V SA/Wa 911/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska –Urbaniak, , Protokolant - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2009 r. sprawy ze skargi T.L. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] w przedmiocie: odmowy wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. oddala skargę Przedmiotem skargi wniesionej przez T.L. – obywatela [...], jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z [...] marca 2009 r. nr [...]. Decyzją tą, działając w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: k.p.a.), Szef Urzędu utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2008 r. o odmowie udzielenia skarżącemu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podejmując takie rozstrzygnięcie w uzasadnieniu swojej decyzji Szef Urzędu wskazał w pierwszej kolejności na stan faktyczny sprawy. Przede wszystkim podał, że postępowanie to zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z 23 grudnia 2005 r. skierowanym do Wojewody [...] o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - z uwagi na zawarcie w dniu 5 listopada 2005 r. związku małżeńskiego z obywatelką polską. Wniosek ten był czterokrotnie rozpoznawany przez organ I instancji. Trzy pierwsze decyzje tego organu – Wojewody [...], tj. decyzja z [...] maja 2006 r., a następnie z [...] stycznia 2007 r. i [...] listopada 2007 r., negatywnie załatwiające rozpatrywany wniosek, zostały uchylone na skutek rozpatrzenia przez organ odwoławczy środka zaskarżenia, a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Uchylając decyzję Wojewody [...] z [...] listopada 2007 r., Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w swojej decyzji z [...] stycznia 2008 r. zobowiązał organ I instancji do przeprowadzenia postępowania wyjaśniające w celu ustalenia, czy związek małżeński cudzoziemca i obywatelki polskiej nie został zawarty w celu obejścia przez zainteresowanego przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym celu zalecił przesłuchanie m.in. rodziców małżonki cudzoziemca, jego brata, ponownie cudzoziemca i jego małżonkę oraz świadków ich ślubu. Wojewoda [...] po ponownym rozpatrzeniu wniosku w dniu [...] grudnia 2008 r. wydał decyzję nr [...] o odmowie udzielenia wnioskodawcy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zarzucając, że jego małżeństwo zostało zawarte dla pozoru. Od powyższego rozstrzygnięcia cudzoziemiec złożył odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców. Po przedstawieniu powyższego, Szef Urzędu w uzasadnieniu skarżonej decyzji przedstawił swoje stanowisko w sprawie. Wskazał, że w dniu 1 stycznia 2009 r. weszła w życie ustawa z dnia 24 października 2008 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 216 póz. 1367). Zgodnie z art. 23 tej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Dalej wskazał na przepis art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małżonkiem obywatela polskiego. Przytoczył też treść art. 55 ust. 1 ww. ustawy, w myśl którego organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony m.in. cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego ustala (w sytuacjach wymienionych w tym przepisie), czy związek małżeński nie został zawarty w celu obejścia przez cudzoziemca przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Po przedstawieniu mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa Szef Urzędu podał, że zainteresowany - T.L. od 1996 r. przebywa nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nigdy wcześniej nie podejmował prób legalizacji swojego pobytu. W dniu 5 listopada 2005 r. pozostając nielegalnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zawarł związek małżeński z obywatelką polską, a w dniu 23 grudnia 2005 r. wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzasadniając go faktem pozostawania w związku małżeńskim z Polką. Następnie, Szef Urzędu zaznaczył, iż Wojewoda [...] cztery razy rozpatrywał wniosek cudzoziemca w sprawie o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i za każdym razem była to decyzja negatywna. Podstawę prawną wydania powyższych decyzji stanowił art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jeżeli zawarł małżeństwo w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wskazał też, iż Wojewoda [...] po zebraniu w sprawie materiału dowodowego -jaki zalecił organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z 30 stycznia 2008 r.- podtrzymał swoje stanowisko, że związek małżeński zawarty pomiędzy T.L. i obywatelką polską jest fikcyjny, i ma jedynie ułatwić cudzoziemcowi zalegalizowanie pobytu na terytorium Polski. W dalszej części uzasadnienia, wskazując na dowody zgromadzone w toku długotrwałego postępowania, Szef Urzędu stwierdził, iż małżonkowie -tj. cudzoziemiec i jego małżonka- nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Wyjaśnił, iż w toku postępowania przed organem I instancji cudzoziemiec i jego żona kilkakrotnie zostali przesłuchani do protokołu. Z analizy protokołów przesłuchań wynika, że w zeznaniach zainteresowanego i jego żony pojawiły się istotne rozbieżności, dotyczące m.in. wspólnego pożycia, zamieszkania, sytuacji rodzinnej i domowej, sposobu spędzania wolnego czasu, wspólnych zainteresowań współmałżonków i prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego. Istotna w sprawie jest również dzieląca małżonków bariera językowa. Wnioskodawca był przesłuchiwany za każdym razem w obecności tłumacza, a z żoną porozumiewa się za pomocą gestów lub przy pomocy słownika, ewentualnie pomaga mu w tym jego brat - T.H.L. Powołując się na art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 1964 r. Nr 9 ze zm.), Szef Urzędu przypomniał, iż małżonkowie są obowiązani m.in. do wspólnego pożycia. Obowiązek ten obliguje małżonków, by dołożyli wszelkich starań, aby powstała więź psychiczna, fizyczna i gospodarcza, która powinna zespalać małżonków oraz umożliwić im urzeczywistnianie celów małżeństwa. Dalej, Szef Urzędu podał, iż organ I instancji przesłuchał także członków rodziny, świadków i sąsiadów małżonków w miejscu zamieszkania jakie podał zainteresowany, tj. przy ul. [...], oraz w miejscu zamieszkania jego żony przy ul. [...]. W oparciu o ten wskazany materiał dowodowy Szef Urzędu stwierdził, że małżonkowie od początku trwania małżeństwa nigdy nie mieszkali razem i nie prowadzili wspólnego gospodarstwa domowego. W wynik przesłuchania w dniu 20 maja 2008 r. cudzoziemiec potwierdził, że nie mieszka wspólnie z żoną oraz zeznał, że nie wie również, gdzie ona obecnie przebywa. Ponadto cudzoziemiec dodał, że jego stosunki z żoną się pogorszyły, nie mieszkają wspólnie, nie widują się i nie rozmawiają ze sobą. Szef Urzędu zaznaczył, że małżonkowie nie mieszkali razem nawet wtedy kiedy w dniu [...] czerwca 2007 r. urodziła się K.L. Zeznając do protokołu przesłuchania w dniu 22 października 2007 r. cudzoziemiec oświadczył, iż małoletnia K.L. jest jego córką, natomiast jego małżonka zeznając dzień później odmówiła odpowiedzi na pytanie, kto jest biologicznym ojcem małoletniej K.L. Zgodnie z zaleceniami Szefa Urzędu, Wojewoda [...] prowadząc postępowanie wyjaśniające zwrócił się więc do Sądu Rejonowego [...] II Wydział Rodzinny i Nieletnich z prośbą o udzielenie informacji, czy małżonka Pana T.L. wystąpiła do Sądu o zaprzeczenie jego ojcostwa w stosunku do małoletniej K.L. W dniu 23 kwietnia 2008 r. do Wojewody [...] wpłynęła poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wyroku Sądu Rejonowego [...] sygn. akt [...] z 9 stycznia 2008 r., zgodnie z którym Sąd orzekł, iż pozwany - Pan T.L. nie jest ojcem małoletniej K.L., urodzonej [...] czerwca 2007 r. w miejscowości [...]. Szef Urzędu podał też, że cudzoziemiec -jak wynika z protokołu przesłuchania- nie chce starać się udowadniać swojego ojcostwa. Szef Urzędu wskazał również, iż żona cudzoziemca pomimo wezwania nie stawiła się na przesłuchanie w charakterze świadka. Pismami z 24 września 2008 r. została wezwana ponownie na przesłuchanie. Dodatkowo wezwani zostali również jej rodzice. Mimo prawidłowego nadania oraz powtórnego awizowania wezwań, ww. nie stawili się na przesłuchanie. W dniu 14 listopada 2008 r. został natomiast przesłuchany brat cudzoziemca, który zeznał, że małżeństwo jego brata z Polką zostało zawarte dla pozoru, tj. tylko i wyłącznie w celu zalegalizowania pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Ponadto dodał, że jego brat zapłacił za zawarcie pozorowanego małżeństwa. Na koniec, Szef Urzędu stwierdził, że powołane okoliczności dają podstawę do przyjęcia, iż związek małżeński cudzoziemca wykazuje cechy zawarcia w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W związku z tym należało stwierdzić, iż zachodzi w sprawie przesłanka uzasadniająca odmowę udzielenia ubiegającemu się zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tym samym Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji Wojewody [...] na korzyść odwołującego się. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję Szefa Urzędu z [...] marca 2009 r. skarżący – T.L. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania administracyjnego oraz o wydanie decyzji pozytywnie załatwiającej jego wniosek o wydanie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające istotny wpływ na wynik sprawy z uwagi na błędne ustalenia faktyczne poczynione w sprawie oraz obrazę przepisów prawa materialnego przez niewłaściwą interpretacje i błędne zastosowanie art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. W uzasadnieniu skargi skarżący przede wszystkim podniósł, iż nie prawdą jest stwierdzenie Szefa Urzędu, że jego małżeństwo z obywatelką polską zostało zawarte dla pozoru, tj. w celu obejścia art. 53 § 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Wskazał również na to, iż w sprawie nie zebrano materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i skoncentrowano się jedynie na zeznaniach brata skarżącego, który -jak zauważył skarżący- mógł nie znać jego sytuacji osobistej, małżeńskiej, a w szczególności, czy zawarte przez niego małżeństwo było małżeństwem tylko pozornym. Skarżący zauważył przy tym, iż jego brat jest podejrzany o czyn z art. 233 § 1 Kodeksu karnego i inne, a sprawę w tym zakresie prowadzi Prokuratura Rejonowa [...] pod sygn. akt [...]. Dlatego też, zdaniem skarżącego, zeznanie jego brata nie powinno być w tym postępowaniu administracyjnym uwzględnione. Dalej, skarżący zaznaczył, że nieprawdą jest, aby jego żona zawarła związek małżeński w celu uzyskania korzyści majątkowej. Zaznaczył też, że jest dobrym mężem i ojcem swojej rodziny. Jednocześnie wyjaśnił, iż przed zawarciem związku małżeńskiego pracował w jednym miejscu razem ze swoją przyszłą małżonką, a decyzję o zwarciu związku małżeńskiego podjęli wspólnie. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnić należy, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając niniejszą sprawę w ramach ww. przepisów i w oparciu o akta sprawy zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które winny skutkować wzruszeniem zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim, przed dokonaniem analizy sprawy i ustosunkowaniem się do zarzutów skargi wskazać trzeba, iż kontrolowana sprawa zainicjowana została wnioskiem skarżącego o zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony z 23 grudnia 2005 r. Tym samym zastosowanie w sprawie znajdowały przepisy ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r., Nr 234, poz. 1694), tj. w brzmieniu obowiązującym przed zmianami wprowadzonymi do ustawy, ustawą z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o cudzoziemcach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2007 r., Nr 120, poz. 818). Zgodnie bowiem z art. 21 wskazanej ustawy zmieniającej, do spraw wszczętych na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 1 (tj. ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2006 r. Nr 234, poz. 1694)), i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Przesłanki udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, zawarte zostały w art. 53 ww. ustawy o cudzoziemcach. Z brzmienia ust. 1 tego przepisu wynika, że spełnienie którejkolwiek z wymienionych w tym artykule okoliczności obliguje organ do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (przy czym w niektórych sytuacjach – przy zachowaniu pozostałych wymogów przewidzianych przepisami omawianej ustawy, związanych z posiadaniem stałego i regularnego źródła dochodu oraz ubezpieczenia zdrowotnego). Jedną z takich okoliczności jest małżeństwo z obywatelem polskim (art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy). Zauważyć w tym miejscu należy, iż skarżący składając wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkania na czas oznaczony powołał się na małżeństwo z obywatelką polską. Do wniosku załączył bowiem odpis skrócony aktu małżeństwa z 5 listopada 2005 r. Żadnych innych okoliczności uzasadniających jego pobyt na terytorium Polski przez okres dłuższy niż trzy miesiące nie przedstawił. Tym samym sprawę z wniosku skarżącego należało rozpatrzeć z uwzględnieniem tej, powyżej wskazanej okoliczności związanej z zawarciem przez niego związku małżeńskiego. Dostrzegając powyższe wskazać trzeba, iż z uwagi na treść art. 55 ustawy o cudzoziemcach oraz wyłaniające się w toku postępowania dowodowego okoliczności sprawy, organy orzekające zobligowane były do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto celem obejścia przez skarżącego przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Podkreślić też trzeba, iż ustalenie tej przesłanki skutkuje obligatoryjną odmową udzielenia zezwolenia – o czym stanowi art. 57 ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. Należy przy tym wyjaśnić, iż zgodnie z treścią art. 55 ust. 1 omawianej ustawy organ prowadzący postępowanie o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi będącemu małżonkiem obywatela polskiego ustala powyższe w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazują m.in., że: jedno z małżonków przyjęło korzyść majątkową w zamian za wyrażenie zgody na zawarcie małżeństwa, o ile nie wynika to ze zwyczaju ugruntowanego w danym państwie lub grupie społecznej; małżonkowie nie wypełniają prawnych obowiązków wynikających z zawarcia małżeństwa; nie zamieszkują wspólnie; nie mówią językiem zrozumiałym dla obojga. Jednocześnie zauważyć należy, iż stwierdzenie jednej z okoliczności wymienionych w art. 55 ust. 1 pkt 1-7, zobowiązuje organ orzekający do przeprowadzenia postępowania celem ustalenia, czy małżeństwo zawarto tylko dla pozoru. Nie skutkuje to jednak automatycznie ustaleniem, że związek małżeński w tym jedynie celu został zawarty. W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organy orzekające prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i prawidłowo zastosowały ww. przepisy prawa. Mając uzasadnione wątpliwości co do charakteru zawartego przez skarżącego związku małżeńskiego, zasadnie przeprowadziły postępowanie dowodowe w celu wyjaśnienia tejże okoliczności. W toku tego postępowania należycie zebrano i właściwie oceniono zgromadzony wyczerpująco materiał dowodowy. Nie poprzestano jedynie na przesłuchaniu skarżącego oraz jego małżonki. Przeprowadzono także dowód z przesłuchania członków rodziny, świadków i sąsiadów małżonków - w miejscu zamieszkania wskazanym przez skarżącego oraz w miejscu pobytu jego żony. Wyjaśniono wszelkie niejasne -a mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie- okoliczności sprawy, w tym związane z małoletnim dzieckiem małżonki skarżącego. Zwrócono się w tym celu do Sądu Rejonowego [...] - III Wydział rodzinny i nieletnich, prowadzącego sprawę o zaprzeczenie ojcostwa skarżącego w stosunku do dziecka jego małżonki urodzonego w trakcie trwania ich małżeństwa. W konsekwencji ustalono, że małżeństwo skarżącego z obywatelką polską nie uzasadnia udzielenia mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony – zostało bowiem zawarte dla obejścia przepisów prawa. Ustalenia takiego dokonano zgodnie z art. 80 k.p.a., albowiem w oparciu o w cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Sprawa była czterokrotnie analizowana przez organ I instancji, a dowody gromadzone na tym etapie postępowania administracyjnego uzupełniane były - z uwzględnieniem wytycznych organu odwoławczego. Dowody te bezspornie wskazują na to, że małżonkowie nigdy nie zamieszkiwali razem, nie prowadzą wspólnego życia, gospodarstwa domowego i nie wykonują w związku z tym obowiązków małżeńskich (przewidzianych w art. 23 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy). Nie porozumiewają się też w tym samym języku. Okoliczności te potwierdził sam skarżący, który do protokołu przesłuchania w dniu 20 maja 2008 r. wskazał m.in., że nie mieszka wspólnie z żoną, a co więcej - nie ma wiedzy co do miejsca pobytu swojej żony, z którą obecnie nie rozmawia i nie widuje się. Jednocześnie zaznaczyć należy, iż słusznie Szef Urzędu podniósł, że małżonkowie pozostający we wspólnym pożyciu z reguły zamieszkują wspólnie oraz prowadzą wspólne gospodarstwo domowe. Dlatego też wszelkie odstępstwa od tej reguły powinny mieć charakter wyjątkowy oraz powinny być usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Tymczasem skarżący żadnego uzasadnienia takiej sytuacji nie przedstawił. Nadto, z dowodów znajdujących się w aktach sprawy wynika także, że córka małżonki skarżącego (K.L.), urodzona w takcie trwania już ich małżeństwa (bo w dniu [...] czerwca 2007 r.), nie jest jego córką. W dniu 23 kwietnia 2008 r. do Wojewody [...] wpłynęła poświadczona za zgodność z oryginałem kopia wyroku Sądu Rejonowego [...] z 9 stycznia 2008 r., którym to Sąd orzekł, że skarżący nie jest ojcem małoletniej K.L. Zauważyć też należy, iż brat skarżącego zeznając w dniu 14 listopada 2008 r. oświadczył, iż małżeństwo jego brata z obywatelką polską zostało zawarte dla pozoru, tj. tylko w celu legalizacji przez niego pobytu na terytorium Polski. Wskazał on też, że jego brat zapłacił swojej przyszłej żonie za zawarcie związku małżeńskiego. Konkludując, stwierdzić należy, iż okoliczności sprawy uprawniały Szefa Urzędu do przyjętej w decyzji oceny, że małżeństwo cudzoziemca zostało zawarte w celu obejścia przepisów ustawy o cudzoziemcach w zakresie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Tym samym zasadnie organy orzekające w sprawie jako podstawę materialno-prawną wydanych rozstrzygnięć wskazały art. 57 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy o cudzoziemcach, zgodnie z którym Cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli podstawą ubiegania się o zezwolenie jest zawarcie związku małżeńskiego z obywatelem polskim, a związek małżeński został zawarty w celu obejścia przepisów o udzielaniu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. W ocenie Sądu przepis ten w zaistniałym w sprawie stanie faktycznym został prawidłowo zastosowany. Związek małżeński skarżącego wykazuje bowiem bezspornie cechy świadczące o jego zawarciu dla pozoru – tj. jedynie w celu legalizacji pobytu. Tak dokonanej oceny Sądu nie zmieniają zarzuty podniesione w skardze dotyczące dokonania błędnych ustaleń faktycznych, jak również naruszenia norm prawa materialnego. Przede wszystkim Sąd wyjaśnia, iż nie znalazł podstaw do zakwestionowania ustaleń poczynionych przez organy orzekające w sprawie. W kontekście całego materiału dowodowego, w tym wyjaśnień skarżącego wynikających z protokołu przesłuchania z 20 maja 2008 r., Sąd nie ma bowiem podstaw do przyjęcia, iż skarżący mieszka wraz z żoną i jest dobrym mężem oraz ojcem – co skarżący próbuje wykazać w treści skargi. Nie ma też podstaw do podważenia dowodu z przesłuchania jego brata, który to przed złożeniem wyjaśnień został pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań wynikającej z art. 233 § 1 kk. Jednocześnie (mając na uwadze, iż skarżący podnosi, że wobec jego brata prowadzone jest postępowanie karne o czyn z art. 233 § 1 kk), zauważenia wymaga, iż negatywny wynik sprawy nie był spowodowany tylko zeznaniami złożonymi przez brata skarżącego. Zadecydował o tym całokształt okoliczności, ustalonych w oparciu o cały zgromadzony w tym postępowaniu materiał dowodowy. Oznacza to, że nieuwzględnienie dowodu z przesłuchania brata skarżącego nie miało by istotnego wpływu na wynik niniejszej sprawy. Zdaniem Sądu, na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut naruszenia art. 53 ust. 1 pkt 6 ustawy o cudzoziemcach. Przepis ten nie mógł zostać zastosowany wobec poczynionych przez organy orzekające ustaleń faktycznych świadczących o pozorności związku małżeńskiego zawartego przez skarżącego. Takie ustalenia obligowały organ do wydania rozstrzygnięcia negatywnie załatwiającego wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Za bezzasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 23 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego. Przepis ten nie stanowił podstawy prawnej decyzji. W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia został on przywołany jedynie w związku z art. 55 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, w którym mowa jest o prawnych obowiązkach wynikających z zawarcia związku małżeńskiego. Przytoczenie treści art. 23 służyło zobrazowaniu tychże obowiązków. Z wymienionych powodów, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.