VI SA/Wa 1002/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2015 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. Spółka Komandytowo-Akcyjna z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu oddala skargę w całości Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. z 2001 r. Dz. U. Nr 79, poz. 856) oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. (dalej skarżąca, spółka) od decyzji Zarządu Dzielnicy [...][...] z dnia [...] lipca 2014 r. [...] stwierdzającej wygaśnięcie z dniem [...] maja 2014 r. zezwolenia wydanego przez Zarząd Dzielnicy [...][...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "F." wraz z przyległym dziedzińcem przy ul. [...] w [...], z terminem ważności od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] czerwca 2017 r., udzielonego przedsiębiorcy [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. W uzasadnieniu SKO wskazało między innymi, że decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...][...] udzielił [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "F." wraz z przyległym dziedzińcem przy ul. [...] w [...] w okresie od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Zarząd Dzielnicy [...][...] działając na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 t.j.) stwierdził wygaśnięcie z dniem [...] maja 2014 r. powyższego zezwolenia nr [...] z uwagi na nie dokonanie w terminie do [...] maja 2014 r. opłaty II raty za korzystanie z zezwolenia w 2014 r. Decyzja została doręczona stronie dnia [...] sierpnia 2014 r. W dniu [...] sierpnia 2014 r. tj. w ustawowym terminie odwołanie od wyżej opisanej decyzji wniósł pełnomocnik Spółki adw. K. S. podnosząc, iż decyzja została wydana na podstawie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, iż Spółka nie wniosła w terminie do dnia [...] maja 2014 r. II raty opłaty za korzystanie w 2014 r. z zezwolenia na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych. Pełnomocnik Spółki wskazał, że Spółka 2013 r. dokonała płatności za udzielone zezwolenia na sprzedaż i podawanie alkoholu w czterech ratach po [...] zł. nadpłacona "czwarta rata" uiszczona [...] grudnia 2013 r. nie została Spółce nigdy zwrócona. Stąd też brak jest przeszkód prawnych i faktycznych aby mogła być ona zaliczona wraz z ustawowymi odsetkami na poczet "niezapłaconej" w 2014 r. II raty. W sytuacji nieuwzględnienia powyższego sposobu zarachowania wpłaty pełnomocnik Spółki zwrócił się z wnioskiem o uznanie kwoty [...] zł., wpłaconej w dniu [...] stycznia 2014 r. na rachunek organu opisanej jako "pierwsza rata opłaty za koncesję" jako uiszczonej tytułem opłaty za korzystanie z zezwolenia, którego wygaśnięcie stwierdzono zaskarżoną decyzją. W takim wypadku powinno nastąpić ewentualne stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia nr [...] z [...] czerwca 2012 r., [...] z [...] czerwca 2012 r. lub [...] z [...] czerwca 2012 r., a nie zezwolenia, którego dotyczy niniejsza decyzja. W odwołaniu od decyzji nr [...] pełnomocnik podniósł dodatkowo, że spółka w dniu [...] czerwca 2013 r. dokonała opłaty na konto Urzędu [...] w kwocie [...] zł tytułem "opłaty skarbowej za pozwolenie na oznakowanie budynku [...] tablicami i postawienie słupa ogłoszeniowego", które to pozwolenie zgodnie z informacjami udzielonymi przez stronę nigdy nie zostało wydane. W związku z tym Spółce przysługuje roszczenie o zwrot ww. kwoty. Tym samym kwota ta powinna być zaliczona na poczet brakującej opłaty za korzystanie z zezwolenia. W przedmiotowej sprawie nie ma wątpliwości, że brakująca kwota w wysokości [...] zł wpłynęła na rachunek dzielnicy, która pozostaje w obrębie gminy ustawowo właściwej dla uiszczania opłaty za zezwolenie. Po zsumowaniu kwoty [...] zł wraz z ustawowymi odsetkami (naliczonymi do [...] maja 2014 r.) i kwoty [...] zł otrzyma się kwotę przewyższającą wysokość opłaty należnej do [...] maja 2014 r. za udzielone Spółce trzy zezwolenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzje organu pierwszej instancji wskazało, że jak wynika z akt sprawy decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. Zarząd Dzielnicy [...][...] wydał przedsiębiorcy [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo - akcyjna trzy zezwolenia o nr: - [...], - [...], - [...], na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych w restauracji "F." wraz z przyległym dziedzińcem przy ul. [...] w [...] z terminem ważności od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. Jak wskazał organ I instancji przekazując akta Spółka dokonała następujących wpłat za korzystanie z zezwolenia: 1. w dniu [...] czerwca 2013 r. - kwoty [...] zł - w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia w roku 2013, 2. na podstawie oświadczenia o wielkości sprzedaży w 2013 r. złożonego w dniu [...] stycznia 2014 r. wyliczona została wysokość opłaty rocznej - [...] zł - za korzystanie z zezwoleń w 2014 r. oraz wysokość trzech równych opłat ratalnych - [...] zł. Przedsiębiorca dokonał wpłaty I raty w dniu [...] stycznia 2014 r., 3. w ustawowym terminie do dnia [...] maja 2014 r. nie odnotowano wpłaty II raty. Odnotowano wpłatę w wysokości [...] zł dokonaną w dniu [...] czerwca 2014 r., która według oświadczenia przedsiębiorcy została omyłkowo wpłacona w podwójnej wysokości. Jednocześnie organ I instancji wskazał, iż przedsiębiorca w okresie od dnia [...] czerwca 2012 r. do dnia [...] czerwca 2014 r. korzystał z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia podczas organizowanych przyjęć o nr [...] z [...] czerwca 2012 r., [...] z [...] czerwca 2012 r. lub [...] z [...] czerwca 2012 r. Zestawienie wpłat za te zezwolenia przedstawiało się następująco: 1. w dniu [...] czerwca 2012 r. - kwoty [...] zł - w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia w roku 2012, 2. na podstawie oświadczenia o wartości sprzedaży w 2012 r. złożonego w dniu [...] stycznia 2013 r. wyliczona została wysokość opłaty rocznej - [...] zł - za korzystanie z zezwoleń w 2013 r. oraz wysokość trzech równych opłat ratalnych - [...] zł. Przedsiębiorca dokonał wpłat w dniach [...] stycznia 2013 r., [...] maja 2013 r., [...] września 2013 r., 3. w dniu [...] grudnia 2013 r. - została wpłacona kwota [...] zł - opisana jako "czwarta rata opłaty za koncesję". Wpłata ta jest opłatą nienależną, nie została Spółce zwrócona, 4. na podstawie oświadczenia o wartości sprzedaży w 2013 r. złożonego w dniu [...] stycznia 2014 r. - została wyliczona opłata w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia w roku 2014 r. Wyliczona kwota [...] zł została wpłacona w dniu [...] stycznia 2014 r. Przepis art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1356 t.j.) stanowi, że zezwolenie, o którym mowa w ust. 1 (na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia w miejscu lub poza miejscem sprzedaży), wygasa w przypadku niezłożenia oświadczenia, o którym mowa w art. 111 ust. 4, lub niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 w terminach, o których mowa w art. 111 ust. 7. Art. 111 ust. 7 powołanej ustawy stwierdza, że opłata, o której mowa w ust. 1 (opłata za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych), wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do [...] stycznia, [...] maja i [...] września danego roku kalendarzowego. Z treści powołanego przepisu jednoznacznie wynika, iż nieuiszczenie opłaty w określonym terminie powoduje wygaśnięcie zezwolenia z mocy prawa. Wygaśnięcie zezwolenia należy odróżnić od wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji zezwalającej na sprzedaż napojów alkoholowych określonego rodzaju. Przypomnieć jeszcze raz należy, iż wygaśnięcie zezwolenia powoduje utratę uprawnień do prowadzenia działalności w nim określonej z datą wystąpienia zdarzenia, z którym przepis prawa łączy powyższy skutek. Natomiast wydanie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji zezwalającej na określonego rodzaju działalność (w omawianym przypadku sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia na miejscu lub poza miejscem sprzedaży) jedynie potwierdza wystąpienie określonego w przepisach prawa zdarzenia oraz fakt ustania z datą wystąpienia tegoż zdarzenia stosunku administracyjnoprawnego, co skutkuje utratą uprawnień do dalszego prowadzenia działalności. Kwota ta dotyczy zezwoleń z datą ważności [...] czerwca 2012 r. do [...] czerwca 2014 r. Decyzja stwierdzająca wygaśnięcie zezwolenia jest decyzją deklaratoryjną. Do jej wydania organ administracyjny jest zobowiązany na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 i § 3 k.p.a. Zgodnie powołanym przepisem, organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stała się bezprzedmiotowa, a stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa albo gdy leży to w interesie społecznym lub w interesie strony. Organ stwierdza wygaśnięcie decyzji na podstawie przepisów § 1 i 2 w drodze decyzji. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że Spółka nie wniosła w przepisanym terminie opłaty II raty za korzystanie z zezwolenia w 2014 r. Spółka natomiast podnosiła, że na koncie Gminy pozostaje wpłata dokonana w dniu [...] grudnia 2013 r. w wysokości [...] zł - wpłata opisana jako "czwarta rata opłaty za koncesję", która jest opłatą nienależną i nie została Spółce zwrócona, czego organ administracyjny nie neguje. Omawiana opłata jest świadczeniem publicznoprawnym, które pobierane jest przez gminę i wydatkowane na gminny program zwalczania alkoholizmu. Wniesienie opłaty w wysokości niższej od należnej, skutkuje dla przedsiębiorcy wygaśnięciem zezwolenia z mocy prawa - z powodu niedokonania opłaty w wysokości określonej w art. 111 ust. 2 i 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (przesłanka wygaśnięcia z art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy). Z kolei, wniesienie przez przedsiębiorcę opłaty w wysokości wyższej niż należnej powoduje powstanie po stronie organu administracyjnego obowiązku zwrotu przedsiębiorcy poprzez czynność materialno-techniczną kwoty stanowiącej opłatę nienależną. Zwrot nienależnej opłaty nastąpić winien w takim samym trybie, jak i jej pobranie, tzn. czynności materialno-technicznej. Opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest niepodatkową należnością budżetu jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa i tym samym nie stosuje się do niej Rozdziału 9 tej ustawy, gdzie uregulowano problematykę nadpłaty. Organ administracyjny mógł więc, jak chce tego Skarżąca Spółka dokonać zaliczenia opłaty wpłaconej w grudniu 2013 r. na poczet opłaty, której obowiązek zapłaty powstał w maju 2014 r. Niezależnie od powyższego, podstawie oświadczenia o wielkości sprzedaży w 2013 r. złożonego przez Spółkę w dniu [...] stycznia 2014 r. wyliczona została wysokość opłaty rocznej - [...] zł - za korzystanie z zezwoleń w 2014 r. oraz wysokość trzech równych opłat ratalnych - [...] zł. Nawet jeśli uznać za słuszne stanowisko Spółki, iż na poczet tej opłaty należy zaliczyć nadpłaconą w grudniu kwotę [...] zł to kwota ta jest niewystarczająca na pokrycie należnej opłaty. Fakt czy i ewentualnie w jakiej wysokości Spółce należą się od tej kwoty odsetki nie może być przedmiotem sprawy, gdyż jak wskazano powyżej wpłata opłaty za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych jest czynnością materialno - techniczną, w sprawie tej nie wydaje się decyzji administracyjnej, organ więc nie może orzec o uprawnieniach Strony. Nieuzasadnione jest także stanowisko Spółki, że organ administracyjny rozważając czy opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych została uiszczona powinien zbadać wszelkie rozliczenia finansowe Spółki z Miastem pod kątem czy ewentualnie nie istnieją wpłaty dokonane przez Spółkę nienależnie, do czego sprowadza się twierdzenie pełnomocnika Strony, że na przedmiotową opłatę powinna być również zaliczona wpłata z dnia [...] czerwca 2013 r. tytułem "opłaty skarbowej za pozwolenie na oznakowanie budynku [...] tablicami i postawienie słupa ogłoszeniowego", które to pozwolenie zgodnie z informacjami udzielonymi przez Stronę nigdy nie zostało wydane. Nieuzasadniony jest także wniosek o uznanie kwoty [...] zł, wpłaconej w dniu [...] stycznia 2014 r. na rachunek organu opisanej jako "pierwsza rata opłaty za koncesję" jako uiszczonej tytułem opłaty za korzystanie z zezwolenia, którego wygaśnięcie stwierdzono zaskarżoną decyzją. W takim wypadku powinno nastąpić ewentualne stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia nr [...] z [...] czerwca 2012 r., [...] z [...] czerwca 2012 r. lub [...] z [...] czerwca 2012 r., a nie zezwolenia, którego dotyczy niniejsza decyzja. Jak wynika z akt sprawy ww. kwota została wyliczona na podstawie oświadczenia o wartości sprzedaży w 2013 r. złożonego w dniu [...] stycznia 2014 r. Opłata ta została ustalona w wysokości proporcjonalnej do okresu ważności zezwolenia w roku 2014 r. (tj. za okres od dnia [...] stycznia 2014 r. do dnia [...] czerwca 2014 r.). Jak wynika z pisma organu z dnia [...] sierpnia 2014 r. Przedsiębiorca korzystał z ww. zezwoleń do czasu ich wygaśnięcia, brak zatem jakichkolwiek podstaw do uwzględnienia powyższego wniosku. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, iż II rata opłaty za korzystanie z zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych nie została zatem wniesiona przez Skarżącą. Nieuiszczenie wskazanej opłaty do dnia [...] maja spowodowało wygaśnięcie z mocy prawa udzielonego zezwolenie. Przy czym należy podkreślić, iż skutek prawny w postaci wygaśnięcia udzielonego zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych następuje bez względu na okres, na który udzielono zezwolenia. Na wygaśnięcie zezwolenia nie ma też wpływu czy opóźnienie to było zawinione a także przyczyny uchybienia terminu. Termin określony w art. 18 ust. 12 pkt 5 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi jest terminem prawa materialnego (por. wyrok z dnia 20 lipca 2006 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sygn. akt VI SA/Wa 962/06). "Istotą terminu prawa materialnego jest to, iż ogranicza w czasie dochodzenie lub inną realizację praw podmiotowych. Upływ takiego terminu powoduje bądź wygaśnięcie określonego prawa podmiotowego, bądź niemożliwość jego realizacji. Co do zasady terminy te należą do kategorii nieprzywracalnych, a ich przywrócenie może mieć miejsce tylko wyjątkowo, gdy taką możliwość przewidują przepisy określające dany termin" - wyrok z dnia 21 listopada 2007 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu sygn. akt IV SA/Po 396/07 (por. także uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 14 października 1996 r., sygn. akt OPK 19/96 - ONSA 1997, z. 2, poz. 56). Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła skarżąca [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością S.K.A. z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: 1) naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie zaskarżonej decyzji w następstwie błędnych ustaleń faktycznych, polegających na tym, że organ uznał, iż strona nie dokonała w terminie do [...] maja 2014 r. zapłaty II raty opłaty za korzystanie z zezwolenia, co skutkowało jego wygaśnięciem; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 12 pkt 5 w zw. z art. 111 ust. 7 ustawy z 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, poprzez jego błędną wykładnię i niezasadne zastosowanie; 3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 498 i art. 499 k.c., poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że niemożliwe jest zaliczenie wpłaconych przez Spółkę kwot na poczet opłaty za korzystanie z zezwolenia. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżanej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej jako "SKO") i poprzedzającej ją decyzji Zarządu Dzielnicy [...][...] w całości oraz o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podtrzymała argumentację podnoszoną w odwołaniu. Podkreśliła, że w jej ocenie nieuzasadnione jest stwierdzenie wygaśnięcia wszystkich trzech rodzajów zezwoleń, z których korzystała Spółka w 2014 r. Nadpłata w wysokości [...] zł wystarczała na zaliczenie tej kwoty jako uiszczonej tytułem zapłaty za korzystanie z dwóch rodzajów zezwoleń, z których korzystała skarżąca, w tym zezwolenia, którego dotyczy niniejsza skarga. Organ w przypadku niepodzielenia argumentów Spółki dotyczących możliwości zaliczenia kwoty [...] zł i [...] zł na poczet brakującej raty opłaty mógł stwierdzić jedynie wygaśnięcie jednego z trzech przyznanych Spółce zezwoleń. Skarżąca w odwołaniu od decyzji nr [...] nie powoływała się na możliwość zaliczenia w całości kwoty [...] zł na poczet brakującej opłaty za korzystanie z zezwolenia nr [...], dlatego też możliwe było ewentualne stwierdzenie wygaśnięcia tylko tego zezwolenia. Biorąc za podstawę powyższe, stwierdzenie wygaśnięcia zezwolenia, którego dotyczy zaskarżona decyzja (i niniejsza skarga), było niedopuszczalne. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Zgodnie z art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych wnoszona jest na rachunek gminy w każdym roku kalendarzowym objętym zezwoleniem w trzech równych ratach w terminach do [...] stycznia, [...] maja, [...] września danego roku kalendarzowego. Jak wynika z akt administracyjnych niewątpliwie skarżąca uchybiła terminowi wniesienia II raty za trzy zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa w restauracji "F." wraz z przyległym dziedzińcem przy ul. [...]. O powyższym świadczy pismo skarżącej z dnia [...] czerwca 2014 r., w którym informuje ona organ, że należną składkę uiściła w dniu [...] czerwca 2014 r. omyłkowo w podwójnej wysokości. Terminy określone w art. 111 ust. 7 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi mają charakter materialnoprawny i nie podlegają przywróceniu. Potwierdza to orzecznictwo sądów administracyjnych. Za nieuiszczenie w terminie opłaty, o której mowa w art. 111 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi Ustawodawca przewidział sankcję w postaci wygaszenia decyzji zezwalających na sprzedaż napojów alkoholowych w sytuacji nie zastosowania się do obowiązku wnoszenia opłaty w terminie wskazanym w ustawie z 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Decyzja o wygaśnięciu zezwolenia ma więc charakter deklaratoryjny (wygaśnięcie zezwolenia następuje z mocy samej ustawy art. 18 ust. 12 pkt 5). Nie ma podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia opłaty za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, jak również nakładania takiego obowiązku w zezwoleniu. Obliczenie opłaty ma charakter czynności rachunkowej (materialno-technicznej) i nie jest istotne, czy dokona tego obliczenia sam zobowiązany, czy w trybie poza procesowym organ. Ustawowe bowiem związanie negatywnych dla podmiotu gospodarczego konsekwencji z nieuiszczeniem opłaty potwierdza wynikanie obowiązku jej wnoszenia bezpośrednio z ustawy (bez potrzeby wydania decyzji). W dniu [...] czerwca 2014 r. organ wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wygaśnięcia zezwolenia Nr [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających powyżej 18% alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w restauracji "F." wraz z przyległym dziedzińcem przy ul. [...] w [...] /[...]/, z terminem ważności od dnia [...] czerwca 2013 r. do dnia [...] czerwca 2017 r., udzielonego przedsiębiorcy: [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna, z.s. w [...] /[...]/ przy ul. [...]. Jak już wyżej wspomniano druga rata za powyższe zezwolenie winna być opłacona do [...] maja 2014 r., a została uiszczona dopiero w dniu [...] czerwca 2014 r. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze skarżąca próbuje dowieść, że na koncie organu były inne kwoty uiszczone przez skarżącą i organ winien te kwoty sam zaliczyć na poczet II raty za niniejsze zezwolenie, a także za zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa o zawartości alkoholu od 4,5 % do 18 %. Wygasić natomiast winien zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych oraz piwa o zawierających do 4,5 % alkoholu. Sąd powyższych twierdzeń skarżącego nie akceptuje i nie uważa ich za zasadne. Z akt sprawy wynika, że poza przedmiotowym zezwoleniem skarżąca dysponowała jeszcze dwoma zezwoleniami na sprzedaż alkoholu w restauracji "F." oraz dysponowała jeszcze 3 zezwoleniami z okresem ważności od [...] czerwca 2012 r. do [...] czerwca 2014 r. na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia podczas organizowanych przyjęć. W roku 2013 r. skarżąca zamiast 3 rat za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z przeznaczeniem do spożycia podczas organizowanych przyjęć uiściła 4 raty, przy czym trzy pierwsze pokryły wysokość należnej opłaty. Tak więc 4 rata była ratą opłaty nienależną, nie została jednak spółce zwrócona. Natomiast w styczniu 2014 r. skarżąca uiściła całą należną opłatę za 2014 r. za zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia podczas organizowanych przyjęć. Tak więc spółka w stosunku do zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na przyjęciach posiadała [...] zł nadpłaty. Nieuzasadnione jest stanowisko skarżącej, że organ sprawdzając, czy opłata za sprzedaż alkoholi została uiszczona powinien zbadać wszelkie wpłaty skarżącej na konto [...], w celu sprawdzenia, czy skarżąca nie ma jakiejś nadpłaty, nie związanej bezpośrednio z niniejszym zezwoleniem. Skład orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że to na skarżącej, a nie na organie spoczywa obowiązek uiszczenia, we wskazanym w ustawie terminie raty opłaty za przedmiotowe zezwolenie. Organ z własnej inicjatywy nie może zaliczać nadpłat dokonanych przy innym zezwoleniu [...] zł na poczet przedmiotowego zezwolenia. Tylko wyraźne wskazanie przez skarżącą, że kwota [...] zł ma być zaliczona na poczet tego zezwolenia upoważniało by organ do jej zaliczenia. Jednak dyspozycja skarżącej musiałaby być złożona przed upływem terminu płatności II raty tj. [...] maja 2014 r., co w niniejszej sprawie nie nastąpiło. Do postępowania w przedmiocie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych stosuje się przepisy k.p.a., a więc organ nie może, jak chciałaby skarżąca, zastosować w niniejszej sprawie przepisów ordynacji podatkowej – Rozdz. IX o nadpłacie, gdyż opłata za korzystanie z zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych nie jest niepodatkową należnością budżetu jednostki samorządu terytorialnego w rozumieniu art. 2 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa. Jak słusznie wskazał organ również opłata skarbowa za pozwolenie na oznakowanie budynku [...] i postawienie słupa ogłoszeniowego, które nie zostało wydane, nie może być z wyżej podanych przyczyn zaliczona na to zezwolenie. Również wniosek o zaliczenie kwoty [...] zł [...] gr, wpłaconej w dniu [...] stycznia 2014 r. nie można zaliczyć na poczet niniejszego zezwolenia, gdyż jest to kwota powstała z wyliczeń poczynionych na podstawie oświadczenia o wartości sprzedaży złożonego w dniu [...] stycznia 2014 r., a dotyczącego trzech zezwoleń z 2012 r., które wygasły [...] czerwca 2014 r., a więc skarżąca miała możliwość ich wykorzystania w przedmiotowym okresie. Sąd wskazuje, że skarżąca jako profesjonalny przedsiębiorca powinna w wypadku uiszczenia opłat za swoje zezwolenia i koncesje opisywać dokonywane wpłaty w celu wskazania za jakie zezwolenie bądź koncesję opłata jest uiszczona (np. podając numer zezwolenia). Jednocześnie Sąd podkreśla, że wszelkie wskazania skarżącej związane z kwotą [...] zł, dotyczące zaliczenia tej kwoty na poczet przedmiotowego zezwolenia dokonane były po upływie terminu do uiszczenia II raty opłaty za zezwolenie tj. po [...] maja 2014 r., a jak wyżej wskazano w wypadku nie uiszczenia raty opłaty w terminie zezwolenie wygasa z mocy prawa (art. 18 ust. 12 pkt 5) ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Biorąc powyższe pod rozwagę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił.