VI SA/Wa 1059/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas po rozpoznaniu w dniu 20 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] – skarżąca w niniejszej sprawie spółka, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku spółka wskazała, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować po jej stronie szkodę w postaci utraty płynności finansowej niezbędnej do bieżącego regulowania należności oraz konieczności zaciągnięcia kredytu i ponoszenia kosztów z nim związanych w postaci odsetek 15% rocznie, tj. w kwocie 12.247,20 złotych rocznie. Zwróciła uwagę na utracone korzyści w kwocie szacowanej na 360.000 złotych rocznie z zaniechania inwestycji na nowe wiaty przystankowe z nośnikami reklamowym w jednym z miast w Polsce, jeżeli oczekiwanie na zwrot spełnionego świadczenia trwałoby 3 lata. Zdaniem spółki, zaniechanie powyższej inwestycji oznaczałoby również wycofanie zamówienia na produkcję i montaż u polskiego producenta i podwykonawcy, niewywiązywanie się z umów na produkcję, instalacje i rozwój wiat przystankowych w [...] i konieczność poniesienia kar z tego tytułu. W ocenie spółki, wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby również wywołać utratę płynności lub niewypłacalność firm producenckich, a miasto [...] byłoby zmuszone wstrzymać inwestycje związane z infrastrukturą przystankową. Jak podała spółka, szkoda wywołana zaskarżoną decyzją polegałaby również na konieczności utworzenia rezerwy na kwotę 81.648 złotych, co oznacza pogorszenie bilansu spółki oraz powiązanej z tym utracie odsetek bankowych w wysokości 3% liczonych od kwoty orzeczonej kary za okres od dnia zapłaty tej kary do czasu jej zwrotu, szacowany na 3 lata w wysokości 7.348,32 złotych. Dodała, że zapłata kary doprowadziłaby do powstania trudnych do odwrócenia skutków, ponieważ jej zwrot nie zrekompensuje utraconych korzyści w kwocie 1.087.348,32 złotych oszacowanej za okres 3 lat. Do skargi załączyła rachunek zysków i strat (wariant porównawczy), obrazujący stan na koniec marca 2017 r. oraz za rok ubiegły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a."), Sąd uprawniony jest do uwzględnienia wniosku, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Warunkiem wstrzymania wykonania aktu jest więc wykazanie we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Obowiązek ten spoczywa na wnioskodawcy. Uzasadnienie tych przesłanek winno odnosić się do konkretnych okoliczności, świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne. Brak takiego uzasadnienia uniemożliwia zaś jego merytoryczną ocenę przez Sąd. Należy przy tym zauważyć, że skoro po stronie skarżącej leży obowiązek wykazania istnienia przesłanek, które uzasadniają wstrzymanie wykonania decyzji, to Sąd nie bada z urzędu faktu czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć. Uprawdopodobnienie tego faktu spoczywa zatem na stronie wnioskującej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd ma jedynie obowiązek wziąć pod uwagę całość materiału zgromadzonego w sprawie, który może przysłużyć się do weryfikacji twierdzeń zawartych we wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Reasumując Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie, a mianowicie, czy wskazany we wniosku akt administracji nadaje się do wykonania, a jeśli tak, to czy strona skarżąca w sposób przekonujący wskazała na okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej, a także, czy owe okoliczności istnieją i dają podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą spółkę karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym od skarżącej określonego działania, polegającego na konieczności zapłaty kary administracyjnej. Wobec tego Sąd przyjął, że skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W rozpoznawanej sprawie Sąd uznał, że w zawartym w skardze wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, spółka nie wyjaśniła w sposób należyty i przekonujący, dlaczego wykonanie decyzji nakładającej karę pieniężną, spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodabniając przesłanki wynikające z art. 61 § 3 p.p.s.a, skarżąca ograniczyła się jedynie do ogólnikowego wskazania szkód, które mogłyby powstać w wyniku wykonania przedmiotowej decyzji, bez załączenia żadnych dowodów (np. sprawozdania finansowego za ubiegłe lata obrotowe, umów kredytu) na poparcie swojego stanowiska. Jedynym dokumentem załączonym przez skarżącą jest rachunek zysków i strat za pierwszy kwartał 2017 roku oraz za rok ubiegły, który nie może samoistnie stanowić dowodu świadczącego o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub zaistnieniu trudnych do odwrócenia skutków. Rachunek zysków i strat załączony do skargi wykazuje stratę finansową, jednakże przedstawia on wyniki finansowe tylko za trzy pierwsze miesiące 2017 r., przez co nie odzwierciedla pełnego obrazu kondycji finansowej skarżącej. Nie można również pominąć faktu, że wysokość kapitału zakładowego skarżącej, wynikająca z odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego załączonego do skargi, przewyższa kwotę 21 milionów złotych i jest znacząco wyższa niż wykazana strata finansowa za pierwszy kwartał 2017 roku. Odnosząc się do dalszych argumentów podanych przez skarżącą, należy wskazać, że są one w wysokim stopniu teoretyczne i nie poparte żadnymi dowodami na swoją zasadność. Skarżąca w sposób ogólnikowy odnosi się do hipotetycznej konieczności zaciągnięcia kredytu i ponoszenia kosztów jego odsetek, podając przy tym sumy, bez przedstawienia, w jaki sposób została ustalona ich wysokość. Należy zgodzić się z przedstawionym w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2014 r. sygn. II GZ 21/14, poglądem, że "sama konieczność zaciągnięcia kredytu na spłatę zobowiązania podatkowego i związany z tym uszczerbek finansowy nie może przemawiać za uwzględnieniem wniosku, o którym mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., jeśli nie towarzyszą temu niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków". Wprawdzie pogląd ten został wyrażony na tle sprawy podatkowej, jednakże co do zasady winien mieć zastosowanie również w niniejszej sprawie, jako argument towarzyszący ocenie wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej. Skarżąca odwołuje się również do możliwości wystąpienia szkody w postaci utraconych korzyści wynikających z zaniechania inwestycji prowadzonych w mieście [...], nie przedstawiając przy tym związku przyczynowo-skutkowego między przedmiotową sprawą, a tymi inwestycjami. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów mających świadczyć o tym, jakiego typu inwestycje prowadzi w [...] oraz logicznego wywodu, który wykazałby w jaki sposób wykonanie decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wpłynie na prowadzenie jej interesów. W ocenie Sądu, wskazanie przez skarżącą na konieczność wstrzymania przez miasto [...] inwestycji związanych z infrastrukturą przystankową oraz wynikające z tego negatywne społeczne konsekwencje, należy uznać za nieuzasadnione i bez związku z przedmiotową sprawą. Nie można również uznać za udowodnione ogólnikowe stwierdzenia skarżącej, że nałożenie na nią kary pieniężnej może spowodować niewypłacalność firm producenckich i montażowych oraz konieczność wstrzymania inwestycji związanych z infrastrukturą przystankową, prowadzonych przez miasto [...]. Skarżąca nie przedstawiła również związku między nałożeniem kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego w mieście [...], a działalnością prowadzoną przez nią w innych miastach. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został pogląd, że wykonanie decyzji wymierzającej karę pieniężną nie prowadzi, co do zasady do nieodwracalnych skutków. W razie bowiem uchylenia zaskarżonej decyzji, ewentualnie zapłacone kwoty z tytułu nałożenia kary pieniężnej zostają zwrócone. Bezpodstawne i niepoparte żadnymi dowodami jest przyjęcie założenia przez skarżącą, że szacowany okres zwrotu nałożonej kary w wyniku uchylenia decyzji administracyjnych wyniesie 3 lata. W ocenie Sądu, przedstawione przez skarżącą twierdzenia zawarte we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji są niewystarczające do przyjęcia, że w sprawie zachodzić może ryzyko wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie uprawdopodobniła w przekonujący sposób, w jaki sposób zapłata wymierzonej kary wpłynie negatywnie na jej kondycję finansową oraz nie przedłożyła dowodów wykazujących prawdopodobieństwo wystąpienia przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Innymi słowy, na podstawie przedstawionej przez spółkę argumentacji nie można jednoznacznie stwierdzić, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na jej sytuację finansową i wywoła niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na uwadze, Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.