V SAB/Wa 44/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na przewlekłość Dyrektora Izby Celnej w W. w postępowaniu w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym poprzez zaniechanie czynności przez organ administracji państwowej postanawia: odrzucić skargę Pismem z dnia ... listopada 2012 r. D. B. (zwany dalej: skarżącym) wniósł skargę na przewlekłość postępowania Dyrektora Izby Celnej w W. w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym poprzez zaniechanie czynności przez organ administracji państwowej W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, iż wprawdzie otrzymał postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. o niezałatwieniu sprawy w terminie, jednak postanowienie to zostało wydane bez podstawy prawnej i jako takie nie ma, w ocenie skarżącego, mocy prawnej i nie wywołuje dla skarżącego żadnych skutków prawnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, iż wniesiona skarga nie została poprzedzona wezwaniem skarżącego do usunięcia naruszenia prawa. Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2013 r. skarżący wezwany został do wskazania, czy na niezałatwienie sprawy we właściwym terminie składał ponaglenie do organu wyższej instancji, zgodnie z art. 141 § 1 Ordynacji podatkowej. Korespondencje zawierającą powyższe wezwanie doręczono skarżącemu poprzez podwójne awizowanie jednak do dnia dzisiejszego skarżący nie nadesłał stosowanych wyjaśnień. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje; skarga - jako niedopuszczalna - podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012, poz. 270 j.t.) – dalej: "p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Powyższa regulacja, mająca charakter ogólny, a więc odnoszący się do wszystkich kategorii spraw oznacza, że nie można skutecznie wnieść skargi jeżeli nie zostały wykorzystane środki weryfikacji kwestionowanych aktów dostępne podmiotowi, który chce uruchomić sądową kontrolę. Wyliczenie środków zaskarżenia zawarte w art. 52 § 2 p.p.s.a. ma charakter przykładowy i niepełny (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 22 maja 2012 r., sygn. akt III SAB/Wa 12/12). Świadczą o tym użyte w tym przepisie wyrazy "taki jak". Oznacza to, że również w przypadku środków prawnych nie wymienionych w tym przepisie, jeżeli przysługują one stronie skargę można wnieść po ich wyczerpaniu. Taka sytuacja występuje w przypadku "ponaglenia", o którym mowa w art. 141 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa z dnia 29 sierpnia 1997 r. (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60, z póżn. zm.) - dalej "Ordynacja podatkowa". Należy zgodzić się z poglądami ukształtowanymi w orzecznictwie oraz literaturze, że środek ten musi zostać wniesiony przed złożeniem skargi na bezczynność, przewlekłość w zakresie w jakim skarga ta dotyczy bezczynności lub przewlekłości na niewydanie decyzji lub postanowienia w postępowaniu uregulowanym w Ordynacji podatkowej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wyd. Zakamycze 2005, s. 140). Ponaglenie służy do organu podatkowego wyższego stopnia nad organem pozostającym w bezczynności lub przewlekle prowadzącym postępowanie. Na podstawie art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej ponaglenie na niezałatwienie sprawy przez dyrektora izby celnej należy wnieść do Ministra Finansów. Sąd mając powyższe na uwadze stwierdza, że w przedmiotowej sprawie skarżący nie wniósł ponaglenia w trybie art. 141 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a zatem nie wykorzystał przysługujących mu środków prawnych przed skierowaniem skargi do sądu administracyjnego. Ponieważ ponaglenie nie zostało złożone, skarga jest przedwczesna, a tym samym niedopuszczalna (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 383/09). Z przytoczonych wyżej względów - Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a – skargę odrzucił.