VI SA/Wa 1122/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 27 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi P. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Ministra Energii z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty zapasowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji. Pismem z [...] kwietnia 2016 r. P. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "Spółka" lub "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Ministra Energii z [...] marca 2016 r., nr [...], w przedmiocie określenia wysokości opłaty zapasowej, w której zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu Spółka wskazała, że niewstrzymanie wykonania decyzji Ministra Energii przyczyni się do zwiększenia szkody skarżącej w znacznych rozmiarach przez utratę płynności finansowej, przerwanie bieżącej produkcji i zaprzestanie sprzedaży i w konsekwencji może doprowadzić do ogłoszenia upadłości. Spółka podkreśliła, że w przypadku niewstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, będzie zmuszona do rozwiązania łączących ją umów co może skutkować nie tylko utratą obecnych klientów, ale również utratą wypracowanej renomy i koniecznością wypłacenia kar umownych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, z późn. zm.), dalej: "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Sąd w przypadku braku uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu nie może działać w tym zakresie za stronę, gdyż to na stronie ciąży obowiązek wykazania, że zaskarżona decyzja w razie wykonania mogłoby narazić ją na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgromadzona dokumentacja sprawy może posłużyć natomiast jedynie weryfikacji twierdzeń strony pod kątem spełnienia przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2008 r., sygn. akt II OZ 766/08). Przenosząc te rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że skarżąca wbrew ciążącemu na niej obowiązkowi, nie przedstawiła dowodów, z których wynikałoby, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje zaistnienie ustawowych przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej. W szczególności skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jej sytuację finansową i pozwalających na ustalenie, czy uiszczenie opłaty zapasowej spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wystąpienie trudnych do odwrócenia skutków. Brak dokumentacji finansowej Spółki powoduje, że Sąd nie jest w stanie ocenić czy szkoda wynikająca z konieczności uiszczenia naliczonej opłaty zapasowej może zostać uznana za znaczącą. Ponadto podnieść należy, że Spółka powołując się na konieczność zapłacenia kar umownych zastrzeżonych na wypadek rozwiązania umów łączących ją z kontrahentami, w żaden sposób nie wykazała istnienia tych umów ani zawarcia w nich zapisów o karach umownych. Z uwagi na powyższe zdaniem Sądu niemożliwe jest dokonanie oceny czy rozwiązanie umów z kontrahentami, jeżeli nastąpi, to czy spowoduje ono powstanie znacznej szkody. Nieznana jest bowiem wysokość ewentualnych kar umownych i ich stosunek do finansów Spółki. W ocenie Sądu również dokumentacja zawarta w aktach administracyjnych sprawy nie pozwoliła na ustalenie, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ponadto należy odnotować, że brak wskazanych powyżej informacji finansowych nie pozwala na ocenę czy Spółka mogłaby zapewnić sobie stabilizację finansową, zaciągając kredyt lub pożyczkę i w ten sposób zabezpieczyć się przed utratą kontrahentów i wypracowanej renomy. Niezależnie od powyższego należy zgodzić się ze skarżącą, że Spółka nie ma obowiązku udowodnienia wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a jedynie uprawdopodobnienia ich wystąpienia, niemniej jednak ocena prawdopodobieństwa wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków może być przeprowadzona, jak wskazano to powyżej, wyłącznie w odniesieniu do konkretnych zdarzeń lub okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. Niewykazanie takich okoliczności przez Spółkę i brak ich potwierdzenia w aktach administracyjnych uniemożliwia Sądowi stwierdzenie spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.