VI SA/Wa 1112/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia postanawia odmówić wstrzymania wykonania decyzji Skarżący P. F. w wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia w wysokości 17.952,75 zł, zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał, że nie prowadzi już działalności gospodarczej z uczestnikiem postępowania R. G. Sytuacja finansowa skarżącego prowadzącego obecnie samodzielnie pralnię jest bardzo trudna. Koszt utrzymania pracowników, zakupy środków czystości i detergentów, opłaty związane z wynajmem, opłata za użytkowanie wieczyste gruntu pod budynkiem , w którym znajduje się pralnia, spowodowały, że w ostatnich miesiącach koszty znacznie przekroczyły uzyskiwany dochód. Już teraz działalność zagrożona jest upadkiem. Wykonanie decyzji może okazać się elementem przesądzającym o konieczności zwolnienia pracowników i wypowiedzenia umów najmu na lokale wynajmowane dla punktów pralniczych. Wynajmowane lokale, które mają swoich stałych klientów, mogą zostać wynajęte innym przedsiębiorcom, zaś zatrudnienie pracownicy mogą otrzymać inną pracę. Wynajęcie innych lokali w innych miejscach spowoduje konieczność ponownej walki o klienta i przekonywanie go o jakości usług wykonywanych przez pralnię. Nowi pracownicy będą musieli od początku być przeszkoleni. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę. To na stronie ciąży obowiązek wykazania, iż zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (vide: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08, Lex nr 493672). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż skarżący wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, iż prowadzona przez niego firma już obecnie jest w trudnej sytuacji, a wykonanie decyzji może okazać się elementem przesądzającym o konieczności zwolnienia pracowników i wypowiedzenia umów najmu na lokale wynajmowane dla punktów pralniczych Należy podkreślić, że przedstawione powyżej argumenty strony nie zostały uprawdopodobnione w wystarczający sposób poprzez przedłożenie jakichkolwiek dokumentów (np. zeznania podatkowego, kopii opłacanych rachunków itp.) wspierających wyrażony we wniosku ogólny pogląd, że wykonanie decyzji zagrozi interesom majątkowym skarżącego. Skarżący, prowadzący sieć pralni, powinien przedstawić dokumenty określające jego aktualną sytuację finansową wraz z ekonomicznym uzasadnieniem wskazywanych możliwych strat, które mogą powstać w wyniku wykonania decyzji. W orzecznictwie jednolity jest pogląd, iż wnioskodawca, formułując argumentację dotyczącą finansowych następstw decyzji powinien ją poprzeć dokumentami finansowymi oraz majątkowymi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt GZ 120/04). W niniejszej sprawie skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów dla poparcia swojego stanowiska. W związku z tym Sąd nie mógł ocenić, że ze wskazanej okoliczności wynikałoby niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków lub zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.