VI SA/Wa 1142/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Sędziowie Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 14 września 2021 r. sprawy ze skargi L. Sp. z o.o. Sp. k. z/s w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę L.-T. Sp. z o.o. sp. k. Z siedzibą w S. (dalej jako: "skarżący", "strona", "przedsiębiorca") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] lutego 2021 roku nr [...] Decyzją tą Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") utrzymał w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej "kpa"), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm.), zwanej dalej "utd", lp. 5.5.1, lp. 5.5.2, lp. 5.11.1, lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), art. 7, art. 8, art. 4 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, zwanego dalej rozporządzenie 561/2006 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006). Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] o nr rej. [...] jaka miała miejsce 22 października 2019r. na autostradzie A4 w miejscowości B. stwierdzono: 1. niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące niezarejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; 2. skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: - o czas do 1 godziny; - o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut; 3. przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy - o czas do mniej niż 30 minut. Pojazdem, kierowanym w imieniu przedsiębiorcy przez M. B., wykonywany był międzynarodowy transport drogowy towaru niebezpiecznego. Kontrolujący utrwalili stan faktyczny w protokole kontroli o nr [...] z [...].10.2019 r. M. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowej:) dnia [...].02.2020 r. wydał decyzję administracyjną nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości [...] zł. W złożonym odwołaniu strona podnosiła brak dowodów, które w sposób jednoznaczny wskazywałyby na niewłaściwą obsługę tachografu przez kierowcę lub odłączanie tachografu. Wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego. Po rozpoznaniu odwołania GITD zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2021 roku nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z [...] lutego 2020 r. W uzasadnieniu wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz powtórzył za organem I instancji stan faktyczny, pozwalający na jej zastosowanie. Organ odwołał się do ustalonego stanu faktycznego i podstawy obowiązków przedsiębiorcy. Po pierwsze, wskazał w tym na obowiązek wynikający z art. 8 ust. 1 - 5 i 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, wskazujący na korzystanie przez kierowcę z dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku. W każdym 24 godzinnym okresie po upływie poprzedniego dziennego okresu odpoczynku lub tygodniowego okresu odpoczynku kierowca musi wykorzystać kolejny dzienny okres odpoczynku. Jeśli część dziennego okresu odpoczynku zawarta w 24 godzinnym okresie wynosi co najmniej 9 godzin, ale mniej niż 11 godzin, wówczas ten dzienny okres odpoczynku uznaje się za skrócony dzienny okres odpoczynku. Dzienny okres odpoczynku może zostać przedłużony do rozmiarów regularnego lub skróconego tygodniowego okresu odpoczynku. Kierowca może mieć najwyżej trzy skrócone dzienne okresy odpoczynku pomiędzy dwoma tygodniowymi okresami odpoczynku. Stosownie do art. 4 lit g) "dzienny okres odpoczynku" oznacza dzienny okres, w którym kierowca może swobodnie dysponować swoim czasem i obejmuje "regularny dzienny okres odpoczynku" lub "skrócony dzienny okres odpoczynku": - "regularny dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 11 godzin. Alternatywnie, regularny dzienny okres odpoczynku można wykorzystać w dwóch częściach, z których pierwsza musi nieprzerwanie trwać co najmniej 3 godziny a druga co najmniej 9 godzin,. - "skrócony dzienny okres odpoczynku" oznacza nieprzerwany odpoczynek trwający co najmniej 9 godzin, ale krócej niż 11 godzin. Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 5.5 załącznika nr 3 do utd, która sankcjonuje skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego: 1) o czas do 1 godziny karą pieniężną w wysokości 100,00 zł; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut karą pieniężną w wysokości 200,00 zł. Organ odwoławczy za organem I instancji ustalił, że z danych z karty kierowcy kontrolujący stwierdzili, że kierowca M. B. rozpoczął pracę 4 października 2019 r. o godzinie 6:50. W 24 - godzinnym okresie rozliczeniowym trwającym od godziny 6:50 w dniu 4 października 2019 r. do godziny 6:50 w dniu 5 października 2019 r., kierowca odebrał najdłuższy odpoczynek w godzinach od 20:57 (4.10) do 06:50 (5.10). Odpoczynek ten trwał 9 godzin i 53 minuty. Do normy 11 -godzinnego odpoczynku dziennego brak 1 godziny i 7 minut. Stwierdził, że kierowca nie wykonał wydruku z karty i nie opisał przyczyn powstania tego naruszenia. W toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu oraz wymaganych odpoczynków. Z tego względu, odnośnie naruszenia polegającego skróceniu wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego 1) o czas do 1 godziny; 2) o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin i 30 minut stwierdził zasadność utrzymania kary pieniężnej w wysokości 300,00 z uwagi na to, że w/w naruszenie sankcjonowane jest w Ip. 5.5.1, Ip. 5.5.2 załącznika nr 3 do utd. Po drugie, wskazał w tym na obowiązek wynikający z art. 7 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, ze po okresie prowadzenia pojazdu trwającym cztery i poł godziny kierowcy przysługuje ciągła przerwa trwająca, co najmniej czterdzieści pięć minut, chyba że kierowca rozpoczyna okres odpoczynku. Przerwę tę może zastąpić przerwa długości co najmniej 15 minut, po której nastąpi przerwa długości co najmniej 30 minut, rozłożone w czasie w taki sposób, aby zachować zgodność z przepisami akapitu pierwszego. Niedotrzymanie powyższych warunków sankcjonuje Ip. 5.11. załącznika nr 3 do utd, dotyczący skutków przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: 1) o czas do mniej niż 30 minut karą pieniężną w wysokości 100,00 zł. Organ odwoławczy podtrzymał ustalenia i ocenę organu I instancji, że z analizy danych z karty kierowcy, wynika, że 3 października 2019 r. - od godz. 7:51 do godz. 12:47 prowadził on pojazd przez 4 godziny i 37 minut. Brak przerwy w wymiarze minimum 45 minut. Przerwa nie została też podzielona według art. 7 akapit drugi Rozporządzenia (WE) nr 561/2006. Oznacza to, że norma 4 godzin i 30 minut została przekroczona o 7 minut. Organ ustalił, że w toku kontroli kierowca nie okazał dokumentu uzasadniającego odstąpienie od obowiązujących norm czasu pracy. Powyższe okoliczności uzasadniały, zdaniem organu odwoławczego, utrzymanie kary pieniężnej w wysokości 100,00 zł z tytułu naruszenia Ip. 5 11.1 załącznika nr 3 do utd polegającego na przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy: o czas do mniej niż 30 minut. Po trzecie, organ odwoławczy wskazał na odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikającą z obowiązków uregulowanych w: - art. 32 ust 3 rozporządzenia 165/2014. Przepis ten wskazuje, że zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. - art. 34 rozporządzenia 165/2014: 1.Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Nie wyjmuje się wykresówki ani karty kierowcy z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów. Wykresówka lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona. 2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy. 3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (ii), (iii) oraz (iv): a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf 4. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf cyfrowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy ci zapewniają, aby ich karty kierowcy zostały włożone w odpowiednie czytniki tachografu. Jeżeli w pojeździe wyposażonym w tachograf analogowy znajduje się więcej niż jeden kierowca, kierowcy zmieniają odpowiednio wykresówki, aby właściwe informacje były zapisywane na wykresówce kierowcy prowadzącego pojazd. 5. Przepis ten reguluje obowiązki kierowców w zakresie zapewnienia zgodności czasu zapisywanego na wykresówce z czasem urzędowym/oficjalnym kraju rejestracji pojazdu (a) i obsługę przełączników umożliwiających osobną i wyraźną rejestrację wymienionych w przepisie okresów pod wskazanymi symbolami. Oczywiście, zgodnie z ust. 8 ww. normy, kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym udaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji. Brak zapewnienia przez przedsiębiorcę dotrzymania ww. zasad skutkuje odpowiedzialnością przewidzianą w Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ww. ustawy. Przepis ten sankcjonuje karą pieniężną w wysokości 5.000,00 złotych niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Tymczasem organ odwoławczy potwierdził ustalenia kontroli na podstawie analizy danych cyfrowych karty kierowcy oraz tachografu cyfrowego oraz danych uzyskanych z systemu poboru opłat drogowych VIATOLL. Stwierdził mianowicie, że kierowca nie zarejestrował na swojej karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym prawidłowej prędkości pojazdu, przebytej przez pojazd drogi oraz faktycznej aktywności kierowcy. Ocenił, na podstawie mapy drogowej, że trasa między P. miejscem załadunku w dniu 21.10.2019 r. godz.19:53, a miejscem kontroli, przez miejscowości wskazane przez kierowcę (w przesłuchaniu w charakterze świadka), wynosi około 387 km, natomiast na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zarejestrowano 243 km. Powyższe potwierdza wydruk z programu do analizy danych cyfrowych porównujący zarejestrowaną przez tachograf drogę, aktywność kierowcy oraz odległość między miejscowościami. Z systemu elektronicznego poboru opłat drogowych VIATOLL wynika, że pojazd o nr rej. [...] w dniu 22.10.2019 r. w godzinach 8:09 a 8:23 poruszał się po drodze płatnej [...] między węzłami D. G. P. a węzłem B.. Uzyskano także od operatora płatnego odcinka autostrady [...] dokumentację filmową, potwierdzającą wjazd pojazdu o nr rej. [...] na odcinek autostrady płatnej w miejscowości B. o godzinie 8.30 w dniu 22.10.2019r. Z danych tachografu cyfrowego i karty kierowcy wynika, ż: pojazd w tym czasie nie poruszał się, a kierowca 22.10.2019r. korzystał z odpoczynku dziennego w godzinach od 00:10 a godziną 9:20. Z kolei na podstawie analizy materiału dowodowego z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 26.09.2019 r. w godzinach 16:56 - 17:18 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej autostrady [...] na odcinku Węzeł T. – Ł. P. - Węzeł P.. Tymczasem z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździć o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie danych z systemu poboru opłat VIATOLL stwierdził, że w dniu 8.10.2019 r. w godzinach 8:46 - 8:52 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej krajowej nr [...] na odcinku – K. W. – Z. – K.W. – K., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy danych z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 9.10.2019 r. w godzinach 18:50 - 19:34 pojazd o nr rej. [...]poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi krajowej nr [...] na odcinku K. – K. – K. W. – Z. – K. W. – K. – C. – B. – K. – W. P. – S. – D. - droga krajowa nr [...] – K., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy danych z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 10.10.2019 r. w godzinach 00:00 - 00:30 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi krajowej nr [...] na odcinku K.- D.i - droga krajowa nr [...] – S. – W. P.y – K. - droga krajowa nr [...] – B. - droga krajowa nr [...] – Ch. – K.- K. W., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, z systemu poboru opłat YIATOLL ustalił, że w dniu 11.10.2019 r. w godzinach 15:53 - 16:36 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi ekspresowej nr [...] na odcinku W. O. Z. – W. O. P. – W. O. W. - Węzeł S. - Węzeł S.Z. - Węzeł S. W. - Węzeł B.- Węzeł K. – W. W. – Węzeł W., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy danych z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 14.10.2019 r. w godzinach 8:56 - 9:46 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi krajowej nr [...] na odcinku K. – D.- droga krajowa nr [...] – S. – W. P. – K. - droga krajowa nr [...] – B.- droga krajowa nr [...] – Ch.- K. – K. . – Z. – K.. – K.- K., natomiast z dartych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździć o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy zgromadzonego materiału dowodowego, z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 15.10.2019 r. w godzinach 17:49 - 18:09 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi ekspresowej nr [...] na odcinku: skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...] – Węzeł K.- Węzeł S. - Węzeł K. - Węzeł I. – Węzeł C. - Węzeł Ł. - Węzeł .G., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy danych z systemu poboru opłat vIATOLL ustalił, że w dniu 16.10.2019 r. w godzinach 13:11 - [3:57 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi krajowej nr [...] na odcinku K.- D.- droga krajowa nr [...] – S. – Węzeł P. – K. - droga krajowa nr [...] – B. - droga krajowa nr [...] – C. – K.- K. – Z. –K. – K. – K., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździć o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy danych z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 17.10.2019 r. w godzinach 16:36 - 16:56 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi krajowej nr [...] na odcinku: skrzyżowanie z drogą powiatową nr [...] – L. S. – T. – M., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździć o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy danych z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 17.10.2019 r. w godzinach 19:39 - 20:17 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi krajowej nr [...] na odcinku K.. – Z. – K. – K. – C. – B. – K. - Węzeł P. – S. – D. – droga krajowa [...] – K., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździć o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Na podstawie analizy danych z systemu poboru opłat VIATOLL ustalił, że w dniu 18.10.2019 r. w godzinach 1:51 -1:54 pojazd o nr rej. [...] poruszał się po drodze płatnej na odcinku drogi ekspresowej nr [...] na odcinku Węzeł S. W. - Węzeł S.P. - Węzeł Z., natomiast z danych cyfrowych zarejestrowanych na karcie kierowcy oraz w tachografie cyfrowym zainstalowanym w pojeździe o nr rej. [...] wynika, że pojazd nie poruszał się, a kierowca korzystał z przerwy/odpoczynku. Powtarzalność zdarzeń braku rejestracji na tych samych odcinkach dróg potwierdza, że brak rejestracji na karcie kierowcy i w tachografie cyfrowym aktywności kierowcy i przebytej przez pojazd drogi nie wynikało z awarii tachografu lecz celowego działania mającego za zadanie ukrycie faktycznego czasu pracy kierowcy i jego aktywności. Konsekwencją powyższych ustaleń jest stwierdzenie naruszenia polegającego na niewłaściwej obsłudze lub odłączeniu homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu łub przebytej drogi, sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd, co oznaczało uznanie przez organ odwoławczy prawidłowości nałożonej kary pienięznej w wysokości 5.000,00 zł. Z powyższych względów organ odwoławczy za bezpodstawny uznał zarzut procesowy, że nie udowodnił odłączenia urządzenia rejestrującego. Organ dysponował protokołem kontroli drogowej, protokołem przesłuchania świadka, dokumentacją fotograficzną, danymi cyfrowymi, wyjaśnieniami strony, dowodami przedłożonymi przez stronę, danymi z systemu viaTOLL, wydrukami z map google, dokumentami przewozowymi. Posiadany materiał dowodowy uznał za wystarczający do nałożenia kary przez M. Wojewódzkiego ITD. Ocenił na podstawie okazanej przez kierowcę do kontroli karty drogowej, związanej z kierowcą i kontrolowanym pojazdem, że kierowca na potrzeby przewoźnika wprowadzał dane o długości trasy w trakcie wykonywanych przewozów. Z wpisów wyraźnie wynika, że przewoźnik był informowany przez kierowcę o przejazdach bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy i w tachografie cyfrowym. Z różnicy zapisów stanu licznika wprowadzonych na karcie drogowej wynika zarejestrowana w tachografie trasa, natomiast dodatkowe wpisy kierowcy informowały przewoźnika o jeździe bez karty. Na kopii karty drogowej, na potrzeby kontroli, zapisy o jeździe bez rejestracji zostały zakreślone. Faktyczna odległość między wymienionymi w karcie miejscowościami wskazuje, że zapisy wynikające z różnicy stanu licznika kilometrów między tymi miejscowościami nie odpowiadają faktycznej odległości między tymi miejscowościami. Przyjmując nawet odległość w linii prostej między miejscem załadunku w P ., a miejscem kontroli w miejscowości B. nie odpowiada odległości zarejestrowanej w tachografie cyfrowym i na karcie kierowcy, po drogach jaką musiał pokonać pojazd w trakcie tego przejazdu. Organ odwoławczy, w zakresie oceny powyższych naruszeń odwołał się do obowiązków przedsiębiorcy wynikającego z nadzoru nad pracownikiem, którym posługuje się przy wykonywaniu prowadzonej działalności gospodarczej. Dotyczy to także odpowiedzialności za kierowanie pojazdem samochodowym. Wprawdzie kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże organ odwoławczy ocenił, że nie wyłącza to odpowiedzialności przedsiębiorcy, który ma on obowiązek przeszkolenia kierowców i organizowania im pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowymi. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd ocenił jako bez znaczenia, tym bardziej, że jest to sytuacja typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w typowej sytuacji, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym. Z ww. obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać, wykazać się dbałością o osiągniecie zamierzonego celu. Powinien każdorazowo sprawdzać pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe, mieć kontakt telefoniczny z kierowcą w trasie. Tymczasem w niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Zdaniem organu odwoławczego, strona winna była upewnić się, czy kierowcy wykonujący przewozy na rzecz przedsiębiorcy prawidłowo zrozumieli obowiązujące w tym zakresie przepisy, czy stosują się do nich w trakcie wykonywania transportu. Organ odwoławczy uznał, że właściwy system kontroli i nadzoru doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania przez kierowców transportu z naruszeniem przepisów. Organ odwoławczy nie zgodził się z zarzutami przekroczenia uprawnień przez funkcjonariuszy w zakresie przeszukiwania prywatnych rzeczy kierowcy, powołując się na uprawnienia z art. art. 72 pkt 2 i art. 73 pkt 3 utd. Nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 utd, a strona w odwołania nie wskazała dowodów na okoliczności wymagane przez dyspozycje ww. normy. Na ww. decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie przepisów: a) art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym poprzez nieprawidłową kwalifikację stwierdzonych podczas kontroli naruszeń oraz wadliwą ocenę stanu faktycznego; w świetle zgromadzonego materiału w aspekcie przepisów art. 92c utd; skarżący nie miał możliwości obrony, gdyż zarówno organ I jak i II instancji nie ustalił kto i jakiej czynności zabronionej się dopuścił w kontekście naruszenia: niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące niezarejestrowaniem na wykresówce lub na korcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi; b) art. 6 k.p.a. i art. 7 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenia faktyczne przeprowadzone na okoliczność wystąpienia przesłanek z art. 92b i art. 92c utd. Pomimo że zadania transportowe w przedsiębiorstwie są organizowane prawidłowo, bez konieczności naruszania norm socjalnych; c) art. 7a. § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, czyli niewyjaśnienie wątpliwości co do treści normy z art. 92c utd, czyli niewyjaśnienie co oznacza "brak wpływu" i "niegodzenie się" strony na powstanie naruszeń, jak również prowadzenie postępowania w zakresie naruszeń czasu pracy kierowcy; d) art. 8 k.p.a. poprzez ignorowanie stanu faktycznego z momentu kontroli, które to okoliczności jednoznacznie wskazywały na brak jakichkolwiek zabronionych czynności dokonywanych w urządzeniu rejestrującym oraz w pojeździe. Zarówno organ 1 jak i II instancji nie ustaliły, na czym polegała niewłaściwa obsługa tachografu; e) art. 81a § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy istniały poważne wątpliwości co do stanu faktycznego z momentu kontroli, gdyż organ nie wyjaśnił, w jaki sposób strona lub kierowca dopuścili się niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkującego niezarejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Uzasadniając powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, uchylenie decyzji organu I instancji, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o rozpatrzenie skargi bez przeprowadzania rozprawy i bez obecności strony. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Skarżący zarzucił organowi zarówno naruszenie przepisów procesowych, jak i norm prawa materialnego. Naruszenie procedury w istocie miałoby polegać na niezapewnieniu przedsiębiorstwu możliwości obrony, polegające na tym, że organ I jak i II instancji nie ustalił, kto i jakiej czynności zabronionej się dopuścił, na nieprawidłowych ustaleniach faktycznych, niewyjaśnieniu wątpliwości co do treści normy z art. 92c utd, ignorowanie stanu faktycznego z momentu kontroli, które to okoliczności jednoznacznie wskazywały na brak jakichkolwiek zabronionych czynności dokonywanych w urządzeniu rejestrującym oraz w pojeździe, nie ustalenie, na czym polegała niewłaściwa obsługa tachografu, a w konsekwencji istnienie poważnych wątpliwości co do stanu faktycznego i brak zastosowania art. 81a § 1 k.p.a. Z powyższymi zarzutami Sąd się nie zgadza, ponieważ argumentacja wynikająca z zarzutów procesowych świadczy wyłącznie o odmiennej ocenie przez skarżącego zgromadzonego i ocenionego przez organ administracji materiału dowodowego, do czego oczywiście skarżący ma prawo. Nawet gdyby skarżący miałby rację, to do uchylenia zaskarżonej decyzji z przyczyn naruszenia procedury dochodzi wyłącznie wówczas, jeśli uchybienie zasadom procesowym miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem skarżący na takie okoliczności się nie powołuje. Nie wskazuje także na dowody, których złożenie było mu uniemożliwione, bądź dowody zgromadzone w niniejszym postępowaniu, które przeczą jego odpowiedzialności administracyjnej zarówno za naruszenie norm czasu pracy kierowcy, jak i niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Sąd w pełni zgadza się z ustaleniami organu odwoławczego w zakresie dokonanych ustaleń faktycznych, prawidłowo zastosowanych pod subsumpcję zastosowanych norm prawa materialnego i nie widzi konieczności ponownego powielania stanu faktycznego obszernie przywołanego w uzasadnieniu stanowiska organu i który uznaje za prawidłowo ustalony i oceniony. Należy podkreślić, że wbrew zarzutom skarżącego, źródła dowodowe także nie budzą wątpliwości. Są to ustalenia wynikające z protokołu kontroli drogowej przeprowadzonej przez organ uprawniony oraz na podstawie szerokiej analizy danych cyfrowych karty kierowcy, tachografu cyfrowego oraz danych uzyskanych z systemu poboru opłat drogowych VIATOLL – nie z jednego dnia, ale z kilkunastu dni: 26 września 2019r., jak i 8, 9, 10, 11, 14, 15, 16, dwukrotnie 17, 18 i 21 października 2019r. - szczegółowo opisanych w zaskarżonej decyzji zdarzeń. Twierdzenie zatem, że skarżący nie miał możliwości obrony, gdyż zarówno organ I jak i II instancji nie ustalił, kto i jakiej czynności zabronionej się dopuścił niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkiem czego wielokrotnie nie została zarejestrowana na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywność kierowcy, prędkość pojazdu lub przebyta drogi – jest bezpodstawne. Nie ma znaczenia, wbrew zarzutom skargi, jakie czynności niedozwolone wykonał kierowca i czy brak zarejestrowania aktywności kierowcy wynika z odłączenia przez kierowcę urządzenia rejestrującego, skoro inspektor nie stwierdził zainstalowanego w pojeździe urządzenia wpływającego na pracę tachografu. Istotne są wielokrotnie stwierdzone okoliczności niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące niezarejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi, skrócenie wymaganego regularnego okresu odpoczynku dziennego o czas do 1 godziny i o czas powyżej jednej godziny do 2 godzin i 30 minut oraz przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy o czas do mniej niż 30 minut, które to naruszenia uzasadniały nałożenie na przedsiębiorcę kary pienięznej w wysokości [...] złotych. Należy podzielić stanowisko organu, że zarzuty naruszenia art. 92b i 92c ust. 1 u.t.d. zostały podniesione ogólnikowo. Tymczasem to na przedsiębiorcy prowadzącym firmę transportową spoczywa obowiązek organizacji pracy kierowców zgodnej z obowiązującymi przepisami krajowymi i unijnymi. Skoro to przedsiębiorca daje odpowiednie dyspozycje kierowcom, jako odpowiedzialny za ich wykonywanie przeprowadza regularne szkolenia i kontrole ich przestrzegania. Nawet brak możliwości bieżącej kontroli kierowcy, który wykonuje czynności poza siedzibą firmy, nie zwalnia przedsiębiorcy z odpowiedzialności z art. 92a u.t.d. Ustawodawca bowiem jednoznacznie wskazał cel podejmowanych przez przedsiębiorcę działań tej działalności regulowanej i taką organizację pracy kierowców, aby kierowcy mogli przestrzegać przepisów powołanych ustaw i rozporządzeń WE. Powtarzalność wymienionych zdarzeń, potwierdzających brak rejestracji obsługi tachografu przez kierowcę lub jego odłączenie na tych samych odcinkach dróg potwierdza brak nadzoru przedsiębiorcy w zakresie kontroli stosownych rejestracji aktywności kierowcy na karcie kierowcy i w tachografie cyfrowym i przebytej przez pojazd drogi. Brak jest dowodów na awarię tachografu, a notoryczność naruszeń wskazuje na celowe działanie mające za zadanie ukrycie faktycznego czasu pracy kierowcy i jego aktywności. Brak nadzoru przedsiębiorcy czyni zasadnym zarzut odpowiedzialności skarżącego za niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu łub przebytej drogi, sankcjonowanego przez Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. Powyższa ocena organu trafnie uznaje prawidłowość nałożonej kary pienięznej w wysokości [...] zł. Należy przy tym zaznaczyć, że organ nie tylko dysponował protokołem kontroli drogowej, danymi cyfrowymi i danymi z systemu viaTOLL. Dysponował także innymi dowodami: protokołem przesłuchania świadka - kierowcy, który potwierdził stwierdzenie braku zarejestrowani na karcie kierowcy oraz tachografie cyfrowym prawidłowej prędkości pojazdu, przebytej przez pojazd drogi oraz faktycznej aktywności kierowcy. Stwierdzone w protokole ustalenia w tym zakresie zostały potwierdzone przez kierowcę własnoręcznym podpisem. Co istotne kierowca nie miał nic do powiedzenia, ponieważ nie złożył żadnych wyjaśnień oprócz zaznaczenia, że nie przyznał się do winy. (k. 2 i 3 protokołu przesłuchania z 22 października 2019r.) Co więcej pozostaje to w sprzeczności z protokołem kontroli drogowej (k.8 – 8 verte), gdzie widnieje podpis kierowcy pod własnoręcznym wpis kierowcy "zła obsługa selektora jest z mojej winy". Z kolei w załączniku do tego protokołu (k.7 akt adm.), zawierającym opis stwierdzonych naruszeń, kierowca własnoręcznie napisał, że nie zgadza się z powyższymi zarzutami, w czasie kontroli inspektor przeszukiwał jego prywatne rzeczy. Należy dodać, że do materiału dowodowego zaliczone zostały inne dowody: np. dokumentacja fotograficzna, wyjaśnienia strony i dowody przedłożone przez stronę, wydruki z map google, dokumenty przewozowe. Organ wystąpił o udostępnienie danych z monitoringu PPO i SPO i z Elektronicznego Systemu Poboru Opłat viaTOLL Co więcej, na podstawie okazanej przez kierowcę do kontroli karty drogowej, związanej z kierowcą i kontrolowanym pojazdem wynika, że kierowca na potrzeby przewoźnika wprowadzał dane o długości trasy w trakcie wykonywanych przewozów. Z wpisów wyraźnie wynika, że przewoźnik był informowany przez kierowcę o przejazdach bez rejestracji aktywności na karcie kierowcy i w tachografie cyfrowym. Z różnicy zapisów stanu licznika wprowadzonych na karcie drogowej wynika zarejestrowana w tachografie trasa, natomiast dodatkowe wpisy kierowcy informowały przewoźnika o jeździe bez karty. Na kopii karty drogowej, na potrzeby kontroli, zapisy o jeździe bez rejestracji zostały zakreślone. Faktyczna odległość między wymienionymi w karcie miejscowościami wskazuje, że zapisy wynikające z różnicy stanu licznika kilometrów między tymi miejscowościami nie odpowiadają faktycznej odległości między tymi miejscowościami. Przyjmując nawet odległość w linii prostej między miejscem załadunku w P., a miejscem kontroli w miejscowości B. nie odpowiada odległości zarejestrowanej w tachografie cyfrowym i na karcie kierowcy, po drogach jaką musiał pokonać pojazd w trakcie tego przejazdu. Zdaniem Sądu, zebrany prawidłowo i oceniony materiał dowodowy był wystarczający do utrzymania w mocy nałożonej kary, której podstawę stanowił art. 92a ust. 1 utd wskazujący, że podmiot wykonujący przewoź drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Art. 92a ust. 7 utd przewiduje, że wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewoź drogowy określa Ip. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, to obowiązki lub warunki przewozu drogowego, stosownie do art. 4 pkt 22 utd, wynikające m.in. z przepisów ustawy oraz: b) rozporządzenia WE nr 561/2006 i h) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014: - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania, naprawy tachografów oraz elementów składowych (Dz. Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z poźn. zm.), - rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2017/548 z dnia 23 marca 2017r. ustanawiający standardowy formularz pisemnego oświadczenia w sprawie usunięcia lub naruszenia plomby tachografu (Dz. Urz. UE L 79 z 24.03.2017, str. 1). Organ odwoławczy prawidłowo zatem odwołał się w zakresie oceny stwierdzonych naruszeń do obowiązków przedsiębiorcy wykonującego działalność regulowaną jaką jest transport drogowy oraz z obowiązku nadzoru nad pracownikiem, którym się posługuje przy wykonywaniu tej działalności gospodarczej. Przepisy szczególne wprawdzie przewidują dwie podstawy prawne wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej. Po pierwsze, art. 92 b ust. 1 utd, który stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz.U. z 2014 r. poz. 409), d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Druga z podstaw - art. 92 c ust. 1 utd - przewiduje, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ. Zdaniem Sądu, okoliczności wymienione w tych normach szczególnych nie były dowodzone przez skarżącego. Gołosłowne twierdzenia nie mogły zatem zwalniać strony od odpowiedzialności administracyjnej. Przedsiębiorca nie dowodził bowiem w trakcie postępowania administracyjnego ani konkretnych działań osobistego nadzoru, ani faktu przeszkolenia kierowców, czy organizowania im pracy w taki sposób (np. system nagród i kar), by nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym, czasie pracy kierowców i rozporządzeń WE. W tych okolicznościach brak było podstaw do uznania przez organ wyłączenia odpowiedzialności przedsiębiorcy na mocy 92 b ust. 1 i art. 92 c ust. 1 utd. Ma rację organ odwoławczy, że prowadzenie pojazdu przez kierowcę stanowi sytuację typową w stosunkach tego rodzaju. Przedsiębiorca powinien wykazać wywiązywanie się z przestrzegania cytowanych ustaw i rozporządzeń, wykazać wypełnienie obowiązków, dbałości o osiągnięcie zamierzonego celu gospodarczego z zachowaniem obowiązujących zasad. Powinien np. wykazać, że każdorazowo sprawdza pojazd przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe, posiada kontakt telefoniczny z kierowcą w trasie. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżący nie wskazywał na żadne okoliczności stanowiące o stosowaniu właściwego systemu kontroli i nadzoru. Co więcej, w okolicznościach stwierdzonych naruszeń gdyby był stosowany właściwy system kontroli i nadzoru, niewątpliwie doprowadziłby do ujawnienia faktu wykonywania transportu przez kierowcę z naruszeniem omawianych przepisów. Jak wynika z protokołu kontroli i notatki służbowej inspektora (k.104akt adm.) 22 października 2019r. stwierdził, ze podczas przejazdu z miejsca załadunku w P. do miejsca kontroli, odległość zarejestrowana w tachografie nie odpowiada faktycznej odległości wynikającej z mapy drogowej. Porównanie danych z systemu VIATOLL i danych cyfrowych, w trakcie kiedy w tachografie rejestrowała się aktywność odpoczynku kierowcy, pobierane były opłaty w systemie VIATOLL. Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postepowaniu należy wskazać, że przedsiębiorca został zawiadomiony o wszczęciu postępowania i prawach z tego wynikających. Należy dodać, że wskutek wniosków o nadesłanie kopii dokumentów, w pismach m.in. 10 grudnia 2019r., 9 stycznia 2020r., 28 stycznia 2020r., 11 lutego 2020r. strona była zawiadamiana o rodzaju zgromadzonych dowodów, o prawie do zapoznania się z aktami sprawy, sporządzania notatek i odpisów zgodnie z art. 73 § 1 k.p.a., co wymagało złożenia wniosku o wydanie kserokopii dokumentów i dokonania opłat za ich sporządzenie. Powyższe oznacza, że zarzuty skarżącego są nieskuteczne dla uwzględnienia żądania uchylenia zaskarżonej decyzji, bowiem nie miały istotnego wpływu na wynik sprawy. W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez przewoźnika niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego. Zdaniem Sądu, organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonał ich logicznej oceny pod subsumpcję obowiązującego prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jak w sentencji wyroku, orzekając na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na mocy art. 119 i 120 p.p.s.a.