VI SA/Wa 116/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi "T." Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia stopnia wad towaru oddala skargę W dniach [...] sierpnia 2007 r. Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych w [...], działając na podstawie art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (tekst jedn. Dz. U. Nr 187 z 2005 r. poz. 1577 z późn. zmianami – dalej cytowana jako ustawa o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych) przeprowadził w T. Spółka z o.o. w Ł. kontrolę sprawdzającą w zakresie jakości handlowej przetworów mlecznych z uwzględnieniem zafałszowań tych wyrobów. W trakcie kontroli pobrano między innymi próbkę T. 100 g, z daty produkcji [...] sierpnia 2007 r., z partii nr C1 o masie 246 kg (protokół pobrania próbki nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r.). W wyniku badań laboratoryjnych przeprowadzonych w Laboratorium Specjalistycznym Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] stwierdzono w próbce przedmiotowego T. 100g obecność tłuszczów obcych. Na podstawie ww. badań stwierdzono, iż jakość handlowa [...] odbiega od jakości deklarowanej przez producenta z uwagi na stwierdzoną obecność tłuszczów obcych, co stanowiło naruszenie art. 2 ust. 2 rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. w sprawie ochrony oznaczeń stosowanych w obrocie mlekiem i przetworami mlecznymi (Dz. U. UE. L. Nr 182, poz. 36 ze zm.), który stanowi, iż przetwory mleczne oznaczają produkty uzyskane wyłącznie z mleka, tzn., że można do nich dodać substancje konieczne do ich wytwarzania, pod warunkiem, że substancje te nie są używane do zastąpienia, w całości lub częściowo, jakichkolwiek naturalnych składników mleka. Na podstawie załącznika do powołanego rozporządzenia, nazwa [...] jest zarezerwowana wyłącznie dla przetworu mlecznego i nie może być stosowana do produktu, w którym tłuszcz mleczny został zastąpiony w całości lub częściowo tłuszczem obcym. Sprawozdanie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., potwierdziło występowanie w badanym przetworze mlecznym dodatku tańszego surowca – tłuszczu obcego – o czym konsument nie był poinformowany, na etykiecie produktu. W wyniku dalszej kontroli ustalono, iż partia [...] kg T. 100g została wprowadzona do obrotu handlowego jako towar pełnowartościowy, bez upustów cenowych, do których producent był zobowiązany, zgodnie z art. 11 ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach (Dz. U. Nr 97, poz. 1050 ze zm.), w przypadku gdy towar nie posiada wymaganych cech określonych w charakterystyce jakościowej, o których stanowi art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Wówczas cena powinna zostać obniżona w stopniu odpowiadającym zaistniałym wadom. Fakt sprzedaży ww. produktu potwierdził swoim oświadczeniem Kierownik Działu Handlu i Marketingu. Kontrola dokumentacji produkcyjnej wykazała, że produkcja [...] prowadzona była na podstawie opracowanych receptur. Zapisy uwzględniały jedynie rodzaj, ilość i nazwę producenta oraz numer atestu surowca użytego w procesie technologicznym, nie podano natomiast z jakiej dokładnie partii produkcyjnej pochodził dany surowiec użyty do produkcji określonej partii przedmiotowego [...]. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych postanowił określić niespełnienie wymagań deklaracji producenta ze względu na obecność tłuszczów obcych w T. 100g, partii [...] kg oraz ustalił stopień wad tego [...] na 100%. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 11 ust. 4 cytowanej wyżej ustawy z dnia 5 lipca 2001 r. o cenach w związku z art. 21 wskazywanej również ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W uzasadnieniu decyzji Wojewódzki Inspektor powołał się na wyniki wyżej opisanych badań próbek T. i wskazał, że jego jakość handlowa odbiega od deklarowanej przez producenta ze względu na stwierdzoną obecność tłuszczów obcych. Według organu I instancji przedsiębiorca nie dołożył należytej staranności przy produkcji ww. [...] nie wykonując badań surowców na zawartość tłuszczów obcych, pomimo, że w toku poprzedniej kontroli, przeprowadzonej przez Wojewódzki Inspektorat Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] na przełomie maja i czerwca 2007 r., wykryto obecność tłuszczów obcych w produkowanych [...]. Odwołanie od decyzji złożyła T. spółka z o.o., wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu odwołania zarzuciła decyzji wadliwość merytoryczną i formalną. Zdaniem spółki decyzja nie zawierała uzasadnienia faktycznego ze wskazaniem dowodów, na których organ oparł rozstrzygnięcie oraz wyjaśnienia podstawy prawnej. Organ powinien dokonać wnikliwej analizy wszelkich okoliczności w odniesieniu do powołanego w decyzji przepisu art. 11 ustawy o cenach, gdyż w ocenie skarżącej zachodziły okoliczności wskazane w ust. 1 tego przepisu zwalniające przedsiębiorcę z obowiązku obniżenia ceny. Spółka nie kwestionowała wyników badań, wskazała jednak, że użyła wyłącznie surowców atestowanych, posiadających gwarancję, iż nie zawierają tłuszczów obcych. Spółka posiada certyfikaty jakości ISO i HACCP wykluczające dodawanie przez producenta tłuszczów roślinnych w procesie produkcji. Spółka przy dołożeniu szczególnej staranności nie mogła wiedzieć o wadzie. Do odwołania skarżąca dołączyła dokumenty dotyczące zawartości tłuszczu w [...] i w wyrobach [...] oraz zestawienie kosztów ich wytwarzania. Decyzją z dnia [...] października 2007 r. [...] Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych z dnia z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]. Jako podstawę prawną decyzji wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 11 ust. 4 ustawy o cenach, art. 21 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że strona nie prowadziła badań obecności tłuszczów obcych w surowcach i wyrobach gotowych, a zatem nie dopełniła należytej staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży. Strona, jako przedsiębiorca zawodowo zajmujący się przetwórstwem mlecznym, powinna mieć świadomość, że kupno niesprawdzonych surowców wiąże się z ryzykiem wyprodukowania na ich bazie zafałszowanego przetworu mlecznego. Organ podkreślił również, iż dowodem na brak należytej staranności strony był fakt, że w 2007 r. Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] przeprowadził szereg kontroli, w wyniku których wydane zostały decyzje stwierdzające obecność tłuszczów obcych w przetworach mlecznych wytwarzanych przez T. Spółka z o. o. Strona w momencie przedmiotowej kontroli, od kilku miesięcy dysponowała wiedzą o tym, że do produkcji używa surowców zawierających tłuszcze obce. Organ podkreślił, że od czasu nabycia tej wiedzy, strona świadomie dokonywała zafałszowań wprowadzanych przez nią do obrotu przetworów mlecznych, a tym samym wprowadzała w błąd konsumentów, co do rodzaju nabywanego przez nich produktu. Organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów strony co do niewłaściwego określenia stopnia wady, zauważył, że określenie przez organ I instancji stopnia wady na [...] nie ma związku z różnicą w kosztach produkcji [...] i wyrobu [...]. Określając stopień wady, organ I instancji kierował się stopniem wprowadzenia konsumenta w błąd, oraz tym o ile rzeczywiście wprowadzany do obrotu produkt różni się od deklaracji producenta. W przedmiotowej sprawie do obrotu wprowadzany był produkt o nazwie [...], zarezerwowanej dla przetworów mlecznych bez domieszki tłuszczów obcych. W rzeczywistości, konsument nabywał produkt [...], a więc całkowicie inny od tego, co deklarował producent. Od tej decyzji T. sp. z o.o. z siedzibą w Ł. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, ewentualnie o stwierdzenie nieważności tych decyzji, zasądzenie kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie przepisów postępowania (art. 6, art. 7, art. 10 i art. 107 § 3 k.p.a.) oraz art. 11 ust. 1-4 ustawy o cenach. W uzasadnieniu skargi skarżąca podkreśliła, że różnice w cenie [...] i wyrobów [...] wynoszą kilkanaście procent, zatem tylko taka obniżka ceny mogłaby być uzasadniona. W ocenie skarżącej dołożyła ona należytej staranności opierając produkcję na surowcach atestowanych, zatem nie powinno się od niej wymagać – zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy o cenach – obniżenia ceny. Żadne bowiem przepisy prawa krajowego ani unijnego nie nakazują producentowi [...] badanie użytych do ich produkcji surowców na zawartość tłuszczów obcych, gdyż atest jakościowy surowca stanowi dla producenta dowód spełnienia wymagań specyfikacji jakościowej produktu. Skarżąca nie posiadała własnego laboratorium do przeprowadzania badań na zawartość tłuszczów obcych w sprowadzanym surowcu, jednakże zleciła po kontroli jego badanie, chodziło o [...] użyte do produkcji [...] i okazało się, że faktycznie zawierało ono tłuszcze obce. Jednakże, jak podkreślała, na fakturach i atestach tego surowca podawana była nazwa "[...]", co zgodnie z powołanym rozporządzeniem Komisji (EWG) Nr 1898/87 z dnia 2 lipca 1987 r. dawało pewność przedsiębiorcy, że jest to produkt mleczny bez domieszek. W dalszych wywodach skargi podkreślono, iż w trakcie produkcji badanej partii [...] nie używano innych tłuszczy do produkcji innych produktów oraz nie stwierdzono żadnych nieprawidłowości w produkcji [...], jego paczkowaniu, składowaniu, dokumentacji, kontroli wewnętrznej itp. Natomiast argumentów tych organ odwoławczy nie wziął pod uwagę i nie odniósł się do nich co spowodowało zdaniem skarżącej naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Według skarżącej w niniejszej sprawie przyjęcie stopnia wadliwości [...] na [...] nie zostało poparte żadnymi argumentami prawnymi, czy faktycznymi np. specjalistycznymi badaniami stopnia wadliwości, czy analizami danych rynkowych. Tym samym działając w dobrej wierze i z należytą starannością T. Sp. z o.o. nie była zobowiązana do obniżenia ceny [...] i w konsekwencji wydanie przedmiotowych decyzji obu instancji naruszało art. 11 ust 1 ustawy o cenach. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wskazał, że zakup surowców powinien być dokonywany ze szczególną starannością, a skarżąca nie prowadziła badań dotyczących obecności tłuszczów obcych w surowcach i wyrobach gotowych. Przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności mógł wiedzieć o wadzie produktu i nie można było wyłączyć jego odpowiedzialności za wady. Organ przywołał art. 8 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności i wskazał, że prawo żywnościowe ma na celu zapobieganie oszukańczym i podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd. Producent mógł badać produkty, a jeśli tego nie czynił, to ponosi ryzyko z tym związane. Przywołał wyrok NSA, z którego wynika, że art. 11 ust. 4 ustawy o cenach umożliwia określenie stopnia utraty jakości na 100%. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz 1269) sądy administracyje sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działaloności adnimistracyji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 123 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr. 153 poz. 1270), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami. Kontrolując w ten sposób zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził naruszenia prawa, zatem skarga jest nieuzasadniona. Na wstępie należy wskazać, że w aktach sprawy brak jest protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach [...] sierpnia 2008 r. oraz dokumentów świadczących o pobraniu próbek [...], jednak skarżąca faktów tych nie kwestionuje. Jak wynika ze sprawozdania z badań przeprowadzonych przez labolatorium specjalistyczne w [...] działającego przy głównym Inspektoracie Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożwywczych. W próbkach T. stwierdzono obecność tłuszczów obcych. Zgodnie z charakterystyką jakościową, towar o nazwie T. powinien być wyłącznie produktem mlecznym, bez zawartości innych tłuszczów niż pochodzących z mleka. Jest jednakże poza sporem, że przedmiotowy produkt miał domieszkę tłuszczu obcego, czego potwierdzeniem było sprawozdanie z badania nr [...]. Ustalenia tego faktu organ administracji publicznej dokonał zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Skarżąca spółka nie kwestionowała tych ustaleń. W ocenie skarżącej ustalenie wady w konkretnej wysokości nie miało oparcia w materiale sprawy, bowiem sprawozdanie z przeprowadzonych przez Laboratorium Specjalistyczne Głównego Inspektoratu Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych w [...] nie podawało stopnia wady w badanym produkcie. Dlatego, zdaniem skarżącej, decyzja określając stopień wady nie opierała się na dowodach zgromadzonych w sprawie, a w związku z tym nosiła cechy dowolności. Ustalenie, że w badanej partii T. występowały tłuszcze obce nie pochodzące z mleka było więc przez organ uczynione prawidłowo i bez naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Następnie ocenić należy skutki występowania tłuszczów obcych w produkcie T. Zgodnie z art. 2 ust. 2 i załącznikiem do cytowanego wyżej Rozporządzeniem Komisji Europejskiej nr [...] nazwa "[...]" zarezerwowana jest dla przetworów uzyskiwanych wyłącznie z mleka czyli takich, do których nie są używane substancje służące zastąpieniu w całości lub częściowo naturalnych składników mleka. Inaczej mówiąc "[...]" jako przetwór mleczny nie może zawierać substancji obcych zastępujących naturalne składniki pochodzące z mleka (poza dodatkiem substancji obcych koniecznych do wytwarzania, których obecność w [...] nie jest przedmiotem niniejszej sprawy). Nazwą [...], zgodnie z powołanym Rozporządzeniem może być określany produkt wytworzony z mleka. Ilość tłuszczów obcych w produkcie pozostaje bez znaczenia dla utraty prawa do używania nazwy "[...]". Jest niesporne w sprawie niniejszej, że pod nazwą "[...]" (T.) był wprowadzony do obrotu i sprzedany za cenę skalkulowaną dla [...] produkt zawierający niedozwolone składniki tj. tłuszcz nie pochodzący z mleka. Taki produkt nie jest [...], tylko wyrobem [...]. Tej okoliczności skarżąca nie kwestionowała. W świetle powyższych rozważań w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości poczynione przez organ II instancji ustalenie, że produkt zawierający tłuszcze obce w [...] nie spełnia wymagań określonych w charakterystyce jakościowej przetworu mlecznego. Produkt taki w [...] nie jest [...], tylko innym produktem - wyrobem [...]. Ta ocena nie jest w ogóle uzależniona od ilości obcego tłuszczu w produkcie, bowiem zgodnie z cytowanym Rozporządzeniem 1898/87 każda domieszka tłuszczu obcego odbiera produktowi jego najważniejszą cechę tj. uzyskiwanie wyłącznie z mleka. NSA w wyrokach z dnia 16 marca 2006 r. (II GSK 364/05, II GSK 365/05 II GSK 366/05) wyjaśnił, że stopień niezgodności towaru określany na podstawie ustawy o cenach może wynosić 100%, a okoliczność, że towar został sprzedany nie powinna eliminować zastosowania art. 11 ustawy o cenach. Zgodnie z art. 4 ust.1 cytowanej ustawy o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych wprowadzane do obrotu artykuły rolno-spożywcze powinny spełniać wymagania w zakresie jakości handlowej, jeżeli w przepisach o jakości handlowej zostały określone takie wymagania, oraz dodatkowe wymagania dotyczące tych artykułów, jeśli ich spełnienie zostało zadeklarowane przez producenta. W sprawie niniejszej skarżąca oznaczając swój produkt jako "[...]" zadeklarowała, że posiada on cechy [...] określone Rozporządzeniem 1898/87 czyli, że jest to produkt wyprodukowany wyłącznie z [...]. Była zatem zobowiązana spełnić deklarowane wymagania i tak prowadzić produkcję, aby produkt deklarowany jako [...], posiadał najważniejszą cechę [...] tj. był wyprodukowany z [...]. Zgodnie z art. 46 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2006 r. Nr 171, poz.1225) oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd w szczególności, co do charakterystyki środka spożywczego w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu lub posiadania szczególnych właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości. Zgodnie z art. 47 ust.1 cytowanej ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia nazwa środka spożywczego powinna odpowiadać nazwie ustalonej dla danego rodzaju środków spożywczych w przepisach prawa żywnościowego. Cytowane przepisy Rozporządzenia 1898/87 są właśnie przepisami prawa żywnościowego określającymi jakie produkty mogą być określone nazwą "[...]". Nie ulega wątpliwości, że skarżąca określiła i sprzedała pod nazwą "[...]" produkt [...], a konsumenci sądząc, że kupili [...] i płacąc za [...] otrzymali produkt [...]. Celem prawa żywnościowego jest szeroko rozumiana ochrona interesów konsumentów. Cytowane wyżej Rozporządzenie nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej z dnia 28 stycznia 2002 r. określające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego w art. 8 precyzuje, że celem tego prawa jest ochrona interesów konsumentów i umożliwienie im świadomego wyboru związanego ze spożywaną przez nich żywnością. Prawo żywnościowe ma przeciwdziałać oszukańczym lub podstępnym praktykom, fałszowaniu żywności oraz wszelkim innym praktykom mogącym wprowadzić konsumenta w błąd. Zgodnie z art.17 tego Rozporządzenia podmioty działające na rynku spożywczym zapewniają na wszystkich etapach produkcji, przetwarzania i dystrybucji zgodność żywności z wymogami prawa żywnościowego. Takie sformułowanie oznacza bezwzględny obowiązek producenta produktu spożywczego zapewnienia jego zgodności z wymogami prawa żywnościowego. Zasadnie zatem organ uznał, że obowiązkiem skarżącej było zapewnienie zgodności produktu określanego jako "[...]" z wymogami prawa określonymi dla [...]. Pozostaje do rozważenia, czy mając obowiązek zapewnienia zgodności produktu określanego jako "[...]" z wymogami prawa ustanowionymi dla [...], skarżąca może bronić się przed zastosowaniem art. 11 ust.1 i ust. 4 ustawy o cenach podnosząc, że przy dołożeniu staranności wymaganej w stosunkach sprzedaży danego rodzaju nie mogła wiedzieć o wadzie towaru. W ocenie Sądu organ prawidłowo ocenił, że argumentacja skarżącej, sprowadzająca się do twierdzenia, że posługując się surowcami atestowanymi dołożyła należytej staranności, wymaganej w stosunkach danego rodzaju, nie jest trafna. Cytowane wyżej prawo polskie i europejskie nakłada na producenta żywności bezwzględny obowiązek zapewnienia jej zgodności z wymogami prawa żywnościowego. Prawo to nie przewiduje w ogóle możliwości zwolnienia się z tego obowiązku i stanowi, że jego celem jest ochrona interesów konsumentów. Przyjęcie, że od obowiązku zapewnienia zgodności produktu żywnościowego z przepisami prawa można się uwolnić poprzez wykazanie prawidłowości dokumentacji tj. posiadania stosownych atestów na surowce, prowadziłoby w istocie do zniesienia tego obowiązku. Zbędna byłaby też kontrola produktów, skoro wystarczałoby okazać atesty i dokumenty. Tak jednak nie jest. Celem uregulowań było zapewnienie bezpieczeństwa konsumentów, którzy nabywając w dobrej wierze określony produkt i muszą mieć pewność, że otrzymali to, co zamierzali kupić. Zatem rzeczą producenta jest wprowadzić i stosować takie procedury kontrolne w procesie produkcji, które pozwolą mu wywiązać się z nałożonego przez przepisy prawa obowiązku zapewnienia zgodności produkowanej żywności z wymogami prawa żywnościowego. W sprawie niniejszej skarżąca dopiero po kontroli oddała do badań kolejne partie dostarczonego jej atestowanego [...] i wykryła drastyczne jego zafałszowanie. Z faktu tego wynika, że gdyby wdrożyła takie procedury wcześniej, nie doszłoby do wyprodukowania i sprzedania, jako [...], wyrobu niebędącego [...]. Okoliczność, że spółka nie ma ustawowego obowiązku badania laboratoryjnego atestowanych surowców i gotowych produktów nie zmienia faktu, że odpowiadała za produkt końcowy. Skarżąca powinna zatem stosować takie środki, które byłyby podstawą do wykazania, że sprzedawany przez nią artykuł spożywczy odpowiadał wymaganiom określonym przepisami prawa. Zważywszy powyższe Sąd uznał, że przy badaniu stanu faktycznego i dokonywaniu ustaleń nie doszło do naruszenia art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a., a prawo materialne tj. art. 11 ust.1 i ust. 4 ustawy o cenach zostało właściwie zastosowane tj. organ zasadnie ustalił stopień wad produktu i zasadnie uznał, że nie ma podstaw do wyłączenia odpowiedzialności strony za wady produktu. Nie jest też zasadny zarzut naruszenia art.10 k.p.a., gdyż strona uczestniczyła w toku całego postępowania i mogła przedstawiać wszelkie swoje twierdzenia i dowody. Zasadny zarzut naruszenia art.10 k.p.a. musi przekładać się na wskazanie jakie kroki prawne strona chciałaby jeszcze podjąć, ale na skutek wadliwego działania organu nie uczyniła tego. W sprawie niniejszej żadne takie działania nie zostały wskazane, zatem zarzut naruszenia art.10 k.p.a. jest całkowicie gołosłowny. Zważywszy powyższe Sąd uznał wszystkie zarzuty skargi za nieuzasadnione zatem działając na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę.