VI SA/Wa 114/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. ref. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 kwietnia 2012 r. sprawy ze skargi T.S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji oddala skargę Zaskarżonym postanowieniem Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej Prezes UKE) po ponownym rozpoznaniu sprawy z wniosku T. S.A. skarżącej w niniejszej sprawie (dalej także jako T.) utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2011 r. wydane w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2009 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...], którą ustalił warunki świadczenia usługi hurtowego dostępu do sieci telekomunikacyjnej T. S. A. dla T. N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. Wnioskiem z dnia [...] maja 2011 r. T. N. SA z siedzibą w W. (dalej powoływana jako N.) zwróciła się do Prezesa UKE w trybie art. 113 § 2 k.p.a. o wyjaśnienie, czy ostatnie zdanie art. 3 ust. 5 decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] (dalej zwanej Decyzją) należy rozumieć w ten sposób, że do pierwszej prognozy nie znajduje zastosowania art. 3 ust. 8 Decyzji, przewidujący w sytuacji gdy faktyczna liczba zamówień WLR przesłanych do T. SA będzie niższa o co najmniej 30% od przekazanej prognozy, obowiązek zapłaty przez N. opłaty za każde w ten sposób przeszacowane zamówienie WLR. Wnioskodawca wskazał, że sformułowanie "prognoza (...) nie jest wiążąca" oznacza, że nie ma do niej zastosowania art. 3 ust. 8 decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w ramach wykonywania decyzji powstała wątpliwość po stronie T. związana z interpretacją art. 3 ust. 5 decyzji. W ocenie N. postanowienie będące przedmiotem wniosku jest jasne i należy interpretować je w taki sposób, że efektem braku mocy wiążącej pierwszej prognozy jest przede wszystkim zwolnienie N. od odpowiedzialności za przeszacowanie prognoz, czego nie podziela T. Zdaniem N. rozumienie zaprezentowane powyżej wynika wprost z wykładni literalnej i gramatycznej art. 3 ust. 5 decyzji Prezesa UKE z [...] lipca 2009 r. Należy je rozumieć bowiem w ten sposób, że pierwsza prognoza niesie za sobą dwa odstępstwa od zasad dotyczących kolejnych składanych prognoz: - nie jest ona wiążąca (sformułowanie o wiążącym lub niewiążącym charakterze prognozy może być odnoszone wyłącznie do podmiotu, który taką prognozę formułuje i następnie składa (podobnie skonstruowane są przepisy kodeksu cywilnego stanowiące o związaniu ofertą składającego); - nie ma do niej zastosowania postanowienie art. 3 ust. 7 (stanowi to wyłączenie uprawnienia T., jakim jest brak obowiązku gwarantowania terminowej realizacji zamówień, powyżej ilości wskazanej w prognozie, powiększonej o 30%). Ponadto wnioskodawca wskazał, że uzasadnienie Decyzji nie zawiera stwierdzeń co do motywów przyjętego rozwiązania. Skoro decyzja nie wyjaśnia ani w sentencji ani w uzasadnieniu motywów jakimi kierował się Prezes UKE formułując w taki sposób prawa i obowiązki stron, to w ocenie N. należy posiłkować się uzasadnieniem analogicznych rozwiązań, które pierwszy raz zostały uwzględnione w ofercie BSA 2006. Zgodnie z pkt 2.1.3.8 tejże oferty prognozy złożone w pierwszym roku od uruchomienia pierwszego PDU nie wywołują dla operatora korzystającego negatywnych konsekwencji. Jak wskazano w uzasadnieniu decyzji wprowadzającej ofertę postanowienia te znalazły się w ofercie, ponieważ "Operator Korzystający powinien mieć możliwość rozpoznania własnych potrzeb, na co będzie miał czas w trakcie pierwszego roku korzystania z usługi." Zdaniem N. skoro Prezes UKE słusznie uznał, że pierwsza oferta powinna stanowić elementarny wzorzec dla kolejnych, zaś kluczową zasadą powinno być utrzymanie wszystkich sprawdzonych i dobrych (a co za tym idzie odpowiadających potrzebom rynku rozwiązań), to taką samą logikę należy zastosować również do postanowień, będących przedmiotem niniejszego wniosku. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. Prezes UKE zawiadomił N. i T. o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści Decyzji. Pismem z dnia [...] maja 2011 r. T. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, w którym wskazuje, iż jej zdaniem w ust. 5 art. 3 Decyzji mowa jest o pierwszej prognozie na okres roku, która nie jest wiążąca (ma charakter orientacyjny) jedynie w zakresie wprost przewidzianym w tym punkcie, a więc w przypadku niedoszacowania prognozy (przypadek wskazany w ust. 7 art. 3 Decyzji), natomiast w pozostałych przypadkach pierwsza prognoza ma charakter wiążący. Wskazała też, że w szczególności dotyczy to przypadków wyszczególnionych w ustępach 6, 8 i 10 komentowanego artykułu Decyzji. Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] Prezes UKE na podstawie art. 113 § 2 k.p.a., w związku z art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r., nr 171 poz. 1800, z późn. zm.), po rozpatrzeniu wniosku N. wyjaśnił wątpliwości w ten sposób, iż wobec faktu, iż pierwsza prognoza dostarczana przez N. jest zgodnie z treścią art. 3 ust. 5 Decyzji niewiążąca, na N. nie ciąży obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 8 Decyzji, dotyczący uiszczania przez N. w sytuacji przeszacowania przez N. pierwszej prognozy opłaty równej opłacie za uruchomienie usługi na Łączu Abonenckim. Prezes UKE analizując argumenty przedstawione przez strony odnośnie postanowień Decyzji, uznał, iż zapisy decyzji wskazane przez N. mogły zostać uznane za niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie rozstrzygnięcia sprawy, a zatem istnieje potrzeba dokonania wyjaśnienia treści Decyzji w tym zakresie. Prezes UKE uznał, że redakcja art. 3 ust. 5 Decyzji może powodować, że jest on niejednoznaczny, gdyż w ustępie tym znalazło się stwierdzenie świadczące o niewiążącym charakterze pierwszej prognozy i jednocześnie zostało wskazane w części równoważnej zdania, iż nie ma zastosowania do takiej prognozy zapis art. 3 ust. 7, który dotyczy jedynie jednej strony Decyzji (T.). Skutkiem tego mogą powstać wątpliwości interpretacyjne dotyczące sformułowania, iż "prognoza ta nie jest wiążąca", a w konsekwencji wątpliwości interpretacyjne dotyczące zastosowania art. 3 ust. 8 Decyzji w przypadku pierwszej prognozy przedstawianej przez N. W art. 3 ust. 5 Decyzji znalazło się bowiem wyraźne sformułowanie, iż w przypadku pierwszej prognozy, wyłączeniu ulega ciążący na T. S.A. obowiązek zapewnienia terminowej realizacji zamówień w maksymalnej liczbie określonej w prognozie powiększonej o 30%, czyli wyłączenie stosowania przy pierwszej prognozie zapisów ust. 7 art. 3 Decyzji, natomiast nie zostało doprecyzowane w omawianym ustępie, iż wobec nie wiążącego charakteru pierwszej prognozy dla T., nie może mieć też zastosowania obowiązek, o którym w mowa w art. 3 ust. 8, ciążący na drugiej Stronie Decyzji, czyli N. Zdaniem Prezesa UKE stosownie do art. 3 Decyzji N. jest związana przedstawianymi przez siebie prognozami. Wyjątek od tej zasady został określony w art. 3 ust. 5 Decyzji w stosunku do pierwszej prognozy przedstawianej przez N. Prezes UKE ustalając w decyzji, iż pierwsza prognoza jest niewiążąca odnosić mógł to postanowienie jedynie do N., czyli podmiotu, który przedstawia prognozę i co do zasady jest związany dokonanymi przez siebie ustaleniami. Oczywistym jest bowiem, że T. nie może ponosić odpowiedzialności za ustalenia faktyczne dokonane w prognozie innego podmiotu. Z tego powodu w art. 3 ust. 5 Decyzji Prezes UKE postanowił, iż: "Prognoza ta nie jest wiążąca i nie mają do niej zastosowania zapisy ust. 7". Brak wskazania w Decyzji, iż w przypadku pierwszej prognozy nie ma zastosowania ust. 7 art. 3 Decyzji oznaczałby bowiem, iż pomimo, że N. nie jest związana własną prognozą, T. będzie musiała, pomimo niedoszacowania prognozy przez N., zrealizować w terminie zamówienia WLR w ilości większej o 30% niż wskazane w prognozie. W ocenie Prezesa UKE, wbrew stanowisku T. S.A, brak wskazania w art. 3 ust. 5 Decyzji, iż nie mają zastosowania zapisy ust. 8 art. 3 Decyzji nie oznacza, że ustęp ten znajduje zastosowanie do pierwszej prognozy. Wyłączenie stosowania ust. 8 art. 3 Decyzji w sposób analogiczny do wyłączenia ust. 7 art. 3 Decyzji nie było w omawianym przypadku konieczne, gdyż brak zastosowania art. 3 ust. 8 Decyzji do pierwszej prognozy wynika wprost z ust. 5 art. 3 Decyzji, zgodnie z którym "Zobowiązuje się N. do dostarczania do T. pierwszej Prognozy w terminie 7 dni od otrzymania Decyzji (...) Prognoza ta nie jest wiążąca (...)". Oznacza to zdaniem Prezesa UKE, że N. nie będzie ponosić negatywnych konsekwencji związanych z błędnymi ustaleniami dokonanymi w przygotowanej przez siebie prognozie, a zatem również dodatkowych kosztów, o których mowa w ust. 8 art. 3 Decyzji stanowiących swoistą karę za to, że N. złożyło mniejszą o co najmniej 30% ilość zamówień WLR niż wskazane zostało w prognozie. Od powyższego postanowienia T. złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej ww. postanowieniem. T. wskazała, że z poczynionych w postanowieniu wyjaśnień wynika, że kwestię uprawnień i obowiązków wywodzonych z prognoz Prezes UKE traktuje symetrycznie, czyli, że obowiązkowi nałożonemu na jedna stronę decyzji odpowiada skorelowany z nim obowiązek nałożony na drugą stronę Decyzji. Jej zdaniem powyższe mogłoby być uznane za racjonalne, gdyby nie fakt, że nie zachowuje zasady symetrycznego rozkładu skorelowanych obowiązków. Wyjaśnienie to pomija bowiem przewidziany w art. 3 ust. 6 Decyzji obowiązek realizacji przez T. zamówień WLR w ilości zgodnej z przedstawionymi prognozami, co w niniejszej sprawie przekłada się na ilość przedstawioną w pierwszej prognozie. Przy zastosowaniu powyższego wyjaśnienia na T. S.A. nadal ciążyłby obowiązek wskazany w art. 3 ust. 6 Decyzji, przez co zostałaby złamana zasada symetrycznego rozkładu obowiązków. Jeżeli wyjaśnienie ma bazować na symetrycznym rozkładzie obowiązków w kontekście pierwszej prognozy, to powinna być ona jednakowo dla obu stron albo wiążąca, albo niewiążąca w zakresie wszelkich skutków wywodzonych z tej prognozy. W szczególności dotyczy to również przewidzianego w art. 3 ust. 6 obowiązku realizacji przez T. zamówień WLR w ilości zgodnej z pierwszą prognozą. T. wniosła o ponowną analizę wyjaśnienia przedstawionego w kwestionowanym pytaniu oraz rozważenie możliwości przyjęcia wyjaśnienia problematycznych zapisów Decyzji w ten sposób, że skoro pierwsza prognoza dostarczana przez N. zgodnie z treścią art. 3 ust. 5 Decyzji jest wiążąca dla T. w kontekście art. 3 ust. 6 Decyzji, to na N. ciąży obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 8 Decyzji, dotyczący uiszczania przez N. w sytuacji przeszacowania przez N. pierwszej prognozy opłaty równej opłacie za uruchomienie usługi na Łączu Abonenckim, a jednocześnie w zakresie pierwszej prognozy na N. nie ciąży obowiązek przewidziany w art. 3 ust. 7 Decyzji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Prezes UKE na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 113 § 2 i 3 oraz art. 144 k.p.a, w związku z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2011 r. Prezes UKE, analizując argumenty przedstawione przez strony odnośnie postanowień Decyzji, uznał, iż zapisy Decyzji wskazane przez N. mogły zostać uznane za niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie rozstrzygnięcia sprawy i w związku z tym zaistniała potrzeba dokonania wyjaśnienia treści Decyzji. Postanowieniem Prezes UKE dokonał wyjaśnień co do treści Decyzji w zakresie określonych w art. 3 ust. 7 i 8 Decyzji obowiązków ciążących na N. i T. w przypadku pierwszej prognozy. Organ wyjaśnił, iż oprócz tego, że w przypadku pierwszej prognozy na T. nie ciąży obowiązek określony w ust. 7 art. 3 Decyzji, czyli zapewnienia terminowej realizacji zamówień w maksymalnej liczbie określonej w prognozie powiększonej o 30%, to równocześnie na N. nie może ciążyć obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 8 Decyzji, dotyczący uiszczania przez N. w sytuacji przeszacowania pierwszej prognozy opłaty równej opłacie za Uruchomienie usługi na Łączu Abonenckim. Tym samym wskazano jednoznacznie, iż zapisu art. 3 ust. 8 Decyzji nie stosuje się wobec N. w przypadku pierwszej prognozy. Zdaniem Prezesa UKE brak zastosowania ust. 8 art. 3 Decyzji do pierwszej prognozy wynika wprost z treści ust. 5 art. 3 Decyzji, albowiem ta prognoza ma charakter stricte nie wiążący. Przyjęcie wiążącego charakteru pierwszej prognozy prowadziłoby do ponoszenia przez N. negatywnych konsekwencji związanych z błędnymi ustaleniami dokonanymi w przygotowanej przez siebie pierwszej prognozie, a co za tym idzie także dodatkowych kosztów określonych w ust. 8 art. 3 decyzji. Zatem na T. nie ciąży obowiązek określony w ust. 7 art. 3 Decyzji a jednocześnie na N. nie ciąży obowiązek określony w ust. 8 art. 3 decyzji. Prezes UKE wskazał, że nie można się zgodzić z twierdzeniem T., że wyjaśnienie dokonane w postanowieniu "może być uznane za zmianą Decyzji niedopuszczalną w trybie wyjaśnienia wątpliwości", ponieważ nadaje ono decyzji treści wcześniej w niej niewystępującej. Zdaniem organu analizując zapisy art. 3 ust. 5 Decyzji w kontekście pozostałych ustępów zawartych w tym artykule, w ocenie Prezesa UKE, w sposób jednoznaczny i logiczny wynika, iż skoro dla N. pierwsza prognoza ma charakter niewiążący, to w sytuacji, w której dla drugiej strony będącej adresatem Decyzji (T.) "niewiążący charakter" wyraża się w możliwości uniknięcia obowiązku przewidzianego w ustępie 7 tego artykułu decyzji to sformułowanie to musi oznaczać również możliwość uniknięcia negatywnych konsekwencji, o których mowa w ust. 8 dla N.. Organ odnosząc się do stanowiska symetrycznego rozkładu obowiązków w kontekście pierwszej prognozy i wiążącego bądź nie charakteru skutków dla stron wywodzonych się z pierwszej prognozy wskazał, iż przedmiotowe postępowanie dotyczyło interpretacji jedynie zapisów art. 3 ust 5 Decyzji, a nie całościowej analizy dotyczącej obowiązków jakie ciążą na stronach przy realizacji pierwszej prognozy. Na powyższe postanowienie Prezesa UKE T. SA złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając mu obrazę przepisów postępowania tj. obrazę art. 113 § 2 k.p.a., polegającą na: - merytorycznej zmianie Decyzji polegające na rozciągnięciu postanowień art. 3 ust. 5 Decyzji w zakresie niewiążącego charakteru prognoz, na postanowienia art. 3 ust. 8 Decyzji, wyłączające obowiązek uiszczania opłat na rzecz T. za przeszacowanie prognoz, podczas gdy Postanowienie w zakresie niewiążącego charakteru pierwszej prognozy wprost wyłącza jedynie art. 3 ust. 7; - merytorycznej zmianie decyzji polegające na określeniu, iż pierwsza prognoza nie ma wiążącego charakteru wobec N. S.A. W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2011 r. W uzasadnieniu skargi T. S.A. wskazała m.in., że Prezes UKE jako równoważnik zwolnienia T. z obowiązku zagwarantowania realizacji zamówień na podstawie prognoz niedoszacowanych przywołuje brak obowiązku N. zapłaty za prognozy przeszacowane. Z powyższym jej zdaniem nie należy się zgodzić, bowiem należy odróżnić "przeszacowane prognozy" od "niedoszacowanych prognoz". Przy niedoszacowanych przez N. prognozach (zbyt mała ilość została zamówiona), Decyzja w art. 3 ust. 7 wymaga realizacji przez T. zamówienia przekraczającego złożone zamówienie aż o 30 %. Czyli T. planuje i wymiaruje swoje zasoby w wymiarze 30% wyższym niż to wynika z prognoz N. I w tym zakresie T. została zwolniona z tego obowiązku przy pierwszej prognozie właśnie na bazie spornego art. 3 ust. 5 Decyzji. Powyższe zdaniem skarżącej ma racjonalne uzasadnienie z tej racji, iż T. zarządza swoimi zasobami nie tylko na potrzeby nowego podmiotu ale także na potrzeby własne a także wielu innych operatorów opierających swą działalność na korzystaniu z sieci T. Nowy operator, z którym T. nie ma zagwarantowanej stabilności zamówień nie daje gwarancji racjonalnego wykorzystania zasobów T., którymi to T. zarządza i odpowiada również wobec innych kontrahentów. Dlatego powinno być stosowne zabezpieczenie, przynajmniej do czasu "ułożenia" stabilnych relacji w zakresie składanych zamówień (stąd roczny okres zwolnienia T. ze stosowania art. 3 ust. 7 Decyzji). Skarżąca wskazała także, iż T. stosownie do art. 3 ust. 6 Decyzji, zapewnia swoją infrastrukturę nowemu klientowi (N.), w ilości zgodnej ze złożonymi prognozami i w tym zakresie ponosi pełną odpowiedzialność z tytułu ewentualnego niewykonania umowy, a zatem realizuje przyjęte na siebie zobowiązanie. Wyłączenie dotyczy jedynie gwarancji na nadmiarowe zasoby, przekraczające aż o 30 % szacowane zapotrzebowanie. Powyższe wyłączenie wynika również z ryzyka konieczności zapewnienia dodatkowych zasobów o ponad 30% od prognozowanych (nie wyłączając zakupu dodatkowych urządzeń lub zapewnienia dodatkowych zasobów ludzkich), podczas gdy brak jest pewności, iż operator rozwijający dopiero współpracę z T. rozwiąże umowę o dostępie, bez zwrotu kosztów, na poczynione przez T. na jego rzecz, nakłady finansowe. Zdaniem skarżącej Prezes UKE pomimo wyraźnego braku odwołania w art. 3 ust. 5 Decyzji, o wyłączeniu z zastosowania art. 3 ust. 8 do pierwszej prognozy N., dokonał, przedstawioną interpretacją nieuprawnionej zmiany Decyzji | rozciągając uregulowania z ust. 5 również na ust. 8 uzupełniając tym samym postanowienia Decyzji, co skutkowało pozbawieniem skarżącej zabezpieczenia jej uzasadnionych interesów, które były ustanowione na podstawie dotychczasowej treści. Ponadto pomimo braku w Decyzji zapisu, iż pierwsza prognoza nie wiąże N., Prezes UKE takie wnioski wyprowadził, co skutkowało naruszeniem równowagi w zakresie ekwiwalentności świadczeń, która dotychczas wynikała z Decyzji i była zasadna z punktu widzenia równości podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w ramach przyjętego w tym zakresie przez każdego operatora ryzyka. W odpowiedzi na skargę Prezes UKE wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi nie zaś według kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej p.p.s.a.). Skarga analizowana stosownie do wymienionych kryteriów podlega oddaleniu, gdyż zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] lipca 2011 r. nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. W działaniu organu, Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja prawna jest wyczerpująca i Sąd tę argumentację podziela. Podstawę wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 113 § 2 k.p.a. zgodnie z którym "organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji". W doktrynie wypracowane zostało stanowisko, że organ administracji nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, ale jest "uprawniony i obowiązany wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję" (Iserzon, Komentarz str. 218). Wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego bądź prawnego ani powodować zmianę merytoryczną rozstrzygnięcia, ani też nie może pozostawać w sprzeczności z treścią decyzji (B. Adamiak, Rektyfikacja decyzji w postępowaniu administracyjnym, Acta Universitatis Wratislaviensis Nr 922, Prawo CL III, Wrocław 1988, s. 13). Podobnie wypowiedział się NSA w wyroku z dnia 20 lutego 2002 r. II SA/Kr 2114/98 niepubl., w którym stwierdził, że celem postanowienia wydanego na mocy art. 113 § 2 jest wyjaśnienie przez organ rozstrzygnięcia sprawy a nie jego korygowanie. W niniejszej sprawie organ, powołując się na przedstawione wyżej zasady w sposób prawidłowy wyjaśnił wątpliwości w zakresie kwestii rozumienia ostatniego zdania art. 3 ust. 5 Decyzji. Prezes UKE analizując argumenty przedstawione przez strony odnośnie postanowień Decyzji prawidłowo uznał, iż jej zapisy wskazane przez N. mogły być niejednoznaczne lub dotknięte zawiłością utrudniającą ustalenie rozstrzygnięcia sprawy, a zatem istniała potrzeba dokonania wyjaśnienia treści Decyzji w tym zakresie. Redakcja art. 3 ust. 5 Decyzji może powodować, że jest on niejednoznaczny, gdyż w ustępie tym znalazło się stwierdzenie świadczące o niewiążącym charakterze pierwszej prognozy i jednocześnie zostało wskazane w części równoważnej zdania, iż nie ma zastosowania do takiej prognozy zapis art. 3 ust. 7, który dotyczy jedynie jednej strony Decyzji (T.). Wskutek tego mogły powstać wątpliwości interpretacyjne dotyczące sformułowania, iż "prognoza ta nie jest wiążąca", a w konsekwencji wątpliwości interpretacyjne dotyczące zastosowania art. 3 ust. 8 Decyzji w przypadku pierwszej prognozy przedstawianej przez N. Prezes UKE ustalając w Decyzji, iż pierwsza prognoza jest niewiążąca odnosić mógł to postanowienie jedynie do N. czyli podmiotu, który przedstawia prognozę i co do zasady jest związany dokonanymi przez siebie ustaleniami. Oczywistym jest, że T. nie może ponosić odpowiedzialności za ustalenia faktyczne dokonane w prognozie innego podmiotu. Z tego powodu w art. 3 ust. 5 Decyzji Prezes UKE postanowił, iż: "Prognoza ta nie jest wiążąca i nie mają do niej zastosowania zapisy ust. 7". Brak wskazania w Decyzji, iż w przypadku pierwszej prognozy nie ma zastosowania ust. 7 art. 3 Decyzji oznaczałby bowiem, iż pomimo, że N. nie jest związana własną prognozą T. będzie musiała, pomimo niedoszacowania prognozy przez N., zrealizować w terminie zamówienia WLR w ilości większej o 30% niż wskazane w prognozie. Brak wskazania w art. 3 ust. 5 Decyzji, iż nie mają zastosowania zapisy ust. 8 art. 3 Decyzji nie oznacza, że ustęp ten znajduje zastosowanie do pierwszej prognozy. Wyłączenie stosowania ust. 8 art. 3 Decyzji w sposób analogiczny do wyłączenia ust. 7 art. 3 Decyzji nie było w omawianym przypadku konieczne, gdyż brak zastosowania art. 3 ust. 8 Decyzji do pierwszej prognozy wynika wprost z ust. 5 art. 3 Decyzji, zgodnie z którym: "Zobowiązuje się N. do dostarczania do T. pierwszej Prognozy w terminie 7 dni od otrzymania Decyzji (...) Prognoza ta nie jest wiążąca (...)". Oznacza to, że N. nie będzie ponosić negatywnych konsekwencji związanych z błędnymi ustaleniami dokonanymi w przygotowanej przez siebie prognozie, a zatem również dodatkowych kosztów, o których mowa w ust. 8 art. 3 Decyzji stanowiących swoistą karę za to, że N. złożyło mniejszą o co najmniej 30% ilość zamówień WLR niż wskazane zostało w prognozie. Wyjaśnienie wbrew twierdzeniom skarżącej nie korygowało braków decyzji. Organ administracji publicznej nie jest powołany do interpretacji treści decyzji z zastosowaniem zasad wykładni prawa, ale jest uprawniony i zobowiązany wyjaśnić, jak rozumiał własną decyzję. W niniejszej sprawie Prezes UKE zobligowany był do jednoznacznej interpretacji postanowień art. 3 Decyzji, gdyż budziły one wątpliwości obu stron Decyzji. Stosując wykładnię logiczną odpowiadającą jego intencjom przy wydawaniu wyjaśnianego aktu administracyjnego przy interpretacji zapisów dotyczących prognoz, miał na uwadze istotę opracowania prognoz, a nie tylko wybiórczą analizę poszczególnych jednostek redakcyjnych, które się do przedmiotowych prognoz odnoszą. Sprowadza się to do stwierdzenia, że w świetle całościowej interpretacji logicznej zapisów art. 3 Decyzji, w przypadku pierwszej prognozy jeżeli mocą Decyzji został jej nadany charakter "niewiążacy" to w sytuacji, w której na T. nie ciąży, obowiązek określony w ust. 7 art. 3 Decyzji, to równocześnie na N. nie może ciążyć obowiązek, o którym mowa w art. 3 ust. 8 Decyzji. Zakres postępowania w sprawach o wyjaśnienie treści decyzji w trybie art. 113 § 2 k.p.a. ogranicza się do wyjaśnienia sposobu w jaki organ rozumiał postanowienia własnej decyzji, a ocena w jaki sposób realizowana jest bieżąca współpraca pomiędzy T. a N. wykracza poza zakres postępowania dotyczącego wyjaśnienia treści decyzji administracyjnej. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zarzuty skargi za niezasadne i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.