V SA/Wa 906/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Jakubiec-Kudiura po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. V. i A. W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] lutego 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony postanawia odrzucić skargę A. W. Pismem z [...] marca 2010r. małżeństwo T. V. i A. W. reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika radcę prawnego B. S., wnieśli za pośrednictwem organu skargę na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2010r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla T. V. Zaskarżona decyzja skierowana była do T. V. W treści skargi pełnomocnik wniósł m.in. o uznanie A. W. za stronę postępowania ze względu na interes prawny, jego zdaniem wynikający z brzmienia przepisu art. 28 kpa w związku z art. 47 Konstytucji RP, który zapewnia każdemu obywatelowi prawo do ochrony prawnej życia prywatnego i rodzinnego. W opinii pełnomocnika interes prawny A. W. wynika z faktu, iż orzeczenia wydane w przedmiotowej sprawie mają rzeczywisty wpływ na życie prywatne i rodzinne współmałżonków, zatem wskazany interes prawny jest indywidualny i konkretny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga wniesiona przez A. W. podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - dalej: p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w pkt 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Określone w art. 58 p.p.s.a. podstawy odrzucenia skargi nawiązują do przesłanek dopuszczalności zaskarżenia aktu lub czynności organu administracji publicznej do sądu administracyjnego, rozumianych jako określone przepisami prawa warunki prawidłowego zaskarżenia, dotyczące przedmiotu skargi, jej formy, treści, ale także dotyczące przesłanek o charakterze przedmiotowym i podmiotowym, określających, od jakiej formy działalności organów administracji publicznej skarga przysługuje i który z podmiotów jest legitymowany do wniesienia skargi. W rozpoznawanej sprawie Sąd, po zbadaniu przesłanek dopuszczalności skargi wniesionej przez małżeństwo T. V. i A. W. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] lutego 2010r., w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla T. V. uznał, że skarga złożona przez A. W., męża skarżącej jest niedopuszczalna ze względów podmiotowych. Stosownie do treści art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Z powyższego przepisu wywieść należy, iż wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego oparte jest na zasadzie skargowości, oznacza to, że postępowanie może być wszczęte jedynie na żądanie pochodzące od legitymowanego podmiotu. Legitymacja skargowa jest zatem jednym z elementów przesądzających o dopuszczalności skargi. Ponadto, aby zainteresowany mógł skutecznie wnieść skargę, musi mieć w jej złożeniu interes prawny, rozumiany jako istnienie związku miedzy sferą indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością. Innymi słowy, interes prawny to interes wynikający z prawa materialnego, zgodny z tym prawem i chroniony przez to prawo. Jest to interes o charakterze osobistym, przez to że jest własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany. W rozpoznawanej sprawie zdaniem wnoszącego skargę pełnomocnika interes prawny dla drugiego małżonka wynika z odczucia, iż decyzja dotycząca cudzoziemki dotyka życia prywatnego oraz rodzinnego wnioskodawcy. Jednak bycie stroną postępowania zgodnie z art. 28 k.p.a., wymaga wykazania interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie. W opinii Sądu brak jest odniesienia się przez pełnomocnika do przepisów prawa materialnego, z których wywodzi interes prawny do bycia stroną postępowania przez wnioskodawcę (vide: wyrok WSA w Krakowie z 31 października 2008r. sygn. akt: II SA/Kr 410/08, wyrok WSA w Warszawie z 14 maja 2008r., sygn. akt: I SA/Wa 1878/07). Przywołane argumenty pozwalają jedynie na upatrywanie interesu faktycznego A. W. w pozytywnym rozstrzygnięciu sprawy administracyjnej dotyczącej zezwolenia na osiedlenie się żonie z powodu więzów rodzinnych, nie może jednak powodować uznania skarżącego za stronę postępowania. W tym miejscu ważnym jest podkreślenie, iż zgodnie z treścią art. 37 Konstytucji, kto znajduje się pod władzą Rzeczypospolitej Polskiej, korzysta z wolności i praw zapewnionych w Konstytucji przy czym wyjątki od tej zasady, odnoszące się do cudzoziemców, określa ustawa. Treść przepisu wskazuje zatem, że zasady zawarte w przepisach Konstytucji odnoszą się do wszystkich osób znajdujących się na terytorium RP, z tym zastrzeżeniem, że w odniesieniu do cudzoziemców konkretyzacja zasad dotyczących ich praw i obowiązków została zawarta " w ustawie" rozumianej jako ustawa z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach i ustawie z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP. Z uwagi na powyższe wskazać należy, że wskazywany przez pełnomocnika przepis Konstytucji art. 47 który stanowi, iż każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym - nie stwarza dla strony prawa, które mogłoby być bezpośrednio na jego podstawie dochodzone i pomocne w kwestii uzyskania przymiotu strony postępowania. Tut. Sąd podziela w tym zakresie wyrok Sądu Najwyższego z 8 stycznia 2009r. I CSK 482/08 Biul. SN 2009/6/12, w którym SN orzekł, że norma konstytucyjna może stanowić podstawę prawną, jeżeli jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na samoistne jej zastosowanie. Dyspozycja art. 47 Konstytucji nie rodzi żadnych szczególnych praw zarówno dla cudzoziemki, jak i dla jej męża A. W. Dodać trzeba również, iż zainteresowany jako obywatel polski nie jest objęty zakresem podmiotowym ustawy z 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach i ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu ochrony cudzoziemcom na terytorium RP, a zatem w przedmiotowej sprawie nie nastąpiła konkretyzacja praw wnioskodawcy, o których wspomina art. 37 Konstytucji. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p. p. s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.