VI SA/Wa 1060/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 5 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia K. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1060/16 odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej postanawia 1. uwzględnić zażalenie i uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lipca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 1060/16; 2. wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. K. Sp. z o.o. z siedzibą w O., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej. W treści skargi został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek strona podała, że zaskarżona decyzja spowodowała konieczność natychmiastowego zaprzestania prowadzonej działalności, co pozbawiło stronę przychodów i spowodowało zapaść finansową. W konsekwencji skarżąca wypowiedziała umowę najmu i zwolniła 3 pracowników. Strona wskazała, że koszt wypowiedzenia umowy najmu (3 miesięczny okres) wynosi prawie 15 tysięcy złotych, natomiast koszt zwolnienia pracowników to kolejne 30 tysięcy złotych. Ponadto w przypadku upływu terminu wypowiedzenia umowy najmu, skarżąca straci bezpowrotnie możliwość prowadzenia hurtowni farmaceutycznej w zajmowanym lokalu i poniesie stratę z tytułu utraty wyposażenia, którego nie da się wykorzystać w innej lokalizacji. Do wniosku nie zostały dołączone żadne dokumenty, które wskazywałyby na sytuację finansową strony skarżącej i potwierdzały jej argumentację. Postanowieniem z dnia 1 lipca 2016 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1060/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując, że skarżąca nie przedstawiła dokumentów, z których wynikałyby okoliczności wskazane we wniosku. Pismem z dnia 9 sierpnia 2016 r. skarżąca złożyła zażalenie na powyższe postanowienie wskazując, że zmuszona była do wypowiedzenia umowy najmu i opuszczenia zajmowanego lokalu, co rodzi niebezpieczeństwo, że lokal ten zostanie wynajęty innemu podmiotowi i strona bezpowrotnie straci możliwość prowadzenia w nim działalności gospodarczej, a nieobecność skarżącej na rynku farmaceutycznym uniemożliwi spółce powrót do branży i nie pozwoli na odbudowanie kontaktów biznesowych oraz odzyskania zaufania kontrahentów. W ocenie strony wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki bowiem wznowienie działalności gospodarczej i powrót do dotychczasowej pozycji rynkowej będzie trudne i czasochłonne oraz związane z dużymi nakładami finansowymi. Skarżąca na potwierdzenie swoich argumentów załączyła do zażalenia potwierdzone za zgodność z oryginałem kopie wypowiedzeń umowy o pracę z dwoma zatrudnionymi pracownikami oraz kopię wypowiedzenia umowy najmu zajmowanego lokalu. Pismem z dnia 1 września 2016 r. Główny Inspektor Farmaceutyczny, w odpowiedzi na zażalenie skarżącej, wniósł o jego oddalenie jako bezpodstawnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") jeżeli zażalenie jest oczywiście uzasadnione wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym uchylić zaskarżone postanowienie i rozpoznać sprawę na nowo. Zgodnie z art. 61 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd może jednak na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3). Wstrzymanie wykonania aktu lub czynności może nastąpić tylko w wyjątkowych sytuacjach, przy czym w orzecznictwie przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 76/06, LEX nr 299367). Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu lub czynności jest tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd. Z powyższego wynika, że sąd wyłącznie bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., przede wszystkim w oparciu o okoliczności wskazane we wniosku. Twierdzenia i argumenty podniesione przez stronę dla uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinny być poparte przez wnioskującego odpowiednimi dokumentami źródłowymi, celem ich weryfikacji i oceny możliwości wystąpienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 12 grudnia 2012 r. sygn. II GZ 473/12). W ocenie Sądu argumentacja przedstawiona przez skarżącą oraz załączone dokumenty potwierdzają, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić stronie znaczną szkodę i spowodować trudne do od wrócenia skutki. Powyższe uzasadnia wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Realnym bowiem jest twierdzenie skarżącej, że wykonanie zaskarżonej decyzji przed prawomocnym rozstrzygnięciem Sądu spowoduje konieczność natychmiastowego zaprzestania prowadzonej działalności gospodarczej i zwolnienie wszystkich zatrudnionych pracowników, a w przypadku uchylenia zaskarżonej decyzji, ponowne uruchomienie hurtowni farmaceutycznej będzie wiązało się z koniecznością poniesienia dużych nakładów, które mogą przerastać możliwości finansowe skarżącej Spółki. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż zachodzą w świetle art. 195 § 2 p.p.s.a. przesłanki do uwzględnienia zażalenia i na podstawie powołanego przepisu oraz na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.