V SA/Wa 888/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym; oddala skargę. Decyzją Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. na A. O. został nałożony obowiązek zapłaty należności pieniężnej z tytułu jednorazowej opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego tzw: renty planistycznej w kwocie 1.560 zł związany ze zbyciem udziałów w prawie własności nieruchomości położonej we wsi Z. przy ul. M., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] w obrębie [...] o pow. 1.794 m2 pochodzącej z księgi wieczystej KW [...]. A. O. odwołał się od powyższej decyzji, a w wyniku rozpatrzenia tego odwołania Samorządowe Kolegium odwoławcze w W. decyzją nr [...] z dnia [...] września 2005 r. utrzymało ją w mocy. Wobec nieuiszczenia przez A. O. ww. opłaty, w dniu [...] stycznia 2011 r. został wystawiony tytuł wykonawczy nr [...], który został przekazany naczelnikowi Urzędu Skarbowego w W. celem egzekucji. Pismem z dnia 20 lutego 2012 r. A. O. skierował wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu świadczenia emerytalnego. W piśmie zobowiązany kwestionował obowiązek zapłaty renty planistycznej, stojąc na stanowisku, że działania Burmistrza W. są bezprawne, a decyzja o nałożeniu renty planistycznej nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. jest niezasadna. Ponadto zarzucił przedawnienie egzekwowanego obowiązku. Postanowieniem z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...] Burmistrz W. wyraził stanowisko wierzyciela wobec stawianych zarzutów, stwierdzając o niedopuszczalności zarzutów zobowiązanego sprowadzających się do kwestionowania zasadności obowiązku zapłaty renty planistycznej objętej tytułem wykonawczym nr [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. oraz uznajc za nieuzasadniony zarzut dotyczący przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Zaznaczono, że kwestia dotycząca prawidłowości decyzji o nałożeniu renty planistycznej nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. była rozpatrywana i badana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. oraz sądy administracyjne, a zatem w sprawie znajduje zastosowanie art. 34 § 1a ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. 2014 poz. 1619 ze zm.; dalej: u.p.e.a.). Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, Burmistrz W. stwierdził, że uległ on przerwaniu na skutek zastosowania środka egzekucyjnego. Strona w ustawowym terminie wniosła odwołanie od powyżej opisanego postanowienia, domagając się jego uchylenia zarzucając, że tytuł wykonawczy został wydany z naruszeniem przepisów o przedawnieniu, a decyzja, na której bazie powstał tytuł wykonawczy zapadła z naruszeniem przepisów prawa. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie Burmistrza Wołomina, stwierdzające niedopuszczalność zarzutów. W uzasadnieniu swojego postanowienia, SKO w W. stwierdziło, że zarzuty podnoszone przez stronę w stosunku do dochodzonej należności były już w przeszłości rozpatrywane przez wierzyciela i wyraził on swoje stanowisko, zatem obecnie słusznie orzekł on o ich niedopuszcalności. I tak, odnosząc się do kwestionowania przez stronę zasadności nałożenia renty planistycznej, organ wskazał, że decyzja nakładająca obowiązek zapłaty renty planistycznej z dnia [...] lutego 2004 r. została utrzymana w mocy decyzją SKO w W. z dnia [...] września 2005 r. Skargę złożona na tę decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wyrokiem z dnia 23 czerwca 2006 r. w sprawie o sygn. IV SA/Wa 2117/05. Wyrok ten jest prawomocny od dnia 7 lutego 2008 r. tj. od dnia wydania przez Naczelny Sąd Administracyjny wyroku oddalającego skargę kasacyjną. Zatem decyzja o obowiązku zapłaty renty planistycznej została wielokrotnie zbadana i jest obecnie prawomocna, stąd kwestionowanie jej jako podstawy wszczęcia postepowania egzekucyjnego nie może być skuteczne. Natomiast w podnoszonej przez A. O. kwestii przedawnienia należności, SKO w W. zaznaczyło, że przedmiotowe należności z tytułu renty planistycznej będąc dochodem budżetu jednostki samorządu terytorialnego są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publiczno-prawnym, o których mowa w art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885 z późn. zm.) dalej: u.f.p. Zgodnie art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących powyższych należności, nieuregulowanych ustawą o finansach publicznych, stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm.; dalej k.p.a.) i odpowiednio przepisy działu 111 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) dalej: o.p., w tym do kwestii przedawnienia. Art. 70 § 1 o.p. stanowi, że zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W niniejszej sprawie termin płatności renty planistycznej upływał zatem w ciągu 30 dni od dnia 29.09.2005 r. tj. od daty decyzji SKO w W., utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza W. nakładającą obowiązek zapłaty renty planistycznej. Zatem 5 letni bieg terminu przedawnienia rozpoczynałby się z dniem 1 stycznia 2006 r. i upływałby z dniem 31 grudnia 2010 r. Organ wskazał jednocześnie na treść art. 70 § 6 pkt 2 o.p. i zaznaczył, że stosując go odpowiednio do renty planistycznej bieg terminu przedawnienia obowiązku zapłaty nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą ustalenia tej renty. Wobec wniesienia przez A. O. skargi do WSA w Warszawie, przesunięciu uległo rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia przedmiotowej należności. Rozpoczął on bieg po doręczeniu odpisu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 2117/05. Stąd też wniosek SKO w W., iż należność nie uległa przedawnieniu w dacie [...] stycznia 2011 r. tj. wystawienia tytułu wykonawczy nr [...]. To zaś skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia, zgodnie z treścią art. art. 70 § 4 zd. 1 o.p. Zatem postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalność zarzutów było zdaniem SKO w Warszawie prawidłowe i brak było podstaw do jego uchylenia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. O., domagając się: – stwierdzenia niedopuszczalności roszczeń o rentę planistyczną; – uchylenia tytułu wykonawczego nr. [...] z dnia [...].01.2011 r. z uwagi na wady prawne zawarte w tytule oraz z uwagi na brak wymagalności roszczeń, a także przedawnienia. W uzasadnieniu skarżący szeroko omówił nieprawidłowe w jego opinii zastosowanie przepisów w kwestii orzeczenia o obowiązku zapłaty przez niego renty planistycznej. Ponadto wskazał, że w sprawie w sposób nieuprawniony i wewnętrznie sprzeczny organy zastosowały przepisy Ordynacji podatkowej oraz u.f.p. Zarzucał także naruszanie przez organy zasady niedziałania prawa wstecz, art. 9 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Skarżący pismami procesowymi z 12 marca 2015 r. oraz 27 marca 2015 r. podtrzymał argumenty oraz wnioski podniesione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Na mocy art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: ,p.p.s.a.) uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. W ocenie Sądu skarga nie jest uzasadniona i należało ją oddalić. Przedmiotem skargi jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Burmistrza W. z dnia [...] maja 2012 r. znak: [...], stwierdzające niedopuszczalność zarzutów zgłoszonych przez dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym. Organy uznały, że w sprawie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 34 § 1a u.p.e.a., który stanowi, że jeżeli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługują środki zaskarżenia, wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu. Jednocześnie za niezasadny uznano zarzut przedawnienia dochodzonej należności. Zgodnie z niekwestionowanymi przez obie strony ustaleniami stanu faktycznego, w dniu [...] lutego 2004 r. została wydana decyzja Burmistrza W. nr [...], którą na A. O. został nałożony obowiązek zapłaty należności pieniężnej z tytułu jednorazowej opłaty wynikającej ze wzrostu wartości nieruchomości spowodowanej zmianą miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego renty planistycznej w kwocie 1.560 zł. Od tej decyzji skarżący odwołał się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., które w dniu [...] września 2005 r. decyzją [...] orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r. W wyroku z dnia 23 czerwca 2006 r. sygn. akt: IV SA/Wa 2117/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Pana A. O. na ww. decyzję Kolegium, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 lutego 2008 r. sygn. akt: II OSK 2018/06 oddalił skargę kasacyjną od powyższego wyroku WSA w Warszawie. Zatem legalność decyzji Burmistrza W. potwierdzona została w postępowaniu administracyjnym oraz sądowym, w którym skarżący zgłaszał zastrzeżenia co do decyzji o ustaleniu renty planistycznej, które nie zostały jednak uwzględnione. W tej sytuacji zdaniem Sądu organy obu instancji słusznie powołały się na treść art. 34 ust. 1a u.p.e.a., albowiem zarzut nieistnienia obowiązku zapłaty po stronie skarżącego został już rozpatrzony i nie znalazł potwierdzenia. W ocenie Sądu prawidłowe jest także rozstrzygnięcie o niezasadności zarzutu przedawnienia egzekwowanego obowiązku. Sąd podziela w tym zakresie argumenty organu zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przypomnieć należy, że należności z tytułu renty planistycznej są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym, o których mowa w art. 60 u.f.p. Art. 67 tej ustawy stanowi, że do spraw dotyczących powyższych należności, nieuregulowanych u.f.p., stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III o.p. Zatem w zakresie przedawnienia obowiązku zapłaty renty planistycznej odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy działu III o.p. dotyczące przedawnienia zobowiązań podatkowych. Zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Przy odpowiednim zastosowaniu tego przepisu do obowiązku zapłaty renty planistycznej oznacza to, że obowiązek zapłaty renty planistycznej przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności tej renty. W niniejszej sprawie renta planistyczna została ustalona decyzją Burmistrza W. nr [...] z dnia [...] lutego 2004 r., w której termin płatności ustalony został na 30 dni od dnia, w którym decyzja ta stała się ostateczna. Decyzja powyższa stała się ostateczna z dniem [...] września 2005 r.., tj. z dniem wydania przez organ II instancji – SKO w W. – decyzji [...] utrzymującej w mocy powyższą decyzję Burmistrza W.. Termin płatności renty planistycznej upływał zatem w ciągu 30 dni od dnia [...] września 2005 r. W tej sytuacji termin płatności renty planistycznej upływałby w 2005 r., co oznacza, że 5 letni bieg terminu przedawnienia rozpocząłby się z dniem 1 stycznia 2006 r. i upłynąłby z dniem 31 grudnia 2011 r. Jednakże jak słusznie zauważyły organy obu instancji, zgodnie z art. 70 § 6 pkt 2 o.p. bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu, z dniem wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję dotyczącą tego zobowiązania. A. O. wniósł do WSA w Warszawie skargę na decyzję SKO z dnia [...] września 2005 r., zatem rozpoczęty bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu do czasu doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności (art. 70 § 7 pkt 2). W niniejszej sprawie miało to miejsce w dniu 23 kwietnia 2008 r. W związku z tym od dnia 24 kwietnia 2008 r. rozpoczął swój bieg termin przedawnienia, który upłynąłby w 2013 r. Jednakże w dniu 13 stycznia 2011 r. Burmistrz W. wystawił tytuł wykonawczy dotyczący przedmiotowej należności, o czym powiadomiono skarżącego, co zgodnie z treścią art. 70 § 4 zd. 1 przerywa bieg terminu przedawnienia. Reasumując należało uznać, że podniesione w sprawie zarzuty są nieuzasadnione, a zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Z wyżej przedstawionych powodów Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.