V SA/Wa 929/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 18 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawny zażalenia P. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 maja 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia postanawia: 1. uchylić zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 maja 2013 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 2.000 zł (słownie: dwa tysiące złotych); 2. przyjąć, iż w przedmiotowej sprawie należny jest stały wpis sądowy od skargi w wysokości 500 zł (słownie: pięćset złotych). Zarządzeniem z dnia 27 maja 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał P. S. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 2.000 zł przyjmując, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest należności pieniężna w wysokości 132.525 zł. Skarżący wystąpił z zażaleniem na powyższe zarządzenie Przewodniczącej Wydziału o wezwaniu do uiszczenia stosunkowego wpisu sądowego. W jego uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżona decyzja nie zawiera przedmiotu sporu, bowiem nie rozstrzyga, co do wysokości zobowiązania podatkowego, a jedynie uchyla decyzję organu pierwszej instancji. Wobec tego wywiódł, iż w sprawie należny jest stały wpis sądowy, którego wysokość winna zostać ustalona w oparciu o § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r., w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2003 r., Nr 221, poz. 2193), zwanego dalej: "rozporządzeniem w sprawie wpisu" – w wysokości 200 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 227 § 1 w związku z art. 197 § 2 i w związku z art. 194 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "p.p.s.a.", zażalenie przysługuje na zarządzenie przewodniczącego oraz postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie kosztów sądowych. Zażalenie wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony wyrok lub postanowienie, w terminie siedmiu dni od doręczenia postanowienia. Zgodnie natomiast z art. 198 p.p.s.a., do zażaleń na zarządzenia przewodniczącego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące zażaleń. Z kolei w myśl art. 195 § 2 p.p.s.a. jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Zażalenie wniesione w niniejszej sprawie jest oczywiście uzasadnione w zakresie tego, iż przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna. Zauważyć bowiem należy, iż przedmiotem zaskarżenia w sprawie jest decyzja uchylająca decyzję organu I instancji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym oraz przekazująca sprawę do ponownego rozpatrzenia. Powyższe oznacza, iż pomimo skonkretyzowania w akcie organu I instancji określonej kwoty pieniężnej, przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie nie jest należność pieniężna, bowiem zaskarżona decyzja nie nakłada na skarżącego określonych zobowiązań mających wartość pieniężną ani ich nie ustala. Podzielając dodatkowo pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w postanowieniu z dnia 30 września 2010 r., sygn. akt II OZ 926/10 wyjaśnić należy, iż w przypadku skargi na decyzję kasacyjną, którą uchylono, decyzję organu I instancji dotyczącą należności pieniężnej, gdzie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja organu odwoławczego oparta na art. 138 § 2 k.p.a., to przy takiej decyzji, nie jest możliwe określenie wysokości należności pieniężnej objętej skargą. Natomiast nie można zgodzić się ze wskazaną przez skarżącego podstawą prawną żądania należnego wpisu, tj. § 2 ust. 5 rozporządzenia w sprawie wpisu. Zdaniem Sądu, w sytuacji gdy zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło w sprawie określenia zobowiązania podatkowego i ma charakter decyzji kasacyjnej, to sprawie należny jest stały wpis sądowy, który winien być określony stosowanie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wpisu. Stanowisko takie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 19 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II FZ 171/12 (orzeczenia NSA są dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uwzględniając zatem wniesione w sprawie zażalenie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. O ustaleniu wysokości i rodzaju wpisu sądowego orzeczono, jak w pkt 2, na podstawie § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia w sprawie wpisu.