V SAB/Wa 19/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Piotr Kraczowski po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. M. na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie umowy o dofinansowanie realizacji projektu postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia 15 lutego 2015 r. A. M. (zwana dalej: skarżącą lub stroną skarżącą) wniosła skargę na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji w sprawie umowy o dofinansowanie realizacji projektu. W odpowiedzi na skargę Ministra Administracji i Cyfryzacji wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż niniejsza sprawa nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Skarga na bezczynność organu jest zatem dopuszczalna, ale tylko w takich granicach, w jakich służy skarga do sądu administracyjnego na decyzje, określone postanowienia oraz akty i czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące przyznania, stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca wniosła skargę na bezczynność Ministra Administracji i Cyfryzacji w zakresie oceny celowości przyznania dotacji beneficjentowi D. sp. z o.o. z siedzibą w Z. na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] (w ramach działania 8.4 Programu Operacyjnego Innowacyjna Gospodarka). W tym względzie prawidłowe jest stanowisko Ministra Administracji i Cyfryzacji, iż skarga na bezczynność w niniejszej sprawie musi zostać odrzucona. Podkreślenia wymaga, że przedmiot sprawy dotyczy stosunku cywilnoprawnego wynikającego z ww. umowy o dofinansowanie i jako taki nie podlega kognicji sądów administracyjnych. O fakcie tym organ informował skarżącą m. in. w pismach z dnia [...].03.2014 r. (znak [...]) oraz z dnia [...].01.2015 r. (znak [...]). Takie określenie przedmiotu sprawy oznacza, że nie podlega ona rozpoznaniu przez sądy administracyjne. Taka sama konkluzja jest uzasadniona również w przypadku uznania sprawy (zgodnie ze stanowiskiem prezentowanym przez skarżącą) za sprawę z zakresu skarg i wniosków, o których mowa w Dziale VIII ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 z późn. zm.). Sprawy tego typu nie podlegają bowiem kognicji sądów administracyjnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II OSK 2692/11 i powołane tam, ugruntowane, orzecznictwo). Na marginesie zauważyć, że w ww. piśmie z dnia [...].03.2014 r. oraz pismach wcześniejszych (por. w szczególności pismo z dnia [...].03.2014 r., znak [...]) organ odniósł się do wszystkich kwestii merytorycznych podnoszonych w skardze, co niezależnie od faktu, że skarga podlega odrzuceniu, podważa twierdzenia skarżącej o pozostawaniu przez organ w bezczynności czy przewlekłym działaniu organu. W obu ww. pismach organ wyjaśnił m. in., że w sprawie brak jest prawnej możliwości rozstrzygnięcia sprawy w formie decyzji administracyjnej. Organ odniósł się w tych pismach również do kwestii prawidłowości postępowania Władzy Wdrażającej Programy Europejskie w toku oceny projektu D. sp. z o.o. Organ odniósł się również do kwestii zasadności rozwiązania umowy o dofinansowanie z beneficjentem D. sp. z o.o. wyjaśniając, że wskazywana przez skarżącą podstawa prawna nie obejmuje sytuacji, która wystąpiła w sprawie. Stwierdzić przy tym należy, że umowa o dofinansowanie z firmą D. została zawarta przez podmiot organizacyjnie niezależny od Ministerstwa Administracji i Cyfryzacji - Władzę Wdrażającą Programy Europejskie. Jako strona umowy o dofinansowanie podmiot ten jako jedyny, ze strony publicznej, może wykonywać uprawnienia (w tym składać prawokształtujące oświadczenia woli) dotyczące stosunku cywilnoprawnego łączącego go z beneficjentem – D. sp. z o.o. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.