V SAB/Wa 40/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2015r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. R. na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. postanawia: odrzucić skargę. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych sprawy, wynika że Naczelnik Urzędu Celnego w C. decyzją nr [...] z [...].10.2010r określił S.R. wysokość podstawy opodatkowania w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki TOYOTA Land Cruiser, nr [...] w kwocie 10.462,00 zł oraz określił zobowiązanie w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego ww. samochodu w kwocie 1.423,00 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr [...] z [...].07.2013r utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Mając powyższe na uwadze Podatnik był zobowiązany dokonać wpłaty na rachunek bankowy Izby Celnej w W. różnicy pomiędzy kwotą zobowiązania podatkowego określoną w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. (1.423,00 zł.) a kwotą podatku przez niego zapłaconą wynikającą z deklaracji [...] (341,00 zł.), wraz z odsetkami za zwłokę zgodnie z informacją zawartą w decyzji organu II instancji. Niezapłacenie przez Skarżącego kwoty podatku wynikającego z ww. decyzji obligowało Dyrektora Izby Celnej w W. do podjęcia czynności zmierzających do zastosowania środków egzekucyjnych. W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego w dniu [...].10.2013r zostało wystawione zawiadomienie o zajęciu rachunku bankowego skierowane do Banku S. w P. oraz P. S.A. W dniu [...].10.2013r na konto Izby Celnej w W. wpłynęła kwota 1.341,46 zł., która w całości pokryła należności objęte tytułem wykonawczym nr [...] z [...].09.2013r wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego. Z tym dniem też postępowanie egzekucyjne zostało zakończone. Zajęta kwota została rozliczona na należność główną w wysokości 1.082,00 zł., odsetki 1 83,76 zł oraz koszty postępowania egzekucyjnego 75,70 zł. Decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. 31.07.2013r., S. R. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wyrokiem z 24.04.2014r. sygn. akt: V SA/Wa 2243/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w C. oraz zasądził od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz S. R. kwotę 100,00 zł. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Prawomocny wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do Izby Celnej w W. w dniu 09.07.2014r. Pismami z 10.07.2014 oraz z 24.09.2014r Podatnik wezwał Dyrektora Izby Celnej w W. do zwrotu zapłaconych należności podatkowych wraz z odsetkami. Następnie pismem z 10.11.2014r. S. R. złożył skargę na bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W., w której domaga się zobowiązania organu do bezzwłocznego zwrotu bezpodstawnie pobranej kwoty 1.341,46 zł (wraz z odsetkami ustawowymi od 22.10.2013r. do dnia zwrotu nadpłaty podatku). Autor skargi wyjaśnił, że organ celny nie udzielił w ustawowych terminach odpowiedzi na wnioski z 10.07.2014r. oraz 24.09.2014r., a także mimo upływu 3 miesięcy od uprawomocnienia się wyroku WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2014r. sygn. akt: V SA/Wa 2243/13 nie dokonał zwrotu spornej kwoty. Do skargi jej autor załączył szereg dokumentów, które jego zdaniem świadczą o bezczynności organu celnego w podejmowaniu czynności związanych ze zwrotem należnych sum. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż skarga jest niedopuszczalna co wynika z faktu, że pisma strony wniesione zostały przed upływem terminu określonego w art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej i żadne z nich nie może być traktowane jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. A zatem w ocenie organu nie został spełniony warunek umożliwiający skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu. Zgodnie z zarządzeniem sędziego sprawozdawcy 14 stycznia 2015r. tut. Sąd zwrócił się do organu o wyjaśnienie, czy w związku z uchyleniem – na mocy wyroku WSA w Warszawie z 24 kwietnia 2014r. w sprawie o sygn. akt: V SA/Wa 2243/13 – obu decyzji organów celnych zostały już wydane decyzje, a jeśli tak, to Sąd zwraca się o ich nadesłanie wraz z informacją, czy stały się one ostateczne. Pismem z 28 stycznia 2015r. Dyrektor Izby Celnej w W. wyjaśnił, że decyzją z [...] grudnia 2014r. nr [...] Naczelnik UC w C. umorzył postępowanie podatkowe wszczęte z urzędu w dniu [...] września 2010r. w związku z ww. wyrokiem WSA w Warszawie, a decyzja ta stała się ostateczna z dniem [...] grudnia 2014r. Do pisma dołączono przedmiotową decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z postanowieniami art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012r. poz. 270, dalej powoływanej jako "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w punktach 1 - 4a. Przypadek unormowany w punkcie 4 przepisu dotyczy innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wynika z powyższego, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie określonym terminie wymieniony organ nie podejmie żadnych czynności w sprawie lub gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże, mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem stosownego aktu lub nie podjął czynności. O bezczynności organu możemy więc mówić, gdy dotyczy ona aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego, taki akt lub czynność charakteryzuje się tym, że jest podejmowana w sprawie indywidualnej, jest skierowana do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązku tego podmiotu, samo zaś uprawnienie lub obowiązek, którego akt (czynność) dotyczy, jest określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego, który to przepis określa również treść i tryb realizacji oraz formę czynności do podjęcia której organ administracji jest zobowiązany (zob. też postanowienie w sprawie VI SAB/WA 24/07, LEX nr 401767). Wskazać w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie skarżący przedmiotem skargi uczynił bezczynność Dyrektora Izby Celnej w W. w zakresie zwrotu zapłaconych należności podatkowych (wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi) po uchyleniu przez Sąd decyzji o określeniu wysokości podatku akcyzowego. Zwrot nadpłaty jako czynność materialno-techniczna nie mieści się w dyspozycji art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., gdyż Dyrektor Izby Celnej w W. nie był zobowiązany do wydania jakiekolwiek aktu podlegającego kontroli Sądu. Zgodnie z art. 77 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 poz. 749 ze zm.) nadpłata podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego, ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję organu podatkowego I instancji lub stwierdzającego jej nieważność, z zastrzeżeniem § 3. stanowiącego, że w przypadku uchylenia decyzji lub stwierdzenia jej nieważności następnie, w terminie 3 miesięcy od dnia uchylenia lub stwierdzenia nieważności przez organ podatkowy lub od dnia doręczenia organowi podatkowemu odpisu orzeczenia sądu administracyjnego ze stwierdzeniem jego prawomocności, uchylającego decyzję lub stwierdzającego jej nieważność, zostanie wydana decyzja w tej samej sprawie, nadpłata podlega zwrotowi w terminie 30 od dnia wydania nowej decyzji. W myśl natomiast art. 77 § 4 w przypadku niewydania nowej decyzji w terminie, o którym mowa w § 3, nadpłata stanowiąca kwotę wpłaconą na podstawie decyzji uchylonej lub decyzji, której nieważność stwierdzono, podlega zwrotowi bez zbędnej zwłoki. W sprawie będącej przedmiotem skargi skarżącemu przysługiwał zwrot nadpłaty po upływie 3 miesięcy od wpływu do organu prawomocnego wyroku WSA wraz z aktami sprawy, uchylającego decyzje organu obu instancji. Mając na uwadze, iż wpływ prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy nastąpił w dniu [...].07.2014r. termin na wydanie nowej decyzji upływał w dniu [...].10.2014r, zgodnie z art. 77 § 3 Ordynacji podatkowej. Organ I instancji do tego czasu nie wydał stosownej decyzji, zrobił to dopiero w dniu [...] grudnia 2014r., którą to decyzją umorzył postępowania Zatem Dyrektor IC w W. mając na względzie dyspozycję art. 77 § 4 Ordynacji podatkowej zwrócił skarżącemu wyegzekwowaną kwotę wraz z odsetkami i kosztami sądowymi. Trzeba ponownie wskazać, że sam zwrot jest czynnością materialno-techniczną i w tej kwestii nie wydaje się żadnego aktu. Niezwrócenie tej kwoty we wskazanym terminie nie uprawnia do złożenia skargi na bezczynność, gdyż skarżący jest zabezpieczony w ten sposób, iż niezwrócone kwoty podlegają oprocentowaniu. Co też miało miejsce, gdyż z akt sprawy wynika, że organ celny – zgodnie z załączonym potwierdzeniem przelewu z 21.11.2014r. (k. 9 akt adm.) - dokonał zwrotu w kwocie 1.401,76 zł. (podatek wraz z należnymi odsetkami wynikającymi z art. 78 Ordynacji podatkowej), a w dniu 26.09.2014r. zwrotu kosztów postępowania sądowego w wysokości 100,00 zł. zgodnie z brzmieniem wyroku tut. Sądu z 24 kwietnia 2014r. Niezależnie od powyższego należy wskazać, że skarżący nie wyczerpał trybu wymaganego do złożenia skargi na bezczynność, gdyż nie złożył ponaglenia na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie, o którym mowa w art. 141 Ordynacji podatkowej. To również stanowi podstawę do odrzucenia skargi. W zakresie natomiast kosztów egzekucyjnych to zgodnie art. 64 c § 7 organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie kosztów egzekucyjnych na żądanie zobowiązanego albo z urzędu, jeżeli koszty te obciążają wierzyciela. Zaś żądanie, o którym mowa w § 7, zgodnie z art. 64 c § 8, nie podlega rozpatrzeniu, jeżeli zostało wniesione po upływie 14 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego, a w przypadku zakończenia postępowania egzekucyjnego wskutek wyegzekwowania wykonania obowiązku - od dnia powiadomienia zobowiązanego o wysokości pobranych kosztów egzekucyjnych. Zatem jeżeli skarżący chce wypowiedzenia się organu w przedmiocie kosztów egzekucyjnych to winien wystąpić do organu z wnioskiem, zachowując jednocześnie określony dla tego typu żądania termin. Reasumując w przedmiotowej sprawie brak jest bezczynności Dyrektora Izby Celnej w W., gdyż organ nie był zobowiązany do wydania aktu o którym mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a. i mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i 6 p.p.s.a., skargę odrzucił.