VI SA/Wa 1060/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant Referent Łukasz Kawalec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2017 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2011 r.; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej C. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 7417 (siedem tysięcy czterysta siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO) utrzymało w całości w mocy decyzję Prezydenta [...] (dalej Prezydent) z [...] czerwca 2011 r., którą wymierzono C. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej skarżąca) karę pieniężną w kwocie 100.224,00 złotych za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi wojewódzkiej ul. [...], poprzez umieszczenie w nim: 1. w okresie od [...] listopada 2007 r. do [...] maja 2008 r. dwóch reklam w postaci dwustronnych tablic reklamowych, o łącznej pow. reklamowej 4,32 m2 każda; 2. w okresie od [...] listopada 2007 r. do [...] maja 2008 r. dwóch reklam w postaci dwustronnych tablic reklamowych, o łącznej pow. reklamowej 4,32 m2 każda; 3. w okresie od [...] listopada 2007 r. do [...] lipca 2008 r. jednej reklamy w postaci dwustronnej tablicy reklamowej, o łącznej pow. reklamowej 4,32 m2. Jako podstawę prawną skarżonej decyzji wskazano m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 40 ust. 6 i ust. 12 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm.), dalej u.d.p. Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. Dnia [...] listopadzie 1992 r. pomiędzy I. sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej I.) a Wojewodą [...] (ówczesnym zarządcą dróg publicznych) została zawarta "Umowa o współpracy gospodarczej" (dalej "Umowa"), której przedmiotem było zainstalowanie i eksploatacja na terenie [...], w tym m.in. w pasie drogi ul. [...], m.in. konstrukcji ogłoszeniowych montowanych na istniejących masztach oświetleniowych, trakcyjnych itp. do oplakatowania dwustronnie w wersji "sandwich" (Art. 1 pkt 1.1. lit. c) "Umowy"). "Umowa" została zawarta na 15 lat od dnia jej podpisania, z możliwością przedłużenia na kolejne 10 lat (art. 5 "Umowy"). W kwietniu 2002 r., za porozumieniem I., Zarządem Dróg Miejskich (dalej ZDM, który po Wojewodzie [...] przejął wszelkie prawa i obowiązki wynikające z ww. "Umowy", jako nowy zarządca dróg publicznych) oraz skarżącą, nastąpiła cesja praw i obowiązków wynikających z ww. "Umowy" z I. na skarżącą. W maju 2010 r. ZDM z urzędu wszczął wobec skarżącej postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary za zajęcie pasa drogowego ul. [...] w okresie od [...] listopada 2007 r. przez umieszczenie w nim reklam w postaci dwustronnych tablic reklamowych o łącznej pow. reklamowej 4,32 m2 każda, o czym zawiadomił skarżącą. W odpowiedzi skarżąca wniosła o umorzenie przedmiotowego postępowania. Podniosła, że wskazane w sprawie nośniki reklamowe w 2007 r. zbyła na rzecz innego podmiotu. Na potwierdzenie powyższego do akt sprawy przedłożyła dwie umowy sprzedaży, zawarte pomiędzy nią a I. (następca prawny N. sp. z o.o.) wraz z załącznikami do tych umów, gdzie wykazano umiejscowienie przedmiotów sprzedaży. Jedna z tych umów - zawarta [...] czerwca 2007 r., dotyczy zbycia [...] nośników reklamowych typu [...], zamontowanych na latarniach, a druga - z [...] lipca 2007 r., dotyczy zbycia [...] nośników reklamowych typu [...]. Prezydent w uzasadnieniu decyzji na wstępie wskazał, że w kwietniu 2007 r. ZDM pisemnie oświadczył skarżącej, że ww. "Umowa" nie będzie przedłużona po upływie okresu, na który została zawarta, tj. po [...] listopada 2007 r. Nadto w piśmie tym ZDM zobowiązał jednocześnie skarżącą do wydania wszystkich terenów w pasach dróg publicznych w stanie wolnym od jakichkolwiek urządzeń umieszczonych na tych gruntach na podstawie "Umowy". Skarżąca zaś, nie zgadzając się z powyższym wezwaniem, złożyła przeciwko [...] - ZDM do Sądu Arbitrażowego przy Krajowej Izbie Gospodarczej w [...] pozew, wnosząc o ustalenie, że "Umowa" nie wygaśnie z dniem [...] listopada 2007 r. i będzie nadal obowiązywać obie strony. Prezydent podał, że Sąd Arbitrażowy oddalił powództwo skarżącej, a wyrok ten stał się ostateczny z uwagi na oddalenie złożonej od niego przez skarżącą skargi (wyrok Sądu Okręgowego w [...] [...] Wydział Gospodarczy sygn. akt [...]). Zdaniem Prezydenta powyższe fakty dowodzą, że prawidłowe jest stanowisko odnośnie wygaśnięcia "Umowy" z dniem [...] listopada 2007 r. Następnie organ stwierdził, że zajęcia przez skarżącą przedmiotowego pasa drogowego dowodzą przeprowadzone przez Pogotowie Drogowe ZDM w dniach [...] maja 2008 r., [...] maja 2008 r. oraz [...] lipca 2008 r. rutynowe jego kontrole, z których sporządzono protokoły oraz dokumentację fotograficzną. W ocenie Prezydenta z dokumentów tych wynika, że we wskazanym pasie funkcjonowały reklamy w postaci dwustronnych tablic reklamowych z logo skarżącej - "C.", o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 m2 każda, umieszczone na słupach oświetleniowych (dwie reklamy w dniu [...] maja 2008 r., dwie reklamy w dniu [...] maja 2008 r. oraz jedna reklama w dniu [...] lipca 2008 r., której funkcjonowanie stwierdzono również w dniu [...] maja 2008 r.). Reasumując, Prezydent uznał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że przedmiotowy pas drogi zajmowała skarżąca w celu funkcjonowania w nim pięciu reklam, w postaci dwustronnych tablic reklamowych, o łącznej powierzchni reklamowej 4,32 m2 każda, zainstalowanych na latarniach ulicznych. Ponadto , z akt wynika, że ZDM nie wydawał skarżącej żadnego zezwolenia na zajęcie tego pasa na okres późniejszy, niż określony w "Umowie", tj. po [...] listopada 2007 r. Odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii zbycia ww. reklam Prezydent stwierdził, że z jego ustaleń - dokonanych w oparciu o treść przedłożonej umowy sprzedaży z czerwca 2007 r., wynika, że to skarżąca dokonała zajęcia przedmiotowego pasa drogowego pod omawiane reklamy, a nie nowy nabywca tych reklam. Organ wskazał, że w § 1 tej umowy sprzedaży strony po pierwsze oświadczyły, że skarżąca sprzedaje na rzecz I., a I. kupuje od skarżącej [...] nośniki reklamowe typu [...], zainstalowane na latarniach, o wymiarach powierzchni reklamowej 1,8m x 1,20m. To potwierdza powierzchnię reklamową określoną w niniejszej decyzji. W paragrafie tym ustalono również, że I. zobowiązuje się usunąć logo skarżącej z nośników reklamowych oraz wykonać całkowity ich demontaż w terminie do [...] listopada 2007 r. Ponadto w § 3 ww. umowy sprzedaży zapisano: "1. C. oświadcza, że jest zainteresowany zainstalowaniem w lokalizacjach opisanych w § 1 ust. 1 nin. umowy, nowych nośników reklamowych posiadających identyczne wymiary jak Nośniki reklamowe. C. oświadcza, ze będzie kontynuować postępowania, dotyczące zezwolenia na zajęcie pasa drogowego w lokalizacjach opisanych w § 1 ust. 1 nin. Umowy. 2. Spółka (N. Sp. z o.o.) nie będzie w żadnej formie, pośrednio lub bezpośrednio uzyskiwać uprawnień do zajmowania lokalizacji Nośników reklamowych". W tym stanie rzeczy Prezydent nałożył na skarżąca karę pieniężną za zajęcie przedmiotowego pasa drogowego bez zezwolenia. Skarżąca niezgadzając się z rozstrzygnięciem Prezydenta w terminie odwołała się do SKO. Wnosząc o uchylenie decyzji organu I instancji w całości i umorzenie postępowania zarzuciła naruszenie art. 40 ust. 12 u.d.p. oraz rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść decyzji, tj. art. 28, art. i art. 9 k.p.a. polegające na wadliwym ustaleniu strony tego postępowania (którą winna być N. sp. z o.o.) oraz art. 7, art. 10 § 1, art. 67 § 1, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym i pozbawienie jej możliwości udziału w postępowaniu dowodowym oraz brak wskazania podstawy faktycznej i prawnej rozstrzygnięcia. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołała, że w analogicznych do niniejszej sprawach SKO uchylało decyzje Prezydenta, wymierzające jej kary pieniężne. W uzupełnieniu odwołania skarżąca złożyła kopie zdjęć wykonanych z akt niniejszej sprawy dnia [...] maja 2010 r. oraz dnia [...] kwietnia 2011 r. i wniosła o zażądanie od ZDM oryginałów tych akt, a także oświadczenia Kierownika Zespołu o dacie złożenia podpisu na pismach ZDM i fotografiach oraz wyjaśnienia, co oznacza zapis "potwierdzam zgodność z oryginałem". SKO utrzymując w mocy decyzję Prezydenta wskazało, że poglądy prawne składów orzekających SKO mogą ulegać i w szeregu spraw ulegają zmianom. Istotnie w wielu dotychczas wydanych decyzjach wyrażono pogląd, że w podobnych stanach faktycznych decyzje Prezydenta zostały skierowane do podmiotu nie będącego właścicielem nośnika reklamowego. Jednakże organ odstępuje od tego poglądu prawnego. SKO uznało za udowodnione w sprawie to, że w terminach ustalonych przez Prezydenta, w ww. pasie drogowym, znajdowało się pięć dwustronnych tablic reklamowych należących do skarżącej. Dowodami na to są w jego ocenie notatki służbowe sporządzone z kontroli ww. pasa drogowego, a także wykonane fotografie tych nośników reklamowych oraz "Umowa" wraz z jej aneksami. SKO podało, że skarżąca bezsprzecznie utraciła uprawnienie do zajmowania ww. pasa drogowego z dniem [...] listopada 2007 r., tj. z dniem wygaśnięcia "Umowy". Zatem, skoro w dalszym ciągu umieszczała ona w tym pasie swoje urządzenia, to czyniła to bez zezwolenia, a w konsekwencji w niniejszym przypadku wyczerpano przypadek opisany art. 40 ust. 12 u.d.p. SKO stwierdziło, że nie widzi w sprawie potrzeby konwalidacji zgromadzonych w czasie kontroli przedmiotowego pasa drogowego dowodów z przyczyn wskazanych przez skarżącą. Wyjaśniło, że obecnie, gdy w pracy biurowej wykorzystywane są liczne urządzenia komputerowe oraz cyfrowe nośniki informacji, dokumenty znajdujące się w aktach mogą mieć postać elektronicznych kopii tych dokumentów – pochodzących z baz danych organu. Zapis "potwierdzam za zgodność z oryginałem" znaczy zatem tyle, że wykonane do akt sprawy wydruki elektroniczne zgodne są z dowodami zabezpieczonymi na urządzeniach elektronicznych organu. C. sp. z o.o. z siedzibą w [...] w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuciła rażące naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 w zw. z art. 28 k.p.a. i z art. 40 ust. 12 u.d.p. przez sprzeczne z materiałem dowodowym uznanie jej za stronę tego postępowania; 2. art. 7, art. 77 § 1, art. 79, art. 80 i art. 107 § 3 w zw. z art. 140 oraz art. 15 k.p.a. przez wadliwe i sprzeczne z materiałem dowodowym ustalenie stanu faktycznego sprawy; nie wyjaśnienie jej zarzutów, naruszenie przepisów o postępowaniu dowodowym; naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego; 3. art. 7, art. 3, art. 10 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a. przez pominięcie podstawowych zasad postępowania administracyjnego przy rozpoznaniu zarzutu odwołania wykazującego zwlokę organu około 2 lat. Zaskarżonej decyzji zarzuciła także naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 28 k.p.a. oraz błędną wykładnię i zastosowanie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno decyzji SKO, jak i ją poprzedzającej decyzji Prezydenta. W uzasadnieniu skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w toku postepowania, skarżąca podkreśliła, że zmiana stanowiska SKO jest nieuprawniona, gdyż nie jest ona uzasadniona zmianą stanu prawnego lub stwierdzeniem, że dotychczasowe orzecznictwo było niezgodne z prawem. SKO w odpowiedzi na skargę wniosło o oddalenie skargi jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone decyzje naruszają prawo w sposób uzasadniający ich uchylenie. Kara pieniężna została nałożona na skarżącą w oparciu o art. 40 ust. 12 u.d.p., zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego: bez zezwolenia zarządcy drogi (pkt 1), z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 2), o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu zarządcy drogi (pkt 3) zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. Sąd zauważa, że stroną takiego postępowania – w przedmiocie bezprawnego umieszczenia reklamy w pasie drogowym, jest wyłącznie właściciel danej reklamy, który tym samym jest podmiotem stosunku publicznoprawnego w relacji z organem administracji publicznej. Zatem tylko właściciel reklamy będzie biernie legitymowany w postępowaniu w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w trybie art. 40 ust. 12 u.d.p. W rozpoznawanym przypadku istota sporu sprowadza się do jednoznacznego ustalenia czy to skarżąca była właścicielem pięciu, dwustronnych tablic reklamowych, których posadowienie w pasie drogowym ul [...] ustalono w trakcie rutynowych kontroli tego pasa, przeprowadzonych przez Pogotowie Drogowe ZDM w maju oraz w lipcu 2008 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika – co nie było sporne, że dnia [...] listopada 1992 r. pomiędzy Wojewodą [...] (ówczesnym zarządcą dróg publicznych – obecnie ZDM) a I. została zawarta "Umowa o współpracy gospodarczej", której przedmiotem było m.in. zainstalowanie i eksploatacja w ww. pasie drogowym wskazanych powyżej tablic reklamowych, a to na istniejących w tym pasie masztach oświetleniowych (v. Art. 1 pkt 1.1. lit. c) "Umowy" oraz załącznik nr 1 do "Umowy" z wyszczególnieniem latani). "Umowa" ta została zawarta na 15 lat, z możliwością jej przedłużenia na następnych 10 lat (v. Art. 5 "Umowy"). Nie ulega wątpliwości także to, że na podstawie cesji, która miała miejsce w kwietniu 2002 r., do ww. "Umowy" jako strona wstąpiła skarżąca, przejmując wszelkie prawa i obowiązki od I. (v. umowa przejęcia praw i obowiązków zawarta pomiędzy I. a skarżącą). Nadto Prezydent ustalił, czego skarżąca nie kwestionowała, że ZDM w kwietniu 2007 r. powiadomił skarżącą, że "Umowa" nie będzie przez niego przedłużona po upływie okresu, na który została zawarta, tj. po [...] listopada 2007 r. i jednocześnie zobowiązał skarżącą do wydania wszystkich terenów w pasach dróg publicznych w stanie wolnym od jakichkolwiek urządzeń umieszczonych na tych gruntach na podstawie "Umowy". W sprawie możliwości nie przedłużenia przez ZDM "Umowy" wypowiedział się Sąd Okręgowy w [...], który oddalił skargę skarżącej złożoną od wyroku, którym oddalono jej powództwo względem [...] - ZDM (v. wyrok Sądu Polubownego sygn. akt [...] oraz SO w [...] sygn. akt [...]). W świetle powyższych dowodów i wynikających z nich faktów niewątpliwym jest, że ZDM miał prawo nie wyrazić zgody na przedłużenie "Umowy", a tym samym uprawnione było przyjęcie przez niego, że po [...] listopada 2007 r. ww. tablice reklamowe powinny były zostać usunięte z przedmiotowego pasa drogowego. Kluczowym jest przy tym ustalenie, czy w dniu wygaśnięcia "Umowy" właścicielem spornych tablic reklamowych pozostawała skarżąca, a tym samym czy to ona dopuściła się bezprawnego pozostawienia tych tablic w ww. pasie drogowym po [...] listopada 2007 r., za co ustawodawca w art. 40 ust. 12 u.t.d. przewidział odpowiednią karę pieniężną. W powyższym kontekście na uwadze należy mieć, że na mocy umowy sprzedaży z [...] czerwca 2007 r. skarżąca zbyła ww. tablice reklamowe na rzecz innego podmiotu. Sąd stwierdza, że z załącznika nr 1 do przedmiotowej umowy sprzedaży wynika, że na jej podstawie zostały sprzedane m.in. sporne tablice reklamowe, tj. umieszczone na latarniach znajdujących się w pasie drogowym ul. [...]j (v. poz. [...],[...] i [...] załącznika nr 1 do umowy sprzedaży z [...] czerwca 2007 r.). Zatem skoro z dniem [...] czerwca 2007 r. skarżąca, na podstawie ww. umowy sprzedaży, wyzbyła się prawa własności do spornych tablic reklamowych, to na dzień [...] listopada 2007 r. nie ona ponosiła odpowiedzialność za ich pozostawanie w ww. pasie drogowym. Nadto Sąd zauważa, że z zapisów ww. umowy sprzedaży wynika, że nabywca owych tablic reklamowych po pierwsze zobowiązał się na jej podstawie do usunięcia znajdującego się na tablicach logo skarżącej, jak również do wykonania całkowitego ich demontażu w terminie do [...] listopada 2007 r. Reasumując, skoro stroną postępowania w przedmiocie zajęcia pasa drogowego może być wyłącznie właściciel reklamy, to tym samym tylko ów właściciel może być adresatem decyzji wydanej w takim postępowaniu. Wobec tego dla prawidłowego wszczęcia, przeprowadzenia, a w konsekwencji zakończenia takiego postępowania kluczowym jest prawidłowe i bezsprzeczne ustalenie kto, na dzień stwierdzenia naruszenia zakazu wynikającego z art. 40 ust. 1 u.d.p., był właścicielem reklamy. Brak zaś takiego ustalenia powoduje, że organ nie ma podmiotu, wobec którego skutecznie mógłby wszcząć i prowadzić postępowanie w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. W kontekście powyższych wywodów, w ocenie Sądu bez znaczenia dla sprawy pozostają uwagi Prezydenta dotyczące zapisów ww. umowy sprzedaży zawartych w jej § 3, a z których wynika, że skarżąca w przyszłości będzie zainteresowana umieszczeniem w ww. pasie drogowym nowych nośników reklamowych i w związku z tym to ona będzie kontynuować ewentualne postępowanie dotyczące zezwolenia na zajęcie tego pasa drogowego. Wręcz przeciwnie, wbrew stanowisku organu, taki zapis, w połączeniu ze zobowiązaniem nowego właściciela do demontażu spornych tablic reklamowych do [...] listopada 2007 r., dowodzi, że skarżąca z jednej strony miała świadomość konieczności "wyczyszczenia" pasa drogowego z reklam przed upływem okresu, na który zawarto "Umowę, a z drugiej o ciążącym obowiązku zwrócenia się do ZDM z wnioskiem o wydanie zezwolenie na jego dalsze zajmowanie. Wszelkie domysły w tym zakresie, a co za tym idzie przypisywanie skarżącej intencji określonego działania, wywiedzione z treści ww. umowy sprzedaży, w żadnym razie nie potwierdzają, że to skarżąca dopuściła się w tej sprawie naruszenia zakazu z art. 40 ust. 1 u.d.p., za co należałoby jej wymierzyć karę pieniężną przewidzianą w art 40 ust. 12 u.d.p. W ocenie Sądu dowodem, że umieszczone w ww. pasie drogowym tablice reklamowe należały do skarżącej, w żadnym razie nie są także znajdujące się w aktach zdjęcia tych tablic, z uwidocznionym na nich logo skarżącej. Abstrahując od jakości tych zdjęć, na podstawie których można tylko się domyślać, że jest to logo skarżącej (prawy dolny róg tablic), fakt jego umieszczenia tam – pozostawienia, nie świadczy o tym, że to skarżąca w dalszym ciągu była ich właścicielem. Należy przy tym bowiem pamiętać, że jednym z zapisów umowy sprzedaży przedmiotowych tablic reklamowych był zobowiązanie ich nabywcy do usunięcia logo skarżącej (§ 1 pkt 2 umowy sprzedaży). W tym stanie rzeczy, skoro istnieją zasadnicze wątpliwości co do tego, kto winien być stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, Sąd odstąpił od badania skarżonej decyzji pod względem prawidłowości wymierzonej w niej kary pieniężnej. Nie można bowiem właściwie zbadać tej materii bez prawidłowego ustalenia kto oraz czy i od kiedy jest odpowiedzialny za ewentualne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ weźmie pod uwagę, że w aktach sprawy znajduje się, pochodząca z czerwca 2007 r., umowa sprzedaży przez skarżąca spornych tablic reklamowych. Zapisy tej umowy organ podda analizie pod kątem ich wpływu na ewentualne obowiązki o charakterze publicznoprawnym, a zwłaszcza pod kątem niewątpliwie istniejącego obowiązku przywrócenia przedmiotowego pasa drogowego do stanu sprzed zajęcia, tj. sprzed zawarcia "Umowy" z 1992 r. Następnie - w powyższym kontekście, dokona oceny statusu skarżącej, jako podmiotu odpowiedzialnego za zajęcie ww. odcinka pasa drogowego i w przypadku uznania, że nie jest ona stroną tego postępowania, wyda stosowane rozstrzygnięcie w sprawie uwzględniając, że przy konieczności poniesienia odpowiedzialności z ww. tytułu nie może pozostawać niewyjaśnionym kwestia podmiotowa niniejszego postępowania. Na koniec Sąd zauważa, że podobne stanowisko do wyrażonego w niniejszej sprawie, zajęły również inne składy orzekające Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, m.in. w sprawie VISA/Wa 707/17, VISA/Wa 1059/17, czy VISA/Wa 1628/13, w której wypowiedział się także Naczelny Sąd Administracyjny (II GSK 1305/14). W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w pkt 1 wyroku, czyniąc to w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W zakresie kosztów zasądzonych od SKO na rzecz skarżącej Sąd działał na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).