VI SA/Wa 1027/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś – Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. po zapoznaniu się z zarzutami odwołania utrzymał w całości w mocy decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2007 r., którą odmówiono J. B. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celu uprawiania strzelectwa sportowego. Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Pismem z dnia 16 października 2006 r. J. B. zwrócił się do Komendanta [...] o Policji z prośbą o wydanie zezwolenia na zakup i posiadanie czterech sztuk broni palnej sportowej. W uzasadnieniu wniosku strona podała, że czynnie uprawia strzelectwo sportowe, jest członkiem klubu [...] "[...]" W. – Sekcja Strzelecka i posiadanie broni umożliwi jej dalsze doskonalenie umiejętności strzeleckich oraz nawiązanie równorzędnej rywalizacji z zawodnikami posiadającymi własne jednostki broni. Komendant [...] Policji odmówił wydania ww. jednostek broni wskazując przy tym, że ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), cytowana dalej jako ustawa o broni, nie wymienia kryteriów jakimi organ Policji winien się kierować rozpoznając wnioski takie jak przedmiotowy, więc pozostawione jest to uznaniu tego organu. W ocenie Komendanta w niniejszym przypadku nie zachodzą obiektywne przesłanki uzasadniające wydania indywidualnego pozwolenia na broń palną sportową, bowiem wskazane przez stronę okoliczności nie dowodzą konieczności pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy. Organ uzasadniając swoje stanowisko podniósł, że ustawa o broni i amunicji wprowadza ścisłą reglamentację wydawania pozwoleń na broń stąd, powołanie się przez stronę jedynie na uprawnienia strzeleckie przeczyły reglamentacyjności tego uprawnienia. Na poparcie powyższego Komendant przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01. Organ uznał, że do osób wykazujących oczywistą potrzebę posiadania własnej broni należy zaliczyć osoby posiadające taką cechę odróżniającą je od ogółu, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługują na posługiwanie się indywidualną bronią – są wybitnymi zawodnikami i osiągają nieprzeciętne wyniki sportowe w strzelectwie sportowym lub są aktywnymi instruktorami strzelectwa. Jak wskazał organ strona nie wykazała się szczególnymi sukcesami sportowymi zatem nie można było orzec zgodnie z jej wolą. Ponadto Komendant podniósł, że odmowa wydania wnioskowanego pozwolenia nie pozbawiła J. B. możliwości uprawiania strzelectwa, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami może on korzystać z broni stanowiącej wyposażenie klubu. W odwołaniu J. B. zarzucił organowi I instancji błędne przyjęcie, że decyzja w przedmiocie wydania pozwolenia na broń jest decyzją uznaniową, podczas gdy jest to decyzja o charakterze związanym. Na potwierdzenie powyższego strona powołała się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt III SA 3334/99. Ponadto odwołujący się podniósł, że Komendant nie ocenił całości materiału dowodowego skupiając się przede wszystkim na analizie wyników sportowych, czym uchybił art. 75 i 77 k.p.a. Nie została bowiem dokonana ocena i organ nie odniósł się do zaświadczenia Polskiego Związku [...] nr [...], posiadanego patentu strzeleckiego, posiadanej licencji na uprawianie strzelectwa sportowego oraz do faktu regularnego udziału w zawodach strzeleckich. Nadto Komendant nie ustosunkował się do zaświadczenia klubu [...] "[...]" , w którym stwierdzono, że klub nie ma możliwości zapewnienia dostępu do broni sportowej umożliwiającej profesjonalne treningi i w którym wskazano na konieczność posiadania własnej broni sportowej. Powyższe braki w ocenie odwołującego się stanowią naruszenie słusznego interesu obywatela chronionego przez art. 7 k.p.a. J. B. zarzucił także, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest niepełne ponieważ nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i na których oparł swoje rozstrzygnięcie. Nie wskazał także przyczyn odmowy dania wiarygodności pozostałym dowodom, czym uchybił art. 107 § 3 k.p.a. W ocenie strony błędnie Komendant [...] nie uwzględnił przepisów ustawy o sporcie kwalifikowanym i kulturze fizycznej, a ponadto rozstrzygając sprawę przekroczył termin do jej załatwienia i o tym fakcie nie powiadomił zainteresowanych. Komendant Główny Policji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazał, że jest ona zasadna i nie ma podstaw do jej zmiany. Zgodnie z dyspozycją art. 10 ust. 1 ustawy o broni właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. W ocenie organu odwoławczego fakty przedstawione przez J. B. nie dowodzą konieczności wyposażenia go w prawo do prywatnej broni palnej sportowej, bowiem strona uprawia strzelectwo zaledwie od 2005 r., zatem jest osobą początkującą w tej dyscyplinie sportu i czyni to jedynie w ramach macierzystego klubu strzeleckiego. Komendant podniósł również, że okoliczność niezapewnienia stosownej broni przez klub dla swoich członków nie może być przesłanką do wydania pozwolenia na broń. Jest to bowiem prawo o charakterze reglamentacyjnym, a zatem nie należy do praw obywatelskich gwarantowanych Konstytucją RP bądź przepisami wspólnotowymi i nie można przyjmować, że nieprzyznanie pozwolenia na broń jest ograniczeniem praw obywatelskich. Organ II instancji odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania uznał je za nieuzasadnione bowiem wskazane przez stronę dowody nie wniosły żadnych nowych okoliczności, których organ I instancji nie znał, a które mogłyby mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Na potwierdzenie swojego stanowiska Komendant Główny Policji powołał się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego m.in. na wyrok z dnia 8 marca 2006 r. II OSK 587/05, z dnia 12 lutego 2003 r. III SA 1515/01, z 25 marca 2003 r. III SA 1863/01 oraz na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2005 r. VI SA/Wa 913/05. Ponadto Komendant przyznał, że przekroczenie terminu załatwienia sprawy co prawda nastąpiło, ale – nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie. Na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji J. B. złożył do tutejszego Sądu skargę, w której wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Komendanta [...] Policji zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 53 b ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej, art. 12 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym, art. 31 ust. 2 Konstytucji RP oraz prawa procesowego tj. art. 6, 8, 80 i 107 k.p.a. Skarżący w uzasadnieniu skargi wskazał, że organy Policji nie miały prawa zmuszać go do korzystania z broni klubowej, podczas gdy w jego ocenie spełnione są wymogi formalne uzyskania ww. pozwolenia tj. posiada on Patent Strzelecki, a nadto stanowisko Polskiego Związku [...] jest pozytywne w kwestii oceny jego kwalifikacji sportowych. W pozostałej części J. B. podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant wniósł o jej oddalenie i wskazał, że organy Policji rozpoznając niniejszą sprawę zapoznały się i wzięły pod uwagę wszystkie dokumenty przedstawione przez skarżącego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynikało, że J. B .należy do wyróżniających się członków klubu w zakresie osiągnięć sportowych, a także aby posiadał uprawnienia instruktora wyszkolenia strzeleckiego. Ponadto skarżący sam dokonał wyboru klubu sportowego zatem nie może powoływać się skutecznie na brak broni jemu odpowiadającej w klubowych zasobach, co by miało przemawiać za koniecznością wydania mu wnioskowanego pozwolenia. Nadto Komendant wskazał, że posiadanie dokumentu stwierdzającego kwalifikacje, jakimi winna legitymować się osoba ubiegająca się o wydanie pozwolenia nie oznacza, że właściwy organ Policji zobligowany jest wydać takiej osobie pozwolenie na posiadanie broni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm., cytowana dalej jako p.p.s.a.)). W ocenie Sądu w rozpoznawanym przypadku analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz poprzedzająca ją decyzja Komendanta [...] Policji nie naruszają przepisów prawa materialnego, tj. art. 53b ust. 3 ustawy o kulturze fizycznej, art. 12 ust. 2 ustawy o sporcie kwalifikowanym oraz art. 31 ust. 2 Konstytucji RP, a także przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni, jak również norm prawa formalnego, a w szczególności przepisów art. 6, 8, 80 oraz 107 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materialnoprawną podstawą wydania ww. rozstrzygnięć był przepis art. 10 ust. 1 ustawy o broni. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Przepis ustępu 3 pkt 3 art. 10 cytowanej ustawy stanowi, iż pozwolenie na broń może być wydane w szczególności w celach sportowych. Z brzmienia dyspozycji przepisu art. 10 ust. 1 ustawy o broni wynika, że organy Policji mają obowiązek wydać pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie. Oznacza to, że wydanie pozwolenia na broń palną – przy przestrzeganiu zasady, że może to mieć miejsce w sytuacjach szczególnych – jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej okoliczności faktycznych, które uzasadniają wydanie takiego pozwolenia. Przy czym organy Policji rozstrzygając konkretną, indywidualną sprawę mają prawo do swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu czy sytuacja faktyczna strony uzasadnia wydanie wnioskowanego pozwolenia. Nie należy zapominać również, że przepisy ustawy nakazują ww. organom uwzględniać wszelkie okoliczności faktyczne przemawiające za przyznaniem stronie pozwolenia na broń, niezależnie od tego, czy mieszczą się one czy też nie w "kryteriach" przyjętych przez organy Policji, a ponadto przepis art. 7 k.p.a. eksponuje potrzebę załatwiania spraw z uwzględnieniem słusznego interesu strony, aż do granic kolizji z interesem społecznym (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 1999 r., III SA 7982/98). Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że sama przynależność skarżącego do klubu strzelectwa sportowego oraz udział w zawodach sportowych nie mogą być podstawowymi argumentami przekonywującymi o konieczności wyposażenia go w indywidualne pozwolenie na broń palną sportową. Jak wskazano powyżej wydanie pozwolenia na broń musi być w każdym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi obiektywnie, a nie tylko odczuwanymi subiektywnie przez osobę ubiegającą się o takie pozwolenie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 sierpnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 913/05, Lex nr 190772). Ocena, czy w konkretnym przypadku występują szczególne okoliczności faktyczne należy do organów Policji, które mogą w tym zakresie prowadzić bardziej lub mniej rygorystyczną politykę i zasady przyjęte przez nie, nie podlegają kontroli Sądu, który kontroluje wyłącznie, czy ta ocena nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa powszechnie obowiązującego. Ponadto należy zaakcentować, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do podstawowych wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP. Wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej musi być więc w każdym indywidualnym przypadku uzasadnione szczególnymi okolicznościami faktycznymi, przy czym nie mogą to być okoliczności subiektywne, lecz obiektywnie istniejące. Mając na względzie powyższe, oraz ustawową reglamentację pozwoleń na broń podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w orzecznictwie sądowym przyjęto, że wyłącznie osobiste zamiłowanie, predyspozycje, czy też życzenia osoby ubiegającej się o pozwolenie nie mogą być uznane za wystarczające do wydania pozwolenia na broń palną. W sprawach pozwoleń na broń palną sportową Policja winna się kierować indywidualnymi i rzeczywistymi potrzebami wnioskodawców - członków klubu i stowarzyszeń strzeleckich. Wśród osób wykazujących taką rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego lub wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok z dnia 29 grudnia 2000 r. sygn. akt III SA 2865/99 Lex 47998, wyrok z dnia 6 listopada 2003 r. sygn. akt III SA 3189/01, wyrok z dnia 5 listopada 2002 r. sygn. akt III SA 454/01). Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z uzasadnienia obu zaskarżonych decyzji wynika, iż skarżący spełnia w ocenie organów Policji kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, zaś odmowa jego wydania była następstwem przede wszystkim uznania, że skarżący nie wykazał w toku postępowania administracyjnego, aby znajdował się w szczególnej sytuacji usprawiedliwiającej wydanie mu indywidualnego pozwolenia na broń sportową. Nie można zatem podzielić stanowiska strony skarżącej, jakoby organy Policji dokonały w rozpatrywanej sprawie merytorycznej oceny kwalifikacji skarżącego i dyskredytowały umiejętności, których ocena znalazła potwierdzenie w uzyskanym przez stronę zaświadczeniu wydanym przez Polski Związek [...]. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, iż dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni, a nadto skarżący ma możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organy Policji zasadnie uznały, iż uprawianie strzelectwa winno być realizowane przede wszystkim przy użyciu broni należącej do stowarzyszenia lub klubu strzeleckiego, gdyż organizacje te tworzy się właśnie po to, aby umożliwić członkom uprawianie strzelectwa sportowego i rekreacyjnego bądź wyczynowego, a nie po to, aby określona grupa ludzi uzyskała indywidualne pozwolenie na broń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III SA 1998/01, niepubl.). W ocenie Sądu, organy Policji słusznie stanęły na stanowisku - kierując się potrzebą ujednolicenia zasad wydawania pozwoleń na broń - że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Zatem argumenty skarżącego o posiadaniu przez niego patentu i licencji uprawniającej do uprawiania strzelectwa, fakt przynależności do klubu strzeleckiego, a także to, że posiadanie własnej broni pozwoliłoby mu na poprawienie wyników sportowych, nie nakładają na Policję obowiązku wydania pozwolenia na broń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 września 2002 r. sygn. akt III SA 81/01 oraz z dnia 9 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 1965/01, niepubl.). Zauważyć należy, że dostęp osób fizycznych do broni jest w Polsce reglamentowany, samo spełnienie warunków formalnych określonych w tej ustawie nie zobowiązuje organów Policji do wydania zezwolenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1863/01, niepubl.). Reglamentacja prawna przedmiotowej problematyki wynika ze specyfiki tego dobra, a elementy limitowania uzasadnione są szczególną potrzebą zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ponieważ ciężar dowodu spoczywa na tym, kto z danego faktu wywodzi skutki prawne, to na skarżącym spoczywał obowiązek wykazania, iż z uwagi na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, ect. należy do osób, które powinny posiadać indywidualne pozwolenie na broń sportową (podobnie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2002 r., sygn. akt III SA 448/01, niepubl.). Sąd podzielił stanowisko organów, że w rozpatrywanej sprawie skarżący nie wykazał, iż brak własnej broni uniemożliwia mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. Nadto zdaniem Sądu, działanie organów Policji w rozpatrywanej sprawie było nie tylko legalne, ale również rzetelne, tj. wolne od arbitralności, dające się racjonalnie wyjaśnić okolicznościami faktycznymi sprawy. Organy administracji dokonując oceny przepisów i oceny stanu faktycznego muszą realizować swe zadania w sposób odpowiadający uzasadnionemu interesowi obywatela chyba, że wchodzi on w konflikt z interesem ogólnym. Z takim właśnie przypadkiem organy obu instancji miały do czynienia w niniejszej sprawie i dokonując oceny materiału dowodowego podjęły decyzje kierując się celami wynikającymi z ustawy o broni i amunicji, przedkładając interes społeczny nad interesem strony skarżącej. Zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej, działając przy tym zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji, nie dopuścili się, w ocenie Sądu, obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparli się na dowodach przedłożonych przez skarżącego oraz materiale zebranym przez Policję, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Zdaniem Sądu organy Policji dostatecznie wyjaśniły kryteria, jakimi kierowały się przy podjęciu ww. decyzji, a stanowiska wyrażone w nich organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa, określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nieuzasadnioną.