposób przyjąć, by chodziło o akta administracyjne nadesłane przez organ wraz z odpowiedzią na skargę. Zauważyć trzeba, że akta administracyjne nie stanowią akt sądowych, zaś w ocenie sądu z redakcji przepisu art. 37 § 1 wynika, iż chodzi o "akta sprawy sądowej", skoro ustawa reguluje postępowanie przed sądem administracyjnym. Ponadto sąd nie jest dysponentem akt administracyjnych, które są zwracane organowi po prawomocnym zakończeniu postępowania. Chybione jest zatem powoływanie się przez pełnomocnika na treść art. 46 § 3 p.p.s.a., bowiem dotyczy on sytuacji, w której pełnomocnik działał już w sprawie oraz złożył pełnomocnictwo do akt sądowych prowadzonych w tej właśnie sprawie. Skarga z 23 marca 2009 r. – nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu 6 kwietnia 2009 r. – była pierwszym pismem w sprawie, inicjującym postępowanie sądowe o sygn. akt V SA/Wa 882/09 oraz założenie akt sprawy. Mając zatem na uwadze treść art. 37 § 1 p.p.s.a. stwierdzić należy, iż jako złożona przez radcę prawnego stanowiła pismo, do którego obowiązkiem pełnomocnika było załączenie pełnomocnictwa. Z wyłuszczonych względów, na podstawie art. 58 § 3 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 221 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji postanowienia.