V SO/Wa 6/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Jadwiga Smołucha po rozpoznaniu w dniu 17 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku [...] o wymierzenie grzywny Ministrowi Finansów w trybie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi postanawia: odrzucić wniosek Wnioskiem z 15 czerwca 2015 r. W. S. (dalej jako: "wnioskodawca" lub "strona") wystąpił o wymierzenie Ministrowi Finansów (dalej jako: "Minister" lub "organ") grzywny za niezastosowanie się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (aktualny tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a."). Zarządzeniem z 10 września 2015 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od wniosku – w terminie dwóch miesięcy od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Przesyłka zawierająca wezwanie została doręczona ustanowionemu przez skarżącego pełnomocnikowi do doręczeń w dniu 5 października 2015 r. (k. 37 akt sądowych). Pismem z 3 grudnia 2015 r. (data nadania) skarżący złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy. Postanowieniem z 12 lutego 2016 r. referendarz sądowy WSA w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmowę ustanowienia adwokata. Po rozpoznaniu sprzeciwu, tut. Sąd postanowieniem z 6 kwietnia 2016 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, poprzez odmowę zwolnienia od kosztów sądowych oraz odmowę ustanowienia adwokata. Skarżący wniósł zażalenie od ww. postanowienia, które Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zgodnie z treścią postanowienia z 28 czerwca 2016 r. sygn. akt: II GZ 642/16. W związku z powyższym skarżący został wezwany zarządzeniem z 20 października 2016 r. do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 10 września 2015 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia wezwania. Przedmiotowe wezwanie skarżący odebrał w dniu 19 listopada 2016 r. (k. 113 akt sądowych). Pismem z 24 listopada 2016 r. skarżący złożył zażalenie na ww. zarządzenie. Postanowieniem z 8 grudnia 2016r. tut. Sąd odrzucił zażalenie, jako niedopuszczalne. Z informacji udzielonej z rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (k. 116 akt sądowych) wynika, iż w dokumentach księgowych dotyczących opłat sądowych do dnia 22 lutego 2017 r., nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Zgodnie z art. 55 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w razie nieprzekazania przez organ skargi sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny. Wniosek ten wszczyna postępowanie sądowe, a do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy o skardze, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej (art. 63 i art. 64 § 3 p.p.s.a.). Stosownie do treści art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przypadku nie uiszczenia wpisu od wniosku przewodniczący wzywa wnioskodawcę do jego uiszczenia w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu, wniosek podlega odrzuceniu przez sąd. Przenosząc powyższe rozważania na kanwę niniejszej sprawy Sąd uznał, że wnioskodawca wraz z wnioskiem o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie uiścił należnego wpisu. Nie uczynił tego również na wezwanie z 20 października 2016 r., które zostało mu skutecznie doręczone 19 listopada 2016 r. Termin do uiszczenia wpisu upłynął 19 stycznia 2017 r. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że mimo skutecznego wezwania skarżący nie uiścił wpisu od wniosku, stąd na podstawie art. 220 § 3 w zw. z art. 64 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji postanowienia.