VI SA/Wa 1107/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi postanawia odrzucić skargę Pismem z 3 lutego 2014 r. skarżący, R. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] listopada 2012 r., Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajecie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Do skargi skarżący załączył wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, iż zaskarżoną decyzję otrzymał 29 stycznia 2014 r., kiedy to wystąpił do organu o wyjaśnienie okoliczności i podstaw otrzymania wezwania do zapłaty kary za zajęcie pasa drogowego. Podkreślił, iż w jego ocenie, zaskarżona decyzja została błędnie doręczona, bowiem wskazana na zwrotnym potwierdzeniu odbioru osoba – M. G. – nie jest znana skarżącemu i nigdy nie udzielał tej osobie pełnomocnictwa do odbioru korespondencji. Podniósł ponadto, iż adres, na jaki dokonano doręczenia zaskarżonej decyzji nie jest adresem jego zameldowania. Zaznaczył, iż pod wskazanym adresem przebywa sporadycznie, kilka razy w roku. Od dłuższego czasu, stale przebywa w K. przy ul. Z., gdzie znajduje się jego biuro. Prawomocnym postanowieniem z 4 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270), skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę należy wnieść za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Sąd odrzuci skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W okolicznościach niniejszej sprawy, skarżący kwestionuje sposób doręczenia mu przesyłki zawierającej zaskarżoną decyzję. Jak wynika z akt sprawy korespondencję doręczono na adres: R. B. ul. H., [...]. Ze zwrotnego potwierdzenia wynika, iż odbiór korespondencji potwierdził M. G. - kuzyn. Analiza akt administracyjnych sprawy wykazała, iż prowadzona w ramach postępowania korespondencja, pomiędzy organem administracji publicznej a skarżącym, kierowana była na adres: R. B. ul. [...],[...]. Poczynając od zawiadomienia z 8 maja 2012 r. (k. 19) odebranego osobiście przez skarżącego (k. 20), zawiadomienia z 16 lipca 2012 r. (k. 22) odebranego przez M. G. – kuzyna (k.23), decyzji z 2 sierpnia 2012 r. (k.25) odebranej przez M. G. – kuzyna (k. 26), wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z 18 sierpnia 2012 r. (k. 32) wskazany adres nie stanowił przeszkody w komunikacji pomiędzy stronami. Również okoliczność odbioru korespondencji przez M. G. – kuzyna, nie stanowiła dla skarżącego problemu, czego wyrazem jest terminowe złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji. Natomiast adres, na jaki doręczono zaskarżoną decyzje pojawił się w związku z trudnościami w doręczeniu skarżącemu zawiadomienia z 20 września 2012 r. (k. 39). Przedmiotowe zawiadomienie zostało wysłane na dotychczasowy adres, jednakże z uwagi na jego niepodjęcie w terminie korespondencja została zwrócona organowi, a następnie przesłana na adres wskazany przez skarżącego na kopercie, w której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (k. 28): R. B. ul. [...]. Odbiór korespondencji potwierdziła N. G. – kuzynka (k. 37). Zaskarżona decyzja oraz upomnienie z 10 stycznia 2014 r. doręczono również na adres w S., tym razem odbiór korespondencji potwierdził M. G. – kuzyn. W tym miejscu podkreślić należy, iż skarżący nie jest przedsiębiorcą wpisanym do Krajowego Rejestru Sądowego. Jest osobą fizyczną, tym samym doręczenia powinny być dokonywane mu osobiście. Zgodnie z art. 42 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.; dalej k.p.a.) pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...) (art. 43 k.p.a.). Osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. (Sąd Najwyższy [w:] postanowienie SN z 9 sierpnia 2011 r., I UK 23/11 LEX nr 1106756). Prawidłowe doręczanie pism jest niezbędne dla spełnienia przesłanek ważności postępowania administracyjnego, w tym właściwego obliczania terminów, zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Przepisy o doręczeniach mają charakter obligatoryjny, tak by wyłączyć swobodną dyspozycję stron w zakresie sposobu doręczania pism. Poprawnie dokonane doręczenie zastępcze jest równoważne w skutkach z doręczeniem, w przypadku, którego dokument doręczany rzeczywiście trafia do rąk adresata. Doręczenie zastępcze jest klasycznym przykładem fikcji mającej na celu usprawnienie obrotu. Przyjęty w art. 43 k.p.a. tryb doręczenia pism adresatowi stanowi wyjątek od zasady doręczania bezpośredniego. Wyjątkowy charakter tego uregulowania prowadzi do wniosku, że nie jest dopuszczalne interpretowanie tego przepisu w sposób rozszerzający. Z treści art. 43 k.p.a. wynika jednoznacznie, że skorzystanie w sposób skuteczny z określonego w nim trybu doręczenia wymaga spełnienia łącznie trzech wskazanych w nim warunków, którymi są: po pierwsze - adresat jest nieobecny w momencie doręczenia pisma, po drugie - pismo przyjmują osobiście za pokwitowaniem dorosłe osoby wymienione w tym przepisie, z zachowaniem kolejności w nim podanej, tj. domownik, sąsiad lub dozorca domu, po trzecie - osoby te zobowiązują się do oddania pisma osobiście adresatowi (NSA [w:] postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r., II GSK 703/11 LEX nr 1333365). Zaskarżona decyzja doręczona zastała na adres wskazany przez skarżącego i odebrana przez osobę, która w toku postępowania wielokrotnie odbierała korespondencję kierowaną do skarżącego. Sąd nie daje zatem wiary oświadczeniu skarżącego, iż nie zna on M. G. ani też nie upoważnił go do odbioru korespondencji w swoim imieniu. Złożenie w terminie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji organu I instancji, której odbiór kwitowała ww. osoba przeczy twierdzeniom skarżącego. Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z [...] listopada 2012 r. została prawidłowo doręczona skarżącemu 26 listopada 2012 r. Termin do złożenia skargi upływał zatem 28 grudnia 2012 r. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, iż przedmiotowa skarga nadana została w Urzędzie Pocztowym – K.- w dniu 4 lutego 2014 r., a więc z uchybieniem trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, co stosownie do zapisów art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. skutkować musiało jej odrzuceniem - wobec prawomocnego postanowienie Sądu o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia przedmiotowej skargi. Na marginesie wskazać należy, iż niewłaściwy obieg korespondencji polegający na braku przekazania pism lub opóźnionym przekazaniu pism kierowanych do skarżącego na adres wskazany przez stronę w ramach postępowania administracyjnego jako adres do doręczeń, nie usprawiedliwia uchybienia terminu do wniesienia skargi. Osoba fizyczna, prowadząca działalność gospodarczą musi dbać o swoje interesy. Należy pamiętać, iż strona ma możliwość ustalenia dowolnego adresu dla doręczeń. Powinna zatem wskazać taki adres pod którym korespondencja będzie podejmowana i niezwłocznie przekazywana adresatowi. Skarżący zdając sobie sprawę z tego, iż pod wskazanym przez niego adresem przebywa sporadycznie winien tak zorganizować obieg korespondencji aby przesyłki adresowane do niego były niezwłocznie mu przekazywane. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.