V SA/Wa 94/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...]) w przedmiocie określenia dotacji celowej podlegającej zwrotowi do budżetu państwa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze z [...] grudnia 2013 r. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] listopada 2013 r. Nr [...] pełnomocnik skarżącej Izby zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Jako przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji pełnomocnik skarżącej podniósł zachodzące niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Wskazał również, że sposób finansowania określony w ustawie o izbach rolniczych uniemożliwia jej zwrot żądanej kwoty dotacji. Zgodnie z art. 43 ustawy o izbach rolniczych, dochody [...] pochodzą tylko ze składek opłacanych przez izby rolnicze, z darowizn, spadków i zapisów, z opłat z tytułu usług świadczonych przez Krajową Radę, z wpływów z oprocentowania rachunków bankowych i lokat oraz z innych źródeł. W związku z tym przeprowadzenie na podstawie zaskarżonej decyzji egzekucji z majątku [...] w celu zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej przez [...] po 2012 r. uniemożliwi Krajowej Radzie dalsze funkcjonowanie i wypełnianie obowiązków ustawowych nałożonych na nią w ustawie o izbach rolniczych, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla losów samorządu rolniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (T.j, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: ustawy p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia Sądowi ocenę czy przesłanki te w sprawie zachodzą. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny zasadnie stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżąca Izba reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wskazała jedynie, że wykonanie zaskarżonej decyzji uniemożliwi jej dalsze funkcjonowanie i wypełnianie obowiązków ustawowych nałożonych na nią w ustawie o izbach rolniczych, co spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla losów samorządu rolniczego. Nie nadesałała również żadnych dokumentów potwierdzających sytuacje majątkową Izby na podstawie których Sąd mógłby ocenic zasadność wniosku. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.