V SO/Wa 13/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Matylda Arnold-Rogiewicz po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi postanawia: oddalić wniosek. Wnioskiem z [...] czerwca 2014 r. W. S. (dalej też jako: "wnioskodawca" lub "strona") wystąpił o wymierzenie Ministrowi Finansów (dalej też jako: "Minister" lub "organ") grzywny za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zdaniem wnioskodawcy organ nie przekazał Sądowi kompletnych akt sprawy. W odpowiedzi na powyższy wniosek Minister wniósł o jego oddalenie, uznając zarzut strony za nieuzasadniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Na wstępie wskazać należy, iż stosownie do unormowania art. 54 § 2 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym na dzień złożenia przedmiotowego wniosku) organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Bieg trzydziestodniowego terminu na przekazanie skargi do sądu administracyjnego liczony jest od momentu wpływu skargi do organu. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 28 listopada 2013 r., sygn. akt II FZ 939/13 (orzeczenie dostępne w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl): "Ratio legis omawianego uregulowania polega [...] na tym, że organ musi mieć zagwarantowane 30 dni na zapoznanie się z zarzutami zawartymi w skardze, przeanalizowanie ich, przygotowanie własnego stanowiska w sprawie, które zawarte zostanie w odpowiedzi na skargę oraz skompletowanie akt postępowania administracyjnego, które przekazane będą do sądu". Niezastosowanie się przez organ do obowiązku przewidzianego w art. 54 § 2 p.p.s.a. skutkuje tym, że na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Sąd może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Grzywna, o której mowa w przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a., ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Oprócz funkcji dyscyplinowania organu, stanowi ona sankcję za naruszenie podstawowego prawa jednostki do rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki. Zawarte w art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie "w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd (...) może orzec o wymierzeniu organowi grzywny (...)" oznacza, że wyłączną materialnoprawną przesłanką orzeczenia grzywny jest niewypełnienie obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. w terminie przewidzianym w tym przepisie. Przechodząc do merytorycznego rozpoznania wniosku, zauważyć należy, iż w dniu [...] stycznia 2014 r. do organu wpłynęła skarga W. S. (opatrzona tą samą datą, tj. [...] stycznia 2014 r.) na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Finansów w sprawie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Najpóźniej trzydziestego dnia od ww. daty (tj. od [...] stycznia 2014 r.) organ obowiązany był przekazać skargę Sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę. Powyższy termin upływał 3 marca 2014 r. Minister obowiązek ten zrealizował nadając w dniu 25 lutego 2014 r. w Urzędzie Pocztowym [...]skargę wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi sprawy (koperta, w której organ przesłał ww. dokumenty – karta nr 6 akt sądowych sprawy o sygn. V SAB/Wa 8/14). Zatem organ dochował ustawowego terminu na dokonanie przedmiotowej czynności. Ustosunkowując się do zarzutu strony, że Minister nie przekazał kompletnych akt administracyjnych, stwierdzić należy, iż zarzut ten jest nieuzasadniony i nie stanowi przesłanki wymierzenia organowi grzywny. W ocenie Sądu, organ przekazał wszystkie dokumenty, objęte dyspozycją przepisu art. 54 § 2 p.p.s.a., a mianowicie skargę, odpowiedź na skargę oraz akta administracyjne dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania przez Ministra Finansów w sprawie rozpoznania wniosku W. S. o stwierdzenie nieważności postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...]. Podkreślić przy tym należy, iż wnioskodawca nie sprecyzował jakich konkretnie dokumentów zgromadzonych w toku postępowania organ nie przekazał Sądowi, lecz ograniczył się do stwierdzenia, że upomnienia, decyzje i tytuły wykonawcze nie zostały mu skutecznie doręczone. Nie można zatem mówić, że organ nie wykonał omawianego obowiązku lub wykonał go częściowo. Ocena natomiast załączonego do sprawy materiału dowodowego, w tym jego kompletność, stanowiła przedmiot badania w postępowaniu sądowym wszczętym na skutek wniesionej skargi, zakończonym wydaniem przez tut. Sąd postanowienia z 11 marca 2014 r., sygn. akt V SAB/Wa 8/14 o umorzeniu postępowania sądowoadministracyjnego jako bezprzedmiotowego. W wyniku zaskarżenia powyższego orzeczenia przez W. S. skargą kasacyjną, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 30 lipca 2014 r. (sygn. akt II GSK 1361/14) uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi instancji. W sprawie tej (zarejestrowanej pod nową sygn. akt V SAB/Wa 35/14) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z 22 stycznia 2015 r. odrzucił skargę wobec niewypełnienia przez skarżącego w terminie 2 miesięcy obowiązku ustanowienia pełnomocnika do doręczeń w kraju. Odrzucona została także skarga kasacyjna wywiedziona przez skarżącego od ww. orzeczenia z 22 stycznia 2015 r., jak również Sąd odrzucił zażalenie, którym W. S. zaskarżył postanowienie odrzucające skargę kasacyjną (vide postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wydane w sprawie V SAB/Wa 35/14 w dniu 11 sierpnia 2015 r. oraz w dniu 3 listopada 2015 r.). Z uwagi na powyższe, w oparciu o treść art. 55 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.