V SAB/Wa 10/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA – Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. A. na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy; postanawia: odrzucić skargę E. A. (zwany dalej: skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w sprawie rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia ... listopada 2013 r., nr ... Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł alternatywnie o umorzenie postępowania, w trybie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 j.t.) - dalej: p.p.s.a. bądź o odrzucenie skargi, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższa regulacja, mająca charakter ogólny, a więc odnoszący się do wszystkich kategorii spraw oznacza, że nie można skutecznie wnieść skargi jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów dostępne podmiotowi, który chce uruchomić sądową kontrolę. W myśl art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 j.t.) – dalej jako: k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Sąd mając powyższe na uwadze stwierdza, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wniósł wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w trybie art. 37 § 1 k.p.a., a zatem nie wykorzystał przysługujących mu środków prawnych przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego. Ponieważ wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie zostało wniesione, skarga jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 383/09). Z przytoczonych wyżej względów - Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a – skargę odrzucił.