VI SA/Wa 1001/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia stwierdzić swoją niewłaściwość i przekazać sprawę sądowi właściwemu - Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r. utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2013 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2010 r. wydanej m. in. na podstawie art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. nr 125, poz. 874 ze zm.). Powołaną decyzją z dnia 30 grudnia 2010 r. organ w pkt 2 decyzji nałożył na Z. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą U. w N., przy ul. W. [...] karę pieniężną w wysokości 10 000, 00 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, do którego podłączone zostały niedozwolone urządzenia dodatkowe. Skargę na decyzję z dnia [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Z. S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2011 r., nr 89, poz. 506 ze zm.) - rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.), przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym panuje pogląd, że sprawy, o których mowa w § 1 rozporządzenia z dnia 18 kwietnia 2011 r. powinno się traktować szeroko, także jako sprawy pośrednio powiązane z wymierzaniem kary za naruszenie przepisów o transporcie drogowym (por. np. postanowienia NSA z dnia 15 września 2011 r., sygn. akt II GZ 419/11, LEX nr 965151, z dnia 11 grudnia 2012 r. sygn. akt II GZ 470/12, LEX nr 1240690). Przenosząc to stanowisko na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że sprawę stwierdzenia nieważności decyzji wydanej m. in. na podstawie art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zaliczyć należy do spraw, o których mowa w § 1 rozporządzenia z dnia 18 kwietnia 2011 r. W niniejszej sprawie skarżący wykonuje działalność gospodarczą w N. w województwie [...], a zatem sądem właściwym do rozpoznania jego skargi będzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie z treścią przepisu art. 59 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny, sąd, który stwierdza swoją niewłaściwość zobowiązany jest przekazać sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Uwzględniając powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 59 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji postanowienia.