VI SA/Wa 1108/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Bosakirska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Protokolant Michał Syta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2006 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną sportową oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006r., nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2006r. odmawiającą J. P. wydania pozwolenia na broń palną sportową. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2005r. J. P. wystąpił do Wojewódzkiego Komendanta Policji w [...] o wydanie pozwolenia na zakup 4 sztuk sztuki broni sportowej. W uzasadnieniu podał, że od 1999r. uprawia strzelectwo w Klubie Strzelectwa Sportowego "[...]" w G., a posiadanie własnej broni umożliwi mu osiąganie lepszych wyników. Do podania dołączył pozytywne orzeczenia lekarskie i psychologiczne, pozytywną opinię Okręgowego Związku Strzeleckiego w S., zaświadczenie o członkostwie w Klubie Strzelectwa Sportowego "[...]", patent strzelecki wydany [...] kwietnia 2003r., bezterminową licencję typu B na uprawianie strzelectwa sportowego w dziedzinie strzelań pneumatycznych i kulowych przyznaną mu [...] maja 2004r., licencję swojego Klubu Sportowego oraz zaświadczenie o niekaralności. Dołączył także wykaz startów z zawodów strzeleckich, z którego wynika, że uczestniczył 11 razy w zawodach strzeleckich w G., przy czym 6 razy były to zawody klubowe, zaś 5 razy zawody o szerszym zasięgu, a uzyskiwał w nich wyniki od 51 do 70 punktów na 100. Decyzją z dnia [...] lutego 2006r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił J. P. wydania pozwolenia na broń palną do celów sportowych. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 10 ust 1 i 3 pkt 3, art. 12 ust 1 i 2 Ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji /tekst jednolity: Dz. U. z 2004r. Nr 52, poz. 525/ oraz § 6 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których może być wydawane pozwolenie na broń /Dz. U. Nr 19 z 2000r., poz. 240 ze zm./ i art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego /dalej KPA/. W uzasadnieniu podniósł, że argumenty przedstawione przez stronę nie wskazują na istnienie szczególnych okoliczności faktycznych, które miałyby skutkować wydaniem pozwolenia na broń. Organ wskazał, że ciężar dowodu wykazania istnienia przesłanek uzasadniających potrzebę posiadania indywidualnego pozwolenia na broń spoczywa na wnioskodawcy, który powinien wykazać, że ze względu na szczególne predyspozycje, wyniki sportowe, indywidualny cykl treningowy należy do osób, które powinny posiadać indywidualną broń sportową. Z dokumentów złożonych przez wnioskodawcę nie wynika, że wyróżnia się spośród innych zawodników uprawiających sport strzelecki, a jego zaangażowanie w rywalizację sportową jest znikome. Organ wskazał, że strona może uprawiać strzelectwo przy użyciu broni klubowej, zaś klub może posiadać broń, z której korzysta tylko jeden zawodnik. Klub Strzelecki "[...]" posiada 21 sztuk broni klubowej i może wystąpić o pozwolenia na kolejne jednostki broni. Brak więc przesłanek uzasadniających wydanie wnioskodawcy pozwolenia na broń palną sportową. Organ wskazał też, że zaangażowanie w prace Klubu nie ma wpływu na wydanie decyzji o pozwoleniu na broń sportową. Od powyższej decyzji J. P. odwołał się do Komendanta Głównego Policji. Zarzucał dowolność rozstrzygnięcia i nieuwzględnienie złożonych dokumentów oraz braku okoliczności uzasadniających odmowę. W uzasadnieniu wskazał, że złożone przez niego dokumenty nie miały w zasadzie żadnego wpływu na treść rozstrzygnięcia. Wskazał, że rozstrzygnięcie jest dowolne, a inna osoba w takich samych okolicznościach uzyskała pozwolenie na broń. Podniósł, że przy braku jakichkolwiek zarzutów w stosunku do wnioskodawcy i istnieniu okoliczności pozytywnych odmowa zezwolenia narusza zasady sprawiedliwości. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2006r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 268a k.p.a. oraz art. 10 ust 1 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję I instancji. W uzasadnieniu podniósł, że art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji nie określa kryteriów wydawania pozwolenia na broń sportową, jednak zgodnie z jego treścią należy wykazać istnienie okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu ich istnienia. Pozwolenie na broń jest uprawnieniem reglamentowanym, a oczywistą potrzebę posiadania broni indywidualnej posiadają wybitni zawodnicy oraz instruktorzy strzelectwa. Skarżący do żadnej z tych grup nie należy i może uprawiać strzelectwo przy użyciu broni klubowej. Sam fakt posiadania kwalifikacji wymaganych do uprawiania strzelectwa nie uzasadnia wydania pozwolenia na broń. Organ musi respektować zarówno interes obywatela jak i interes społeczny. Z interesem społecznym koliduje wydawanie pozwoleń na broń osobom nie wykazującym obiektywnej potrzeby jej posiadania. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł na powyższą decyzję J. P. Domagał się jej uchylenia i zarzucał: 1/ dowolność oceny materiału dowodowego, 2/ pominięcie istotnych materiałów postępowania, 3/ niekompletność i lakoniczność uzasadnienia decyzji naruszająca art.107§3 kpa, 4/ pominięcie poglądu NSA, że przynależność do organizacji, której jednym z zadań jest ćwiczenie we władaniu bronią, może stanowić okoliczność faktyczną uzasadniającą wydanie pozwolenia na broń. W uzasadnieniu skargi wskazał na brak jasnych kryteriów udzielania pozwoleń na broń skutkujących dowolnością decyzji. Zarzucał pominięcie okoliczności rzeczywistych uzasadniających udzielenie mu pozwolenia na broń oraz pominięcie faktu braku okoliczności negatywnych, co do jego osoby. Wskazywał na nienaganną opinię, niezagrażanie porządkowi prawnemu, zaangażowanie w prace klubowe. Wskazał, że inni członkowie jego klubu uzyskali pozwolenia, a brak broni utrudnia mu podnoszenie kwalifikacji strzeleckich. Wskazał, że typ broni, który chciał nabyć posiadają obywatele nie zrzeszeni w żadnych klubach strzeleckich i uprawiający strzelectwo na strzelnicach. Ustawa nie ogranicza dostępu do broni, czyni to zaś restrykcyjna polityka organów wydających pozwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie ponawiając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca, uzasadniają jego wydanie. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lutego 2003r. sygn. III SA 1515/01 stwierdził, że "brak po stronie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń przesłanek negatywnych określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z 1999r. o broni i amunicji, nie może być utożsamiane z obowiązkiem wydania takiej osobie pozwolenia na broń. Do wydania takiego pozwolenia niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie przez właściwy organ Policji, iż okoliczności faktyczne przedstawione przez osobę ubiegającą się o pozwolenie na broń uzasadniają wydanie takiego pozwolenia (art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji), przy czym decyzja wydana na podstawie powołanego przepisu, nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, jeżeli zajdą okoliczności w tym przepisie wymienione, to organy Policji mają obowiązek wydania pozwolenia na broń. Decyzja ta ma zatem charakter decyzji związanej". Należy więc mieć na względzie, że sam brak przesłanek negatywnych nie wystarcza do wydania pozwolenia na broń palną, a jego uzyskanie jest uzależnione od wystąpienia po stronie wnioskującej takich okoliczności faktycznych, które przekonają organ, że wydanie pozwolenia jest uzasadnione. Organy Policji nie mogą przy wydawaniu pozwoleń na broń kierować się uznaniem administracyjnym, jednak mają prawo i obowiązek oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.) przy ustalaniu, czy sytuacja faktyczna ubiegającego się o pozwolenie uzasadnia wydanie pozwolenia. Rzeczą Sądu jest zbadać, czy ocena ta nie była dowolna, jednak rzeczą organu jest wypracowanie jej kryteriów. Kontrolując prawidłowość oceny okoliczności, które zdaniem skarżącego uzasadniają wydanie mu pozwolenia na broń, Sąd miał na względzie, że z treści obowiązujących przepisów prawa nie da się wywieść prawa obywateli do posiadania broni, gdyż prawo to nie zostało zaliczone do wolności i praw osobistych obywatela w świetle Konstytucji RP, a posiadanie broni jest ściśle reglamentowane. NSA w wyroku z dnia 13 października 2005r. sygn.akt II OSK 97/05 potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego". Ten pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd w całości podziela. W jego świetle nie jest zasadny pogląd skarżącego, że wedle przepisów ustawy o broni i amunicji dostęp obywateli do broni nie jest ograniczony. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że organ zgodnie z prawem przeprowadził postępowanie dowodowe i prawidłowo ustalił samo istnienie wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności, a następnie rozważył ich znaczenie i dokonał oceny, czy uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Na tym etapie, przy ocenie znaczenia powołanych i udowodnionych okoliczności, było miejsce na "uznaniowość" ze strony organu, nie oznaczające jednak dowolności, bowiem kryteria oceny wypracowane są przez orzecznictwo administracyjne i sądowe. W ocenie Sądu organ zasadnie przyjął, że brak po stronie wnioskodawcy negatywnych przesłanek posiadania broni oraz fakt przynależności do klubu strzeleckiego, posiadanie licencji strzeleckiej uprawniającej do udziału w zawodach, a także patentu strzeleckiego nie są okolicznościami uzasadniającymi w sposób wystarczający pcy ąosiadanie własnej broni sportowej. Organ prawidłowo ocenił, że wskazane okoliczności pozwalają wnioskodawcy na czynne uprawianie sportu strzeleckiego w klubie sportowym przy użyciu broni klubowej, ale nie wystarczają do uzyskania prawa do własnej broni. W cytowanym wyżej orzeczeniu z 13 października 2005r. NSA wyjaśnił, że "uzasadniona okoliczność" /z art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji/ zachodzi względem wnioskodawcy wtedy, gdy legitymuje się on taką cechą odróżniającą go od ogółu obywateli, że w sposób niewątpliwy i oczywisty zasługuje na posługiwanie się bronią. Do takich cech, według NSA, nie należy korzystanie z prawa do stowarzyszania się w ramach klubu strzeleckiego i uprawianie sportów strzeleckich. Wśród osób wykazujących rzeczywistą potrzebę posiadania indywidualnej broni strzeleckiej można wyróżnić, jak to niejednokrotnie podkreślał w swoich orzeczeniach Naczelny Sąd Administracyjny, instruktora strzeleckiego, wybitnego zawodnika sportów strzeleckich (np. wyrok NSA z dnia 29 grudnia 2000r. sygn. III SA 2865/99 Lex 47998, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2003r. sygn. III SA 3189/01, wyrok NSA z 5 listopada 2002r. sygn. III SA 454/01). W ocenie Sądu, organ nie naruszył prawa przyjmując, iż skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń. Ze zgromadzonego materiału wynika bowiem, że dotychczasowy sposób uprawiania strzelectwa sportowego i osiągane wyniki w zawodach nie uzasadniają potrzeby posiadania przez skarżącego własnej broni i ma on możliwość dalszego uprawiania strzelectwa przy wykorzystaniu broni klubowej. W ocenie Sądu nie jest zasadny pogląd skarżącego, że przy braku przesłanek negatywnych posiadania broni, nie potrzeba żadnych wyjątkowych, wyróżniających okoliczności dla uzyskania pozwolenia na broń sportową. Ustawa o broni i amunicji nie zwalnia członków klubów strzeleckich, posiadających patent i licencję z obowiązku wykazania istnienia okoliczności uzasadniających uzyskanie pozwolenia na własną broń sportową. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż organ poprawnie ocenił, że skarżący spełnia kryteria formalne do wydania pozwolenia na broń palną sportową, ale nie wykazał okoliczności uzasadniających wydanie mu takiego pozwolenia. Należy pamiętać, że w sprawach dotyczących wydania pozwolenia na broń, z samego sformułowania art.10 ust.1 ustawy o broni i amunicji wynika, iż to na wnioskodawcy spoczywa ciężar udowodnienia – wykazania okoliczności uzasadniających wniosek /por. wyrok NSA z dnia 23 października 2002r., sygn. akt III SA 448/01, nie publ./. To nie organy Policji mają poszukiwać tych okoliczności, tylko wnioskodawca ma je wskazać i udowodnić. W tej sprawie skarżący nie wykazał żadnych okoliczności uzasadniających wydanie mu pozwolenia na broń indywidualną. Wykazał tylko brak okoliczności negatywnych oraz spełnienie warunków istotnych przy uwzględnieniu wniosku o wydanie pozwolenia na broń. Te warunki – pozytywne wyniki badań lekarskich i psychologicznych, członkostwo w klubie, patent strzelecki, licencja - nie stanowią okoliczności, które mogłyby być podstawą dla zaistnienia ponadprzeciętnej potrzeby posiadania broni. Wnioskodawca nie wykazał żadnych okoliczności szczególnych jak np. nieprzeciętny talent przekładający się na znakomite wyniki w zawodach, pozycja instruktora strzelectwa, które wskazywałyby na to, że dla realizacji jego zamiłowań nie wystarczy broń klubowa, a konieczna jest broń indywidualna. W wyroku z dnia 25 marca 2003r. /sygn. akt III SA 1863/01, Lex 121778/ NSA wyjaśnił, że "Uprawianie amatorskiego strzelectwa sportowego w celach rekreacyjnych jest możliwe w ramach działalności klubu i nie wymaga posiadania broni indywidualnej." Zasadnie więc organ uznał, że skarżący nie wykazał istnienia okoliczności uzasadniających potrzebę posiadania broni indywidualnej, ani nie wykazał, że brak własnej broni uniemożliwi mu realizację zamiłowań strzeleckich oraz uprawianie sportu. W ocenie Sądu z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył cały materiał dowodowy oraz wystarczająco wyjaśnił kryteria, którymi kierował się przy podejmowaniu decyzji, zgodnie z wymogami art.107 § 3 KPA. Prawidłowo też przyjął, że podstawowym kryterium wydania pozwolenia na broń palną sportową winny być wyniki uzyskane w tej dziedzinie sportu, w ramach czynnego udziału strony wnioskującej w zawodach strzeleckich o stosownej randze. Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących odmiennego stosowania przez organy Policji prawa w stosunku do innych osób ubiegających się o broń do celów sportowych należy wskazać, że zarzut ten jest gołosłowny i nie poparty żadnymi konkretnymi dowodami, zaś Sąd ocenia prawidłowość decyzji jedynie w sprawie niniejszej. W zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, bowiem przy wydawaniu pozwoleń na broń organ brać pod uwagę nie tylko interes konkretnego wnioskodawcy, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten zaś wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń palną, tj. wydawania ich tylko w sytuacjach, które mogą być uznane za szczególne. /por. wyrok NSA z 24 września 2003r. sygn. Akt III SA 2825/01, Lex 148949/. Mając na względzie powyższe, należało na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalić jako nieuzasadnioną.