VI SA/Wa 102/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2009 r. sprawy ze skargi J. B. w sprawie wymierzenia Komendantowi Głównemu Policji grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oddala skargę Wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r. (sygn. akt VISA/Wa 2071/07) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2007 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Policji z dnia [...] czerwca 2007 r., na mocy których cofnięto J. B. (dalej jako skarżący) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej (pkt 1 wyroku). W pkt 2 wyroku Sąd uchylił postanowienie [...] Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2007 r., na mocy którego przyjęte zostały do depozytu dwie legitymacje "Pozwolenia na broń" oraz cztery sztuki broni palnej myśliwskiej, należące do skarżącego. W pkt 3 zaś Sąd stwierdził, że uchylone decyzje i postanowienie nie podlegają wykonaniu. Od powyższego rozstrzygnięcia Sądu, Komendant Główny Policji dnia [...] kwietnia 2008 r. wniósł skargę kasacyjną, która została przekazana według właściwości do Naczelnego Sądu Administracyjnego dnia 21 maja 2008 r. i zarejestrowana tam pod sygn. akt II OSK 804/08. Skarżący pismem z dnia [...] października 2008 r. (k. 9 akt) wezwał Komendanta Głównego Policji do wykonania ww. wyroku, poprzez wydanie mu rzeczonych: legitymacji i czterech sztuk broni, powołując się przy tym na teść art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), cytowana dalej jako p.p.s.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że skoro Sąd ww. wyrokiem uchylił decyzje organów obu instancji oraz postanowienie organu I instancji, stwierdzając przy tym, że rozstrzygnięcia te nie podlegają wykonaniu, to jego sytuacja prawna powinna być taka, jak przed wszczęciem postępowania administracyjnego, w wyniku którego zapadły ww. decyzje i postanowienie. Nadto uznał, że okoliczność wniesienia przez Komendanta Głównego Policji skargi kasacyjnej nie ma żadnego znaczenia dla wykonania pkt 3 ww. wyroku. W odpowiedzi na powyższe wezwanie Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] listopada 2008 r. (k. 10 akt) informując, że złożył od rzeczonego wyroku skargę kasacyjną, wskazał, że orzeczenie Sądu z dnia 29 stycznia 2008 r. nie jest jeszcze prawomocne, a zatem nie podlega wykonaniu, co w konsekwencji powoduje, że – na tym etapie postępowania, nie jest możliwy zwrot wnioskowanych legitymacji i sztuk broni. W dniu [...] grudnia 2008 r. (k. 11 akt) skarżący złożył za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji skargę o wymierzenie organowi, na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. grzywny za niewykonania ww. wyroku. W uzasadnieniu podtrzymując argumentację zawartą ww. wezwaniu, przywołał orzecznictwo sądów administracyjnych na okoliczność dowiedzenia, że ww. rozstrzygnięcia nie wywołują skutków prawnych i nie podlegając wykonaniu. W jego ocenie oznacza to, że organ nie wydając wnioskowanych legitymacji i sztuk broni, pozostaje w bezczynności w wykonaniu rzeczonego wyroku, a to uzasadnia wymierzenie mu grzywny na podstawie art. 154 p.p.s.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezprzedmiotowej, wskazując, że rzeczony na wstępie wyrok Sądu I instancji nie jest jeszcze prawomocny, bowiem skarga kasacyjna wniesiona od niego, nie została rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 154 § 1 p.p.s.a. w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Zatem skarga, o której mowa w tym przepisie może być wniesiona, gdy organ administracji publicznej, po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub decyzji pozostaje w bezczynności. Z bezczynnością organu mamy do czynienia, gdy właściwy organ po wyroku uwzględniającym skargę, nie wydał stosownego aktu lub nie dokonał czynności w powtórnym postępowaniu administracyjnym. Nadto skargę w trybie art. 154 p.p.s.a. można skutecznie wnieść, za pośrednictwem organu, którego bezczynności ona dotyczy, po uprzednim wezwaniu tego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. Jak wynika z akt sprawy skarżący dopełnił ww. obowiązków, bowiem wezwał Komendanta Głównego Policji do wykonania wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., a następnie złożył za jego pośrednictwem rozpoznawaną skargę. Wobec tego Sąd musi ocenić, czy Komendant Główny Policji pozostaje w zwłoce w wykonaniu postanowień Sądu zawartych w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. Rozpoznając niniejszą skargę Sąd uznał, że należy wskazać na dwie kwestie: po pierwsze dwuinstancyjności sądownictwa administracyjnego w Polsce, a po drugie prawomocności orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Postępowanie sądowoadministracyjne od 2004 r. jest w Polsce postępowaniem dwuinstancyjnym, w którym orzeczenia wojewódzkich sądów administracyjnych mogą być zaskarżalne w drodze skarg kasacyjnych do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W przypadku skutecznego wniesienia skargi kasacyjnej – a taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, orzeczenie sądu I instancji – Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 r., może być uchylone przez sąd kasacyjny – Naczelny Sąd Administracyjny. Ewentualne uchylenie orzeczenia sądu I instancji powoduje, że traci ono swój byt prawny i sprawa musi być rozpoznana przez Sąd I instancji raz jeszcze, lub Naczelny Sąd Administracyjny uchylając orzeczenie Sądu I instancji orzeka co do istoty sprawy sam. Z tego wynika z kolei, że w konsekwencji upada rozstrzygnięcie sądu I instancji o uchyleniu lub utrzymaniu w mocy: decyzji, postanowień, innych aktów lub czynność organów administracyjni publicznej. Na etapie wniesienia rozpoznawanej skargi o wymierzenie organowi grzywny za niewykonanie wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., wyrok ten był zaskarżony do Naczelnego Sądu Administracyjnego, a sprawa ze skargi kasacyjnej nie została zakończona. Zatem nie wiadomo było, czy wskazane orzeczenie Sądu I instancji z dnia 29 stycznia 2008 r. utrzymane zostanie w mocy, poprzez oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji i stanie się w konsekwencji prawomocne, czy też zostanie uchylone i pozbawione bytu prawnego. Odnosząc się do drugiej kwestii – prawomocności orzeczeń sądów administracyjnych I instancji, Sąd uznał, że należy wskazać na treść art. 170 p.p.s.a. W myśl tego przepisu tylko orzeczenia prawomocne wiążą strony postępowania. Oznacza to, że aby można było mówić o związaniu treścią rozstrzygnięcia Sądu, zawartego ww. wyroku Komendanta Głównego Policji, wyrok ten musiałby być prawomocny – ostateczny. Jak wskazano powyżej w dniu wniesienia rozpoznawanej skargi wyrok z dnia 29 stycznia 2008 r. nie nosił takiego przymiotu – nie był prawomocny, ponieważ skarga kasacyjna wniesiona od niego nie została rozpoznana. Z powyższego, zdaniem Sądu wynika, że skoro Komendant Główny Policji nie był związany treścią orzeczenia Sądu zawartego w wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r., to nie był on zobowiązany do jego wykonania. W konsekwencji skoro nie był zobowiązany do jego wykonania, to nie można mu skutecznie mu zarzucić, że pozostawał w bezczynności, w zakresie wykonania rzeczonego wyroku. Zatem nie można wymierzyć Komendantowi Głównemu Policji grzywny w trybie 154 p.p.s.a. bowiem nie dopuścił się zwłoki w wykonaniu wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. Nadmienić w tym miejscu należy, że dopiero od dnia doręczenia Komendantowi Głównemu Policji akt administracyjnych niniejszej sprawy z wyrokiem z dnia 29 stycznia 2008 r. wraz z stwierdzeniem jego prawomocności rozpoczyna bieg termin przewidziany w art. 35 k.p.a. do załatwienia sprawy. Sąd jednocześnie uznał, za bezpodstawne twierdzenie skarżącego, jakoby wstrzymanie, na podstawie art. 152 p.p.s.a. wykonania zaskarżonych decyzji i postanowienia dawało mu prawo do skutecznego żądania od organu zwrotu wnioskowanych legitymacji i sztuk broni. Fakt orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania przedmiotu zaskarżenia, do czasu uprawomocnienia się orzeczenia sądu I instancji ma na celu powstrzymanie organu od jakichkolwiek działań, w tym także takich o jakie wnosił skarżący. Wstrzymanie, o którym mowa w art. 152 p.p.s.a w żadnym razie nie powoduje – jak chciał tego skarżący, że przywrócony zostaje automatycznie stan prawy sprzed rozpoczęcia postępowania administracyjnego. Możliwość, jaką przewiduje ten przepis, ma na celu zachowanie status quo sprawy do czasu uprawomocnienia się orzeczenia – wyroku z dnia 29 stycznia 2008 r. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę podzielił stanowisko organu i dlatego nie znalazł podstaw do wymierzenia Komendantowi Głównemu Policji kary grzywny na podstawie art. 154 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.