V SA/Wa 98/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Asesor WSA Łukasz Jarocki, , Protokolant ref. stażysta Agnieszka Kwiecień, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na informację Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 16 grudnia 2024 r. nr OR05-84020-OR0500189/24 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa Kontrolą sądowoadministraacyjną w niniejszej sprawie objęte zostało postępowanie zakończone informacją Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej: "Agencją", "organem", "ARIMR") z dnia 16 grudnia 2024 r. znak: OR05-84020-OR0500189/24 w przedmiocie oceny wniosku o objęcie przedsięwzięcia wsparciem. Zaskarżoną informację wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym. A. B. (zwany dalej: Skarżącym) wystąpił w dniu 4 lutego 2024 r. z wnioskiem o objęcie przedsięwzięcia wsparciem w ramach inwestycji na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu (A 1.4.1.), finansowanych ze środków Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (KPO). Zgodnie z wnioskiem Skarżący ubiegał się o przyznanie wsparcia na realizację przedsięwzięcia pod nazwą: "Budowa budynku magazynowego wraz z wykonaniem projektu budowlanego oraz zakupu terminala płatniczego w celu rozpoczęcia dostaw bezpośrednich produktu rolnego jakim jest ziemniak". W opisie przedsięwzięcia wskazał, że obecnie prowadzi gospodarstwo rolne o powierzchni 18,22 ha. Planuje rozpocząć sprzedaż ziemniaka do ostatecznego odbiorcy w ramach dostaw bezpośrednich. W swoim gospodarstwie posiada, skrzyniopalety, wózek widłowy, wózek paletowy i wagę; posiadane zasoby będą wykorzystywane podczas procesu konfekcjonowania surowca. Wyjaśnił, że do realizacji przedsięwzięcia niezbędna jest budowa budynku magazynowego, w którym odbywać się będzie cały proces przygotowywania produktu finalnego, począwszy od magazynowania, poprzez sortowanie, ważenie i pakowanie ziemniaków oraz utwardzenie placu manewrowego w celu wyrównania nawierzchni, co ułatwi dojazd klientom i usprawni przewożenie surowców. Niezbędny jest zakup terminala płatniczego, który ułatwi klientom detalicznym płatności bezgotówkowych. Pismem z dnia 29 listopada 2024 r. nr OR05-84020-OR0500189/24 Agencja poinformowała Skarżącego, że przedsięwzięcie nie podlega wsparciu z uwagi na niespełnienie warunków określonych w § 6 ust. 3 pkt. 5, a ponadto niespełnienie § 3 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności (Dz. U. z 2022 r. poz. 1898 ze zm. zwanego dalej: "rozporządzeniem") oraz § 1 ust. 7 pkt. 5, a także niespełnienie § 1 ust. 2 pkt. 1 lit. b) Regulaminu wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności, Inwestycja: A1.4.1. Inwestycje na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych i spożywczych oraz budowy odporności podmiotów uczestniczących w łańcuchu, Wsparcie w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury (dalej: "Regulamin"). Pismem z dnia 10 grudnia 2024 r. Skarżący złożył do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia wnosząc o uchylenie wydanej decyzji o nieobjęciu przedsięwzięcia wsparciem oraz o przekazanie sprawy do ponownej oceny. Agencja po rozpatrzeniu ww. wniosku pismem z dnia 16 grudnia 2024 r. podtrzymała swoje stanowisko i odmówiła objęcia przedsięwzięcia wsparciem. W skardze do tutejszego Sądu Skarżący wniósł o uchylenie rozstrzygnięcia w całości, zarzucając niezasadną odmowę objęcia przedsięwzięcia wsparciem w ramach złożonego wniosku z dnia 4 lutego .2024 r., w szczególności dokonanie przez organ dowolnej, nieznajdującej oparcia w przepisach prawa, a także społecznie niesprawiedliwej interpretacji podejmowanej przeze mnie działalności związanej ze sprzedażą bezpośrednią, a w konsekwencji bezpodstawne wydanie decyzji odmawiającej przyznania mi pomocy z uwagi na rzekome nie spełnienie warunków udzielania wsparcia opisanych w § 2, § 3 ust. 1 rozporządzenia. Zdaniem Skarżącego argumenty przedstawione przez organ oparte są na wybiórczej i dowolnej interpretacji przepisów prawa oraz wewnętrznych, nie podanych do publicznej wiadomości przed i w trakcie naboru zasad sprawdzania wniosków. Zasady te nie znajdują uzasadnienia w przepisach prawa, pozostają niezgodne z regułą załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, zasadą pogłębiania zaufania oraz zasadą rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Ramy prawne wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego zostały określone w Rozdziale 2aa "Plan rozwojowy" ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t. j. Dz. U. z 2024 r., poz. 324 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r."). Zgodnie z nimi, instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji przyjmuje regulamin wyboru przedsięwzięć do objęcia wsparciem z planu rozwojowego oraz podaje go do publicznej wiadomości, w szczególności na swojej stronie internetowej (art. 14lzb ust. 1). Regulamin określa w szczególności: kryteria wyboru przedsięwzięć; termin i sposób składania wniosków o objęcie przedsięwzięcia wsparciem z planu rozwojowego; opis procedury oceny przedsięwzięć; opis procedury ponownej oceny przedsięwzięć (art. 14lzb ust. 2). Niezwłocznie po dokonaniu oceny przedsięwzięć instytucja odpowiedzialna za realizację inwestycji informuje podmioty wnioskujące o objęcie wsparciem o wyniku oceny (art. 14lzd). Podmiotowi wnioskującemu o objęcie przedsięwzięcia wsparciem, w przypadku nieobjęcia przedsięwzięcia wsparciem, przysługuje wniosek o ponowną ocenę przedsięwzięcia (art. 14lze ust. 1). Właściwa instytucja niezwłocznie po dokonaniu ponownej oceny przedsięwzięcia informuje podmiot wnioskujący o objęcie wsparciem o wyniku ponownej oceny, pouczając o prawie złożenia skargi do sądu administracyjnego (art. 14lze ust. 7). W myśl § 4 ust. 1 pkt 2 i 3 Regulaminu, wsparcia udziela się: (2) jeżeli wnioskodawca spełnia warunki udzielenia wsparcia wynikające z przepisów dotyczących udzielania takiego wsparcia; (3) jeżeli wnioskodawca i przedsięwzięcie spełniają wszystkie kryteria wyboru przedsięwzięć, o których mowa w § 6. W sprawie sporne jest spełnienie horyzontalnego Kryterium nr 6 "Właściwe określone wydatki kwalifikowalne". Zgodnie z jego opisem, sprawdzana jest kwalifikowalność, adekwatność i racjonalność wydatków planowanych do poniesienia w ramach przedsięwzięcia. Weryfikacja kwalifikowalności obejmuje m. in. warunek, że koszty finansowane w ramach przedsięwzięcia muszą być elementem katalogu kosztów kwalifikowalnych określonych w § 1 ust. 6. Zdaniem Agencji, przedstawione we wniosku koszty budowy budynku magazynowego nie mogły zostać uznane za kwalifikowalne, gdyż jak to w pierwszej kolejności wskazano w sentencji informacji z dnia 29 listopada 2024 r. – wystąpiły okoliczności polegające na zadeklarowaniu do objęcia wsparciem kosztów niekwalifikowanych poprzez zadeklarowanie do objęcia wsparciem kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych zdefiniowanych w art. 2 pkt 44 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 2022/2472 z dnia 14 grudnia 2022 r. uznającego niektóre kategorie pomocy w sektorach rolnych i leśnym oraz na obszarach wiejskich za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (dalej: rozporządzenie), a po drugie, co wyjaśniono w dalszej części ww. informacji – gdyż ów zakres rzeczowy wzięcia wskazuje potencjalnie na inwestycję zmierzającą do poprawy warunków magazynowych w gospodarstwie, a nie wzmacniania krótkich łańcuchów dostaw. Agencja podkreśliła, że budowa budynku magazynowego nie wypełnia celów realizacji w zakresie części nr 3 inwestycji A.1.4.1 KPO dotyczących skracania łańcuchów dostaw żywności. Brak ujęcia w ramach inwestycji kosztów dotyczących wyposażenia wiążącego się z wprowadzaniem produktu do sprzedaży, np. w urządzenia pakujące, ważące, linie technologiczne itp. - oznacza, iż przedsięwzięcie może być używane do innych celów, w tym również na potrzeby rolnej produkcji pierwotnej, która na mocy rozporządzenia wdrożeniowego jest wykluczona ze wsparcia. W ocenie Sądu, stanowisko to jest nieprawidłowe. Przede wszystkim, sporne koszty nie mogą zostać uznane za koszty, o których mowa w § 6 ust. 3 pkt 5 rozporządzania. Zgodnie z tym przepisem, do kosztów kwalifikowalnych nie zalicza się kosztów bezpośrednio związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472, oznaczającą "wytwarzanie płodów ziemi i produktów pochodzących z chowu zwierząt wymienionych w załączniku I do Traktatu, bez poddawania ich jakimkolwiek dalszym czynnościom zmieniającym właściwości tych produktów". Wbrew zapatrywaniu Agencji, koszty budowy budynku, w którym Skarżący zamierza magazynować, sortować, ważyć i pakować ziemniaki, nie stanowią kosztów związanych z produkcją podstawową produktów rolnych w rozumieniu wyżej scharakteryzowanym. Za wskazane w art. 2 pkt 44 rozporządzenia nr 2022/2472 koszty "wytwarzania płodów ziemi" można by wprawdzie uznać koszty budowy budynku, pod warunkiem jednak, że budynek taki w rzeczywistości służyłby do wytwarzania ziemniaków, czyli innymi słowy rzecz ujmując, gdyby w budynku ziemniaki były uprawiane (sadzone), czego w sprawie stwierdzić nie można. Jak wynika bowiem z opisu przedsięwzięcia zawartego we wniosku, budynek ma służyć do magazynowania i przygotowywania ziemniaków do sprzedaży (zatem już po jej wytworzeniu), gdyż Skarżący zamierza rozpocząć dostawy bezpośrednie tego produktu, a nie dopiero rozpocząć jej wytwarzanie. W konsekwencji godzi się uznać, że planowany budynek magazynowy nie jest związany bezpośrednio z wytwarzaniem, lecz z przechowywaniem, przygotowaniem do sprzedaży lub wprowadzaniem do obrotu produktów rolnych, a więc koszt jego budowy wprost mieścić się będzie w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Nie jest również zasadne stanowisko Agencji, że na przeszkodzie uznania kwalifikowalności kosztów budowy budynku magazynowego stoi brak jednoczesnego ubiegania się przez Skarżącego o wsparcie na wyposażenie tego budynku, co mogłoby wiązać się z obawą wykorzystania budynku do celów innych aniżeli określonych w ramach działania A1.4.1 KPO. Wskazać należy, że zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia – do kosztów kwalifikowalnych zalicza się koszty budowy budynków i budowli wchodzących w skład gospodarstwa rolnego wnioskodawcy, które są wykorzystywane do przetwarzania, przechowywania, przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury. W § 6 Regulaminu zawarto kryteria wyboru przedsięwzięć. Zgodnie z pkt 6, dotyczącym kryterium właściwie określonych wydatków kwalifikowalnych, koszty finansowane w ramach przedsięwzięcia muszą być elementem katalogu kosztów kwalifikowalnych określonych w § 1 ust. 6. Z powyższych przepisów nie wynika, że inwestycja budowlana musi być powiązana z ujęciem w zakresie rzeczowym wniosku kosztów wyposażenia budynku w urządzenia czy linie technologiczne. Tego typu koszty prawodawca ujął bowiem zarówno w rozporządzeniu, jak i w Regulaminie w odrębnym punkcie 4, tj. koszty zakupu nowych maszyn i urządzeń do przetwarzania, przechowywania, przygotowania do sprzedaży lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury, nie wskazując na jakiekolwiek powiązanie pomiędzy nimi. Koszty finansowane w ramach przedsięwzięcia muszą być elementem katalogu kosztów kwalifikowalnych określonych w § 1 ust. 6 Regulaminu, co oznacza, że nie muszą być w jakikolwiek sposób powiązane z innymi kosztami (w szczególności z kosztami wyposażenia budynku). Przyjęte przez organ zapatrywanie pomija także posiadane przez Skarżącego i wskazane we wniosku zasoby własne w postaci: wagi, skrzyniopalet, wózka widłowego i wózka paletowego, które zgodnie z jego oświadczeniem będą służyć do konfekcjonowania surowca. Skoro oświadczony jednocześnie zamiar rozpoczęcia sprzedaży detalicznej ziemniaków w ramach dostaw bezpośrednich nie wymaga, jak się zdaje, wyposażenia budynku magazynowego w inne jeszcze maszyny, urządzenia czy linie technologiczne, to warunek ich łącznego uwzględnienia wśród planowanych do poniesienia kosztów przedsięwzięcia tym bardziej okazuje się nieuprawniony. Sąd zwraca uwagę, że jest to kolejna błędna ocena Agencji podobnego wniosku i zagadnienia, przykładowo tutejszy sąd w wyroku z 18 września 2024 r. sygn. akt V SA/Wa 2144/24 (prawomocnym wobec oddalania skargi kasacyjnej Agencji przez NSA wyrokiem z 6 grudnia 2024 r. sygn. akt I GSK 1464/24), wyraźnie wskazywał, że nie jest zasadne stanowisko Agencji, że na przeszkodzie uznania kwalifikowalności kosztów budowy budynku magazynowego stoi brak jednoczesnego ubiegania się przez skarżącego o wsparcie na wyposażenie tego budynku, co mogłoby wiązać się z obawą wykorzystania budynku do celów innych aniżeli określonych w ramach działania A1.4.1 KPO. Sąd podkreślił w tym wyroku, że warunek stawiany przez organ nie wynika z żadnego przepisu rozporządzenia bądź Regulaminu, w szczególności nie można się go dopatrywać w redakcji § 2 pkt 1 rozporządzenia, który dopuszcza sfinansowanie wyposażenia miejsc przeznaczonych do przetwarzania, przechowywania lub przygotowania do sprzedaży produktów rolnych, ale nie uzależnia przyznania pomocy od wnioskowania o nie łącznie z budową takiego miejsca. Użycie w tym przepisie sformułowania "(...), wraz z wyposażeniem (...)" nie oznacza obowiązku przyznania wsparcia tylko dla budynków wraz z wyposażeniem. Taka wykładnia tego przepisu jest wprost sprzeczna z celami Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności określonymi w Kryteriach wyboru ostatecznych odbiorców przedmiotowego wsparcia, bowiem inwestycje A1.4.1. podejmowane są na rzecz dywersyfikacji i skracania łańcucha dostaw produktów rolnych dokonywanej poprzez m.in. następujące cele: tworzenie centrów przechowalniczo-dystrybucyjnych, inwestycji w zakresie infrastruktury, sprzedaży bezpośredniej czy dofinansowanie zakupu maszyn i urządzeń do przetwarzania, przechowywania i sprzedaży produktów. Każdy z jedynie kilku wskazanych wyżej celów zawartych w Kryteriach KPO A1.4.1 określony został odrębnie, podobnie jak wynika to też z celów wskazanych w § 2 rozporządzenia. W konsekwencji przyjąć należy, że wnioskodawca może starać się o wsparcie tylko na budowę budynku magazynowego bądź na budowę takiego budynku wraz z wyposażeniem". Zdaniem Sądu także zaplanowanie zakupu terminalu płatniczego wzmacnia tezę, że budowa budynku magazynowego związana jest z zamiarem rozpoczęcia przez Skarżącego sprzedaży detalicznej ziemniaków w ramach dostaw bezpośrednich, co Skarżący wprost oświadcza we wniosku. Dodatkowo w informacji z dnia ARiMR wskazała, że cyt.: "Na podstawie danych zawartych w aplikacji łACSplus należy stwierdzić, że Wnioskodawca prowadzi gospodarstwo rolne na łącznej powierzchni ponad 18 ha gruntów rolnych. W bieżącym roku Wnioskodawca zgłosił do dopłat bezpośrednich łącznie 12,06 ha upraw warzywnych - 4,97 ha ziemniaka oraz 7,09 ha kapusty białej głowiastej. W dostarczonym przez Wnioskodawcę Uproszczonym opisie przedsięwzięcia w sekcji II - Opis przedsięwzięcia w tabeli 4 przyjęto następującą sprzedaż w okresie trwałości przedsięwzięcia dla ziemniaka 90 ton rocznie w każdym roku realizacji inwestycji. W ramach złożonych wniosków dotyczących KPO3 - w ramach działania " Wsparcie w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury" dopuszczalne jest finansowanie przedsięwzięć realizowanych przez gospodarstwa rolne, jednakże nie w zakresie produkcji wielkotowarowej. Warunkiem jest, aby ich wielkość i skala wpisywały się w charakterystykę działalności prowadzonych w ramach dostaw bezpośrednich lub RHD. Dodatkowo w myśl Rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 czerwca 2007 r. w sprawie dostaw bezpośrednich środków spożywczych w par. 2 ust. 3 wskazuje, iż dostawy bezpośrednie są realizowane bezpośrednio przez producentów produkcji pierwotnej, którzy dostarczają małe ilości środków spożywczych do konsumentów finalnych lub zakładów detalicznych zaopatrujących konsumentów finalnych, czego nie można uznać w złożonym wniosku. Wobec powyższego nie jest możliwe wsparcie na rzecz sprzedaży tylko części produkcji wielkotowarowej poprzez wydzielanie jej części celem uzyskania wsparcia tak jak to wydzielił Wnioskodawca, podając tylko sprzedaż ziemniaka na poziomie 90 ton rocznie. Na podstawie obliczeń - z 1 ha możliwe jest uzyskanie maksymalnego plonu ziemniaka oraz kapusty białej w granicy 50 ton rocznie - tabela z rozporządzenia dotyczącego żywności zbywanej w ramach RHD (Dz. U. poz. 1971, z dn. 12.09.2022), zatem biorąc pod uwagę obszar uprawy ziemniaka na obszarze 4,97 ha, możliwe jest uzyskanie około 248,5 ton, natomiast kapusty białej głowiastej uprawianej na 7,09 ha można uzyskać 354,5 tony. Z uwagi na to, że w uproszczonym opisie przedsięwzięcia wnioskodawcy wskazują wielkości planowanej sprzedaży (punkt II. 4 uproszczonego opisu przedsięwzięcia), należy przyjąć założenie, iż łącznie wielkość ta nie powinna przekraczać maksymalnych ilości produkcji, jaką można uzyskać z produkcji rolnej prowadzonej na powierzchni gruntów rolnych w gospodarstwie o wielkości nie większej niż średniej krajowej wynoszącej w 2023 roku 11,42 ha. Zgodnie z danymi zawartymi w dostarczonych dokumentach należy stwierdzić, że Wnioskodawca wydzielił część produkcji wielkotowarowej celem uzyskania wsparcia. Uprawiana przez Wnioskodawcę powierzchnia gruntów rolnych z przeznaczeniem na uprawy warzywne w gospodarstwie przekracza średnią powierzchnię użytków rolnych gospodarstwa rolnego w Polsce, a zatem zdaniem Agencji nie można uznać takiego poziomu wielkości gospodarstwa jako wytwarzającego tzw. "małe ilości" produktów rolnych." W ocenie Sądu także powyższe stanowisko jest nieprawidłowe. Zarówno przepisy ww. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 5 września 2022 r. w sprawie szczegółowego przeznaczenia, warunków i trybu udzielania wsparcia w zakresie przetwarzania lub wprowadzania do obrotu produktów rolnych, spożywczych, rybołówstwa lub akwakultury w ramach Krajowego Planu Odbudowy i Zwiększania Odporności jak też Regulaminu wyboru przedsięwzięć oraz ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie zawierają żadnych zapisów, potwierdzających twierdzenia Agencji, że: - nie jest możliwe wsparcie na rzecz sprzedaży tylko części produkcji wielkotowarowej poprzez wydzielanie jej części celem uzyskania wsparcia, podając sprzedaż na mniejszym poziomie niż wnioskodawca jest w stanie uzyskać plon z powierzchni jaką posiada. - wielkość planowanej sprzedaży nie powinna przekraczać maksymalnych ilości produkcji jaką można uzyskać z produkcji rolnej prowadzonej na powierzchni gruntów rolnych w gospodarstwie o wielkości nie większej niż średniej krajowej wynoszącej w 2023 roku 11,42 ha (zgodnie z wynikami Powszechnego Spisu Rolnego z 2020 r.), a po przekroczeniu powierzchni decydującą o uznaniu gospodarstwa jako wielkotowarowe, nie można ubiegać się o wsparcie w ramach przedmiotowego działania. Przede wszystkim wskazać należy, że ww. akty oraz przepisy unijne nie wskazują na żadne ograniczenia o ubieganie się o wsparcie w ramach przedmiotowego działania przez gospodarstwa wielkotowarowe jak też na ograniczenie możliwości ubiegania się o wsparcie przy wydzieleniu części produkcji rolnej celem uzyskania wsparcia. Z zaskarżonej informacji (strona 3) wynika, że powyższa argumentacja Agencji wynika ze stanowiska Ministerstwa Rolnictwa. Zdaniem Sądu niedopuszczalna była podjęta przez organ próba skorygowania brzmienia przepisów ww. rozporządzenia oraz Regulaminu poprzez powoływanie się na nieokreślone i niebędące źródłem prawa nieokreślone stanowisko Ministerstwa Rolnictwa. Jeżeli ARiMR uważa, że zapisy omawianego rozporządzenia i Regulaminu są błędne, winna zwrócić się do autora rozporządzenia i Regulaminu o ich zmianę w tym zakresie. Wskazać należy, że Agencja odwołuje się do zapisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 6 czerwca 2007 r. w sprawie dostaw bezpośrednich środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 112 poz. 774). W myśl § 2 ust. 3 tego rozporządzenia dostawy bezpośrednie środków spożywczych, o których mowa w ust. 1, są realizowane bezpośrednio przez producentów produkcji pierwotnej, którzy dostarczają małe ilości środków spożywczych do konsumentów finalnych lub do zakładów detalicznych zaopatrujących konsumentów finalnych. Natomiast zgodnie z § 3 pkt 1 rozporządzenia wielkości obrotu w ramach dostaw bezpośrednich nie mogą przekraczać wielkości plonów, w skali roku, poszczególnych surowców uzyskanych przez producentów produkcji pierwotnej z gospodarstw rolnych, których są oni właścicielami lub użytkownikami na podstawie innych niż własność tytułów prawnych użytkowania gruntów rolnych. Ma rację Skarżący, że zgodnie z definicją dostaw bezpośrednich, podstawowym warunkiem prowadzenia tego typu sprzedaży jest wymóg dotyczący pochodzenia surowców z własnego gospodarstwa a jedynym limitem dotyczącym płodów rolnych sprzedawanych w ramach dostaw bezpośrednich jest wielkość plonów uzyskanych przez producenta w swoim gospodarstwie rolnym. Jednakże błędna jest wykładnia organu, że całość plonów danej uprawy uzyskanych w gospodarstwa musi być użyta do sprzedaży w ramach dostaw bezpośrednich. Podkreślić natomiast należy, że brak jest określenia w przepisach, czym są "małe ilości środków spożywczych", a dodatkowo przepisy rozporządzenia mówią o "dostarczaniu" małych ilości środków spożywczych, a nie ich "wytwarzaniu" jak wskazuje organ na stronie 3 zaskarżonej informacji, uznając że gospodarstwo Skarżącego jako gospodarstwo wielkotowarowe nie wytwarza małych ilości produktów rolnych. Przepisy prawa w żaden sposób nie wyłączają tzw. gospodarstw wielkotowarowych z możliwości prowadzenia działalności w ramach dostaw bezpośrednich środków spożywczych. Organ wskazał ponadto, że z danych pozyskanych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG) wynika, iż wnioskodawca od dnia 1 lipca 2009 prowadzi działalność gospodarczą pod nazwą A. B. "[...]". Wykazany kod przeważającej działalności to: 10.32.Z Produkcja soków z owoców i warzyw, której zakres działania potencjalnie może wykorzystywać budynek magazynowy i utwardzenie placu, będący zakresem w niniejszym wniosku. Także w tej kwestii wskazać należy, że ww. akty oraz przepisy unijne nie wskazują na żadne ograniczenia o ubieganie się o wsparcie w ramach przedmiotowego działania przez wnioskodawcę prowadzącego działalność gospodarczą. Niemniej bezsporne jest, że w przypadku uzyskania wsparcia dofinansowanie winno być wykorzystywane zgodnie z przeznaczenie, a jeśli będzie wykorzystywane niezgodnie z przeznaczeniem (w niniejszej sprawie byłoby to wykorzystywanie omawianego budynku do innych celów niż magazynowania, sortowanie, ważenie i pakowanie ziemniaków, a nie innych środków spożywczych), beneficjent będzie zobligowany do zwrotu dofinansowania. Końcowo Sąd zauważa, że w zaskarżonej informacji Agencja wskazała również, że cyt. ". Przy zaplanowanej sprzedaży ziemniaka w ilości 90 ton rocznie (plon uzyskany z około 2 ha uprawy ziemniaka) w magazynie o powierzchni 625 m2 nie znajduje uzasadnienia" Powyższa argumentacja organu jest zbyt ogólnikowa i lakoniczna, nie wskazuje jaka winna być powierzchnia budynku magazynowego odpowiednia dla zaplanowanej sprzedaży ziemniaka w ilości 90 ton rocznie. Podobne braki w uzasadnieniu Sąd widzi w twierdzeniu organu, że cyt.: "Sprzedaż ze skrzyniopalet to sprzedaż hurtowa". Reasumując Sąd stwierdza, że koszty budowy budynku magazynowego mieszczą się w katalogu kosztów kwalifikowalnych, o których mowa w § 6 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia i § 1 ust. 6 pkt 1 Regulaminu. Tym samym, odmawiając objęcia przedsięwzięcia wsparciem z uwagi na uznanie ich za koszty niekwalifikowalne Agencja dopuściła się naruszenia § 4 ust. 14 Regulaminu poprzez dowolną ocenę wniosku, a w konsekwencji obrazy art. 14lza ust. 1 u.z.p.p.r., który nakazuje dokonanie wyboru przedsięwzięć w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny. Aktualnie Agencja będzie obowiązana do ponownej oceny przedsięwzięcia z uwzględnieniem przedstawionej przez Sąd oceny prawnej. Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – działając na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 1 w związku z art. 14lzf ust. 3 zdanie trzecie u.z.p.p.r. – stwierdził, że ocena przedsięwzięcia została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Agencję.