VI SA/Wa 1127/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant ref. staż. Agnieszka Dzięcioł po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2018 r. sprawy ze skargi D. B. (małoletniej) na decyzję Ministra Sportu i Turystyki z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium sportowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z [...] stycznia 2018 roku; 2. zasądza od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz D. B. (małoletniej) kwotę 697 złotych (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2018 r. Minister Sportu i Turystyki (dalej "Minister") utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] stycznia 2018 r. , którą odmówił D. B. (dalej "Skarżąca"), przyznania stypendium sportowego. Jako postawę prawną skarżonej decyzji wskazano art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149), dalej "k.p.a." oraz art. 32 ust. 1, ust. 1i oraz ust. 5 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2017 r. poz. 1463 i 1600), dalej "u.s.". Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym. W grudniu 2017 r. Polski Związek [...] (dalej "Związek) wystąpił do Ministra o przyznanie Skarżącej - członkini kadry narodowej w [...], stypendium sportowego, a to w związku z zajęciem przez nią trzeciego miejsca w grze podwójnej kobiet w kat. [...], w Mistrzostwach Świata w [...], które odbyły się [...]listopada 2017 r. w U. w Korei Południowej. Do wniosku dołączono pisemne zobowiązanie Skarżącej do realizacji opracowanego przez Związek programu przygotowań do Mistrzostw Europy i do udziału w tych zawodach oraz dokument potwierdzający osiągnięcie przez nią ww. wyniku sportowego. Minister wszczął postępowanie, pouczył Skarżącą o przysługujących jej w jego toku prawach i ciążących na niej obowiązkach, a także poinformował, że w złożonym wniosku nie wykazano spełnienia przesłanki ujętej w art. 32 ust. 1i u.s., tj. nie wykazano, że w ww. konkurencji, będącej konkurencją zespołową, brało udział co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. Minister zaznaczył, że powyższy brak może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem zawartym we wniosku. W odpowiedzi Związek, czyniąc to w imieniu Skarżącej, poinformował, że w konkurencji, w której zdobyła ona brązowy medal, "brało udział 14 zawodniczek tworzących 7 zespołów deblowych". Nie mniej, odwołując się do § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 1130 ze zm.), dalej rozporządzenie w zw. z pkt 1.2.1., pkt 8.3.6. i pkt 9 Regulaminu zawodów [...], stwierdził, że w odniesieniu do Skarżącej zostały spełnione wszystkie warunku ku temu, aby przyznać jej stypendium sportowe, gdyż regulamin zawodów, w których wystartowała, przewidywał udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg. Podano, że Światowa Federacja [...] (dalej "[...]"), w swoich regulacjach dotyczących minimalnej liczby uczestników zawodów organizowanych przez nią, przewiduje, że warunkiem rozegrania konkurencji jest udział co najmniej czterech uczestników, tj. zawodników lub zespołów, reprezentujących co najmniej trzy kraje oraz możliwość łączenia konkurencji w przypadku udziału poniżej czterech uczestników lub poniżej trzech reprezentacji krajowych. Minister odmówił przyznania Skarżącej stypendium. W uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2018 r. przyznał, że Skarżąca istotnie zajęła trzecie miejsce w grze podwójnej kobiet w kategorii [...] w ww. Mistrzostwach Świata, czym spełniła przesłankę art. 32 ust. 1g pkt 1 u.s., jednakże w sprawie tej nie została spełniona przesłanka art. 32 ust. 1i u.s., zgodnie z którym warunkiem przyznania członkowi kadry narodowej stypendium sportowego jest udział w zawodach, o których mowa w ust. 1g, co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych, co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych, co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. W tym kontekście Minister podniósł, że w sprawie ustalono (na podstawie komunikatu z ww. Mistrzostw Świata), że w konkurencji: gra podwójna kobiet w kategorii [...], startowało 7 zespołów deblowych, utworzonych z 14 zawodniczek, zatem startowało 7 zespołów par deblowych, a nie wymaganych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. W ocenie Ministra w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 32 ust. 1j u.s. oraz powołany przez Związek § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 1130 ze zm.), gdyż w przedmiotowej sprawie nie wykazano, że 7-zespołowa obsada konkurencji była wynikiem ograniczeń regulaminowych wynikających z systemu kwalifikacji do danej konkurencji. Minister odwołał się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2017 r. (sygn. akt II GSK 2513/15). Skarżąca, reprezentowana przez opiekuna prawnego – M. B., z zachowaniem trybu i terminu, wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że zgodnie z art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (dalej "ustawa zmieniająca"), zmiany przepisów regulujących kwestie związane z przyznaniem stypendium sportowego weszły w życie po 3 miesiącach od dnia ogłoszenia ustawy zmieniającej tj. od 28 sierpnia 2017 r. W związku z powyższym znowelizowane przepisy należy stosować od 28 listopada 2017 r., a co za tym idzie przytoczony w decyzji art. 32 ust. 1i u.s. nie znajduje zastosowania do niniejszej sprawie, gdyż wynik uzyskany przez Skarżącą, stanowiący podstawę ubiegania się o przedmiotowe stypendium, został uzyskany 26 listopada 2017 r., tj. dwa dni przed wejściem w życie ustawy zmieniającej w ww. zakresie. Nadto we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy podano, że - zgodnie z § 16 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz.U. poz. 2145 ze zm.), zastosowanie w niej powinny znaleźć przepisy rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 1130 ze zm.), tj. § 5 ust. 2 tego rozporządzenia. Jeżeli regulamin zawodów przewiduje udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji, nie stosuje się przepisu § 5 ust. 1 rozporządzenia. W ocenie Skarżącej zwrot "przewiduje udział" (użytego w § 5 ust. 1 rozporządzenia) nie może być postrzegany jako "ograniczający" z góry liczbę osób, drużyn, osad lub załóg, ale wskazuje on raczej na "możliwość" startu mniejszej liczby sportowców w danych zawodach, aniżeli na "ograniczenie" ich liczby niejako z góry do określonej liczby, mniejszej od wartości podanych w § 5 ust. 1 rozporządzenia. Mając na uwadze powyższe wywody Skarżąca przywołała, że jednym z obowiązków nałożonych na organizatora zawodów, w których brała udział, było poinformowanie w zaproszeniu do udziału w nich m.in. o wymaganiach dot. minimalnej liczby uczestników (restrictions on minimum entries). Obowiązek ten wynikał z punktu 8.3.6. PARA BADMINTON GENERAL COMPETITION REGULATIONS (punkt 8 pn. "INVITATION" – "ZAPROSZENIE"), które na mocy punktu 1.2 i 1.2.1. stosuje się do wszystkich kategorii zawodów organizowanych przez [...], w tym do Mistrzostw Świata w [...]. Na potwierdzenie Skarżąca przytoczyła fragment Zaproszenia ("Part 3 - Regulations"'), jakie otrzymała od organizatora Mistrzostw Świata w [...] oraz wyciąg w języku angielskim z PARA BADMINTON GENERAL COMPETITION REGULATIONS (punkt 8 - "INVITATION") obowiązujących w czasie rozgrywania tych Mistrzostw wraz z tłumaczeniem ich na język polski, w brzmieniu "jeśli liczba zgłoszonych uczestników nie jest wystarczająca do przeprowadzenia fazy grupowej, po której następuje eliminacja, stosuje się format grupy pojedynczej. Jeżeli w danej konkurencji są mniej niż czterej (4) uczestnicy lub są mniej niż trzy (3) reprezentowane kraje, konkurencje mogą być łączone zgodnie z punktem 9.1.5. Para Badminton Competition Regulation"). Zatem punkt 9.1.3. ww. regulacji stanowi, że zawody odbywają się tylko w przypadku udziału czterech lub więcej uczestników (zawodników lub zespołów) reprezentujących co najmniej trzy kraje. Pary składające się z dwóch krajów liczą się jak dwa różne kraje z minimum trzech różnych wymaganych. Zdaniem Skarżącej - biorąc pod uwagę pkt 1.2.1. w zw. z pkt 8.3.6. oraz pkt 9 i nast. PARA BADMINTON GENERAL COMPETITION REGULATIONS, w niniejszej sprawie powinien mieć zastosowanie § 5 ust. 2 rozporządzenia, a tym samym jednoznacznie wykazano, że spełniła ona wszelkie warunki, by uzyskać żądane stypendium sportowe. Na potwierdzenie swojego stanowiska przytoczyła wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 maja 2017 r. o sygn. akt II GSK 2303/15 oraz II GSK 2434/15. Ponownie rozpoznając sprawę Minister w uzasadnieniu skarżonej decyzji wskazał, że w momencie wszczęcia przedmiotowego postępowania obowiązywały przepisy ustawy o sporcie po nowelizacji dokonanej ustawą zmieniającą, które weszły w życie 29 listopada 2017 r. W związku z powyższym oraz z uwagi na brak przepisu przejściowego wprowadzonego przez ustawodawcę, który wyłączałby stosowanie nowych przepisów ustawowych - w szczególności art. 32 i nast. u.s., w ocenie Ministra był on obowiązany zastosować w odniesieniu do Skarżącej przepisy ustawy o sporcie w brzmieniu nadanym ustawą zmieniającą, jako powszechnie obowiązujące na dzień wszczęcia tego postępowania. Na powyższe nie miał żadnego wpływu fakt, że wynik sportowy, stanowiący podstawę do ubiegania się o przedmiotowe stypendium, został przez Skarżącą uzyskany 26 listopada 2017 r. Zdaniem Ministra w sprawie nie budzi wątpliwości, że Skarżąca zajmując na Mistrzostwach Świata trzecie miejsce w grze podwójnej kobiet w kategorii [...]spełniła przesłankę art. 32 ust. 1g pkt 1 u.s. Jednakże dla uzyskania stypendium, o jakie się ubiega, musiała spełnić jednocześnie przesłankę art. 32 ust. 1i u.s. – tj. uzyskać ów medal w zawodach, o których mowa w ust. 1g u.s., tj. w zawodach, w których brało udział co najmniej 8 państw w danej konkurencji, przy czym w konkurencjach indywidualnych brało udział co najmniej 12 osób, a w konkurencjach zespołowych co najmniej 8 drużyn, osad lub załóg. W ocenie Ministra bezsporne w sprawie jest natomiast, że Skarżąca swój medal uzyskała w zawodach, w których brało udział 14 zawodniczek tworzących 7 zespołów deblowych, w związku z czym nie spełnia warunku ujętego w art. 32 ust. 1i u.s. Minister wskazał także, że ustawodawca przewidział możliwość odstępstwa od ww. zasady w art. 32 ust. 1j u.s., zgodnie z którym, jeżeli z regulaminu zawodów wynika udział mniejszej liczby osób, drużyn, osad lub załóg w związku z systemem kwalifikacji do danej konkurencji, niż wymaga tego ust. 1i, nie stosuje się przepisów ust. 1h i 1i. Nadto wyjaśnił, że w związku z zastosowaniem przepisów ustawowych, nie odnosi się do analizy semantycznej dokonanej we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w kwestii zwrotów użytych w § 5 ust. 2 rozporządzenia. W przedmiotowej sprawie nie wykazano bowiem, że 7 zespołowa obsada konkurencji, w której Skarżąca uzyskała trzecie miejsce, wynikała wprost z regulaminu zawodów, a dodatkowo związana była z systemem kwalifikacji do przedmiotowej konkurencji. Co więcej, regulamin zawodów umożliwiał start większej liczby uczestników, określając jedynie, że w zaproszeniu do udziału w zawodach (które nota bene nie stanowi regulaminu zawodów) organizator był obowiązany poinformować m.in. o wymaganiach dotyczących minimalnej liczby uczestników. W związku z powyższym Minister uznał, że w sprawie nie wykazano, że Skarżąca spełniła wszystkie warunki, by uzyskać stypendium sportowe. Wyjaśnił jednocześnie, że błędnie Skarżąca przyjęła, jakoby materialną podstawą odmowy przyznania jej stypendium sportowego stanowił przepis § 5 ust. 1 rozporządzenia, bowiem właściwą podstawą był przepis ustawowy, tj. art. 32 ust. 1i u.s. Odniesienie się do § 5 ust. 2 rozporządzenia miało miejsce jedynie z uwagi na powołanie ww. przepisu przez Związek w wyjaśnieniach złożonych w toku postępowania. Minister wyjaśnił, że w art. 32 u.s. przyjęto jednakowe zasady przyznawania stypendiów sportowych dla zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. W związku z ujednoliceniem zasad przyznawania stypendiów, przyjęto jednakowe kryteria ilościowe (liczba zawodników, państw, osad, załóg, drużyn), które warunkują przyznanie stypendium w tych samych wysokościach dla wszystkich sportowców. Wolą ustawodawcy było przyznanie stypendiów sportowych wyłącznie grupie zawodników spełniających określone kryteria rywalizacji sportowej. Mieści się to w granicach swobody legislacyjnej ustawodawcy. Ograniczenie wynikające z przepisu art. 32 ust. 1i u.s. odnosi się zarówno do zawodników niepełnosprawnych, jak również zawodników pełnosprawnych. Dodatkowo wyjaśnił, że sportowcy niepełnosprawni, którzy nie otrzymują stypendiów sportowych, nie są pozbawieni możliwości trenowania i udziału w zawodach sportowych. W ramach bowiem umów zawartych pomiędzy Ministrem Sportu i Turystyki, a polskimi związkami sportowymi oraz organizacjami realizującymi zadania z zakresu sportu wyczynowego osób niepełnosprawnych, zawodnicy mają zapewnione środki finansowe na przygotowania i udział we współzawodnictwie sportowym. Tym samym nie ma podstaw do twierdzenia, że nie mają oni zapewnionych niezbędnych środków, mających na celu umożliwienie przygotowań do kolejnych zawodów mistrzowskich. D. B. złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając: I. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 6 w zw. art. 7 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez: i. bezzasadne uznanie, że fakt uzyskania dnia [...] listopada 2017 r. wyniku stanowiącego podstawę do ubiegania się o przyznanie stypendium sportowego nie ma znaczenia dla sprawy; ii. wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o przepisy ustawy o sporcie w jej brzmieniu w wersji znowelizowanej - obowiązującej od 29 listopada 2017 r., w sytuacji gdy zdarzenie prawne (zdobycie trzeciego miejsca) miało miejsce pod rządami innych przepisów prawnych niż te, które obowiązywały w dacie wydania decyzji i przepisy te – sprzed nowelizacji, z punktu widzenia zasady praworządności, winny być zastosowane, tj. przepisy ustawy o sporcie w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r., a to z uwagi na treść art. 85 § 4 u.s. w jej brzmieniu od 29 listopada 2017 r. oraz art. 9 ustawy zmieniającej i treści § 16 pkt. 3 w zw. § 17 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 14 listopada 2017 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej. Skarżąca podniosła, że jej wniosek o przyznanie stypendium, złożony w jej imieniu przez Związek w grudniu 2017 r., w sytuacji uzyskania przez nią medalu 26 listopada 2017 r., winien być rozpoznany w oparciu o treść art. 32 u.s. w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r.; 2) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie i nie zebranie z urzędu materiału dowodowego oraz nie przeprowadzenie z urzędu dowodów służących ustaleniu stanu faktycznego sprawy pomimo, że postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności i Minister zobowiązany był do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli tj. do przyznania żądanego przez Skarżącą stypendium; 3) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i: i. nie wyjaśnienie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji toku rozumowania w zakresie wskazania dlaczego do rozpoznania niniejszej sprawy nie doszło w oparci o przepisy ustawy o sporcie w jej brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r., ii. zaniechanie wyjaśnienia stanowiska zawartego w skarżonej decyzji, które stanowi w istocie powielenie stanowiska i argumentów zawartych w pierwszej decyzji, podczas gdy Minister zobowiązany był wydać drugie orzeczenie w sprawie po wnikliwej analizie akt sprawy i wyjaśnieniu wszelkich wątpliwości, w szczególności tych zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wprost wskazano podstawy prawne, z których wynika konieczność zastosowania przepisów ustawy o sporcie w wersji z przed 29 listopada 2017 r. Nadto Skarżąca przywołując treść art. 85 § 4 ustawy o sporcie w brzmieniu od 29 listopada 2017 r.; 4) art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie odmowne, a to w sytuacji, gdy na postawie zgromadzonego materiału dowodowego odmowa winna zostać podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylona w całości i stypendium przyznane; II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 32 u.s. w jej brzmieniu obowiązującym od 29 listopada 2017 r. w sytuacji, gdy należało zastosować ów przepis w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r. Z uwagi na powyższe Skarżąca wniosła o uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji poprzedzającej. W uzasadnieniu skargi Skarżąca rozwinęła swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odpowiedzi na skargę Minister wnosząc o oddalenie skargi jako niezasadnej podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, Minister Sportu i Turystyki - wydając przedmiotową decyzję - dopuścił się przede wszystkim - mogącego mieć zasadniczy wpływ na ostateczny wynik sprawy naruszenia przepisów prawa materialnego, a mianowicie zastosował art. 32 ustawy o sporcie w jej brzmieniu obowiązującym od 29 listopada 2017 r. w sytuacji, gdy należało zastosować ów przepis w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r. To naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, dlatego Sąd uchylił zaskarżone decyzje. W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że stan faktyczny w rozpoznawanej sprawy nie był sporny pomiędzy stronami. Z akt sprawy wynika, że Skarżąca - będąc członkinią kadry narodowej w [...] zajęła trzecie miejsce w grze podwójnej kobiet w kat. SS6, w Mistrzostwach Świata w [...], które odbyły się [...] listopada 2017 r. w U. w Korei Południowej. Zasadniczy spór pomiędzy stronami dotyczył kwestii jakie przepisy powinny być zastosowane w sprawie, skoro zawody odbyły się przed wejściem w życie nowelizacji ustawy o sporcie, zaś wniosek o przyznanie stypendium sportowego został złożony po wejściu w życie nowelizacji ustawy o sporcie. Ustawa o sporcie z dnia 25 czerwca 2010 r. (tekst jednolity Dz. U.2017.1463) a zatem w brzemieniu obowiązującym w dniu zawodów rozgrywania zawodów sportowych czyli 26 listopada 2017 r. w zdaniu 2 art. 32 ust. 1 stanowi, że stypendium sportowe może otrzymać członek kadry narodowej, który zobowiąże się w formie pisemnej do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich lub igrzysk głuchych albo programu przygotowań do mistrzostw świata lub mistrzostw Europy, opracowanego przez właściwy polski związek sportowy, oraz do udziału w tych zawodach. Ponadto w art. 32 ust. 7 ustawodawca przewidział kryterium kierowania się miejscem zajętym przez członka kadry narodowej we współzawodnictwie międzynarodowym. Poza wskazanymi kryteriami ustawodawca nie ustanowił innych warunków, od których spełnienia uzależniałby otrzymanie przez sportowca stypendium. Delegacja ustawowa zawarta w art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie brzmi następująco: minister właściwy do spraw kultury fizycznej określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb przyznawania, wstrzymywania i pozbawiania stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, podstawy i wysokości stypendium, czas, na jaki może zostać ono przyznane, uwzględniając sposób i terminy ich wypłacania, a także zajętego przez członka kadry narodowej miejsca we współzawodnictwie międzynarodowym. W § 5 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej (Dz.U. z 2012 r. poz. 1130 ze zm.), wydanego w oparciu o tak sformułowaną delegację ograniczono możliwość uzyskania stypendium. Sąd zwraca uwagę na stanowisko zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2303/15 , w którym NSA uznał, że § 5 ust. 1 rozporządzenia z dnia 15 października 2012 r. narusza art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, co daje odstawę do odmowy zastosowania tego przepisu rozporządzenia. Ponadto w tym wyroku NSA wyraził pogląd, że nie ma racjonalnego uzasadnienia stosowanie jednakowej miary osiągniętego wyniku sportowego w postaci liczby zawodników (i liczby państw) biorących udział w konkurencji sportowej, różnie rozumianej w odniesieniu do zawodników pełnosprawnych i niepełnosprawnych. Tę porównywalność wartości wyników osiąganych przez sportowców pełnosprawnych i niepełnosprawnych, uprawniających do stypendium sportowego można bowiem z pewnością osiągnąć za pomocą innych kryteriów.(LEX nr 2314869) Natomiast stosownie do art. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o sporcie oraz ustawy o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (Dz.U.2017.1600) ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem art. 1 pkt 6-10, które wchodzą w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Organ rozstrzygnął sprawę w oparciu o przepisy ustawy zmieniającej (przepisy nowe) uznając, że Skarżącej stypendium sportowe się nie należy bowiem nie wykazano, że 7 zespołowa obsada konkurencji, w której Skarżąca uzyskała trzecie miejsce, wynikała wprost z regulaminu zawodów, a dodatkowo związana była z systemem kwalifikacji do przedmiotowej konkurencji. Sąd zauważa, że w rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze stanem faktycznym zamkniętym bowiem zawody sportowe odbyły się i zakończyły przed wejściem w życie nowelizacji , a mianowicie w dniach [...] listopada 2017 r., zaś przepisy znowelizowane weszły w życie od 29 listopada 2017 r. Okoliczność ta ma swoje konsekwencje prawne , co zostało wyjaśnione np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 marca 2914 r. sygn. akt II GSK 35/13. NSA stwierdził, że w zakresie zasady lex retro non agit Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę na konieczność rozróżnienia pojęcia retrospektywności, zwanej też retroaktywnością pozorną od rzeczywistej retroaktywności prawa. W przypadku bowiem tej pierwszej, nowo ustanowione normy nie są stosowane do zdarzeń zaistniałych przed ich wejściem w życie, ale tylko – w sposób prospektywny – modyfikują sytuację podmiotów, wprowadzając zmianę na przyszłość. Nie dochodzi zatem do retroaktywnego pogorszenia sytuacji prawnej adresatów nowo ustanowionych norm, a tym samym do naruszenia art. 2 Konstytucji (por. E. Morawska, Klauzula państwa prawnego w Konstytucji RP na tle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Dom Organizatora, Toruń 2003 r., s. 355, także wyroki TK z dnia 3 listopada 1999 r., sygn. akt K 13/99, OTK ZU 7(29)/1999, s. 778 oraz z dnia 31 marca 1998 r., sygn. akt K 24/97, OTK ZU 2/1998, s. 90). W ocenie TK, o retroaktywności nie można również mówić wówczas, gdy nowo ustanowione normy regulują prospektywnie następstwa tzw. zdarzeń w toku. TK ustalił zatem, że w sytuacji, gdy zdarzenia zapoczątkowane pod rządami dawnych przepisów mają charakter ciągły i trwają nadal, to z chwilą wejścia w życie nowych przepisów, stosuje się do nich właśnie te nowe przepisy. Przy czym nie dochodzi w żadnym przypadku do naruszenia zasady retroaktywności. O takim naruszeniu można byłoby mówić tylko wówczas, gdyby nowej ustawie nadano moc obowiązującą wobec stosunków prawnych zaistniałych i trwających w czasie do wejścia tej ustawy w życie. To rozróżnienie retroaktywności i retrospektywności przepisów prawa TK uznał za konieczne, gdyż w przeciwnym wypadku ustawodawca nie mógłby dokonywać jakichkolwiek zmian czy nowelizacji aktów normatywnych, zwłaszcza wówczas gdyby nowa regulacja, z jakichś powodów, była mniej korzystna dla zainteresowanych podmiotów – adresatów tych norm (por. E. Morawska, Klauzula państwa prawnego w Konstytucji RP na tle orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego. Dom Organizatora, Toruń 2003 r., s. 355-356, także wyrok TK z dnia 31 marca 1998 r., sygn. akt K 24/97, OTK ZU nr 2(17)/1998 s. 90). Analizując sporne zagadnienie NSA zwrócił też uwagę na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, z którego wynika, że do stosunków prawnych, które powstały pod rządami dawnego prawa i trwają nadal pod rządami nowych regulacji, należy stosować nowe prawo. W jednym z wyroków NSA stwierdził, że od chwili wejścia w życie nowych norm prawnych należy je stosować do stosunków prawnych (zdarzeń, stanów rzeczy) danego rodzaju niezależnie od tego, czy dopiero powstaną, czy też powstały wcześniej przed wejściem w życie nowego prawa, lecz trwają nadal w czasie dokonywania zmiany prawa (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt II GSK 266/09, LEX nr 1330770). W innym zaś zauważył, że w sytuacjach, kiedy ustawodawca nie wypowiada się wyraźnie w kwestii przepisów przejściowych, należy przyjąć, że nowe rozporządzenie (w treści uwzględniającej nowelizację) ma zastosowanie do zdarzeń prawnych powstałych po jego wejściu w życie, jak również do zdarzeń, które miały miejsce wcześniej, lecz trwają dalej, po wejściu w życie nowej treści rozporządzenia (por. wyrok NSA z dnia 9 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 443/09, LEX nr 596825). Mając na względzie powyższe rozważania jednoznacznie stwierdzić należy, że w stanie faktycznym sprawy należało zastosować art. 32 u.s. w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r., co czyni zasadnym zarzut skargi naruszenia prawa materialnego zawarty w pkt II petitum. Nie była to zatem sytuacja w toku, inaczej mówiąc stan faktyczny otwarty, do którego należało w świetle Konstytucji, orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego, a także głosu nauki – zastosować nowe prawo. Warto też przywołać jedno z orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczące stosowania prawa względniejszego w przypadku zmiany przepisów o charakterze materialnoprawnym, stanowiące konsekwencję obowiązywania konstytucyjnej zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa. Wprawdzie orzeczenie to zapadło na gruncie przepisów prawa podatkowego, ale jest adekwatne ze względu na charakter stosunku prawnego dla zaistniałego sporu. Z wyroku tego wynika, że dokonując tzw. wykładni prokonstytucyjnej prawa, mającej na celu przestrzeganie zasady ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego przez nie prawa, należy stwierdzić, że w sytuacji gdy ustawodawca nie przewidział regulacji intertemporalnej uwzględniającej uprawnienia podatników na podstawie dawnej ustawy, zaistniałą kolizję ustaw w czasie należy rozwiązać z uwzględnieniem art. 2 Konstytucji, w ten sposób, że należy stosować normę nową, chyba że norma poprzednio obowiązująca jest względniejsza (korzystniejsza) dla podatnika. Innymi słowy, regułą jest stosowanie ustawy (normy) nowej (jeśli nie pogarsza ona sytuacji prawnej) podatnika, wyjątkiem zaś – stosowanie ustawy (normy) poprzedniej (jeśli w świetle jej przepisów sytuacja prawna podatnika jest wówczas korzystniejsza) (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2012 r., sygn. akt I FSK 1996/11, LEX nr 1230189). Idąc tym tokiem rozumowania słuszne jest stanowisko Skarżącej, że w tym stanie rzeczy nie ma znaczenia fakt, że złożenie wniosku o przyznanie stypendium, przez Związek miało miejsce w grudniu 2017 r. skoro zawodniczka zdobyła medal na zawodach rozgrywanych w dniach od [...] listopada 2017 r., a zatem wniosek winien być rozpoznany w oparciu o treść art. 32 u.s. w brzmieniu obowiązującym do 28 listopada 2017 r. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie miał na uwadze, że NSA w wyroku z 23 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2434/15 odmówił zastosowania § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 15 października 2012 r. w sprawie stypendiów sportowych dla członków kadry narodowej, zatem w niniejszej sprawie nie może być on podstawą do wydania decyzji odmownej. Swoje stanowisko NSA powtórzył w wyrokach sygn. akt II GSK 2303/15 i II GSK 2523/15. Zdaniem NSA Minister w oparciu o art. 32 ust. 7 ustawy o sporcie, nie był uprawniony do wprowadzenia w § 5 ust. 1 rozporządzenia kryterium wymaganej liczby startujących zawodników, z uwagi na brak delegacji ustawowej w tym zakresie. Zdaniem NSA " (...) regulacja zawarta § 5 ust. 1 rozporządzenia nie służy też realizacji celów stypendium sportowego, ustanowionego w ustawie o sporcie. Zamierzeniem ustawodawcy określonym w art. 32 ustawy o sporcie oraz w wydanym na jego podstawie rozporządzeniu jest premiowanie członków kadry narodowej za osiągnięte wyniki sportowe we współzawodnictwie międzynarodowym na igrzyskach olimpijskich, igrzyskach paraolimpijskich, igrzyskach głuchych oraz na mistrzostwach świata lub mistrzostwach Europy oraz pomoc tej grupie sportowców w pokryciu kosztów związanych z przygotowywaniem się do realizacji programu przygotowań do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych oraz mistrzostw świata lub mistrzostw Europy. Wprowadzenie przepisu, który w istotny sposób uzależnia uzyskanie stypendium od wymagań, których spełnienie jest całkowicie niezależne od sportowca niepełnosprawnego przekreśla możliwość osiągnięcia tych celów, w sytuacji gdy sportowiec poniósł koszty przygotowania do zawodów i osiągnął wynik sportowy obiektywnie zasługujący na wysokie uznanie, pozwalający mu uzyskać stypendium w innych okolicznościach, wówczas gdyby w zawodach, w jego klasie brało udział więcej sportowców. Przedstawione rozważania prowadzą do wniosku, że § 5 ust. 1 rozporządzenia narusza również art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, co pozwala uznać za uzasadnione zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia art. 92 ust. 1 i art. 32 Konstytucji RP i daje Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu podstawę do odmowy zastosowania tego przepisu rozporządzenia w rozpatrywanej sprawie (...). To stanowisko zostało także podzielone w wyroku NSA z 5 lipca 2017 r. sygn. akt II GSK 2876/15. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Minister uwzględni wyrażone wyżej poglądy prawne. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od Ministra Sportu i Turystyki na rzecz Skarżącej kwotę 697 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, kwotę 17 zł tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa i kwotę 480 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800).