VI SA/Wa 1187/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Urszula Wilk(spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2010 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu wyrobu budowlanego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej "S." Sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pracownicy nadzoru budowlanego, działający z upoważnienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przeprowadzili w dniach [...] października 2007 r. i [...] listopada 2007 r. kontrolę wprowadzania wyrobów budowlanych do obrotu u producenta - "S." Sp. z o.o. Zakresem objęto prawidłowość wprowadzania do obrotu płyt styropianowych P. wyprodukowanych od [...] października 2007 r. Kontrola dotyczyła sprawdzenia dokumentów potwierdzających dokonanie pozytywnej oceny zgodności (deklaracji zgodności) oraz oznakowania i informacji dołączonych do wyrobu, wprowadzanego do obrotu. W celu ustalenia prawidłowości oznakowania wprowadzonych do obrotu wyrobów dokonano oględzin wyrobów znajdujących się w magazynie spółki, które były oznakowane w identyczny sposób, jak wyroby znajdujące się w sprzedaży. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole nr [...], w którym stwierdzono, że producent bezpodstawnie deklaruje zakres stosowania danego wyrobu dla metody lekkiej-mokrej ([...]). Dla tego zastosowania klasy i poziomy wymagań należy przyjmować zgodnie z normą niesprzeczną [...] W normie tej podano zastosowanie wyrobów styropianowych ([...]) w budownictwie oraz określono poziomy i klasy wymagań w odniesieniu do poszczególnych cech, zgodnie z [...]. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 i art. 31 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych ( Dz. U. z 2004 r. nr 92 poz. 881,) decyzją z dnia 19 grudnia 2007 r. nr 2191/07 nakazał wstrzymanie wprowadzenia do obrotu płyt styropianowych P. i nałożył na producenta tj. firmę "S." Sp. z o.o. (dalej jako skarżąca) obowiązek usunięcia nieprawidłowości polegających na podawaniu (w deklaracji zgodności i w informacji dołączonej do wyrobu) niezgodnego ze specyfikacją techniczną zakresu stosowania danego wyrobu w terminie do dnia [...] lutego 2008 r. Od powyższej decyzji odwołanie wniosła "S." Sp. z o.o. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia, organ wskazał, że wyrób budowlany, zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy o wyrobach budowlanych, nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, jeżeli jest oznakowany CE. Z kolei oznakowanie CE wyrobu budowlanego jest dopuszczalne po wystawieniu deklaracji zgodności wyrobu budowlanego ze zharmonizowaną specyfikacją techniczną. Zharmonizowaną specyfikacją techniczną jest norma zharmonizowana albo europejska aprobata techniczna. Deklaracja zgodności - stosownie do § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie systemów oceny zgodności, wymagań jakie powinny spełniać notyfikowane jednostki uczestniczące w ocenie zgodności, oraz sposobu oznaczania wyrobów budowlanych oznakowaniem CE (Dz. U. Nr 195, poz. 2011) - zawiera opis wyrobu budowlanego, w tym rodzaj i zastosowanie. Oznakowaniu CE powinny towarzyszyć dodatkowe informacje, między innymi, dane umożliwiające identyfikację cech i deklarowanych właściwości użytkowych wyrobu budowlanego, jeżeli wynika to ze zharmonizowanej specyfikacji technicznej wyrobu. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca dokonała oceny zgodności wyrobu z normą zharmonizowaną EN 13163 i wystawiła dla tego wyrobu budowlanego deklarację zgodności nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W deklaracji tej określiła nazwę kontrolowanego wyrobu jako "[...]", natomiast na kontrolowanym wyrobie umieściła nazwę "Płyty styropianowe P.". W deklaracji zgodności określone zostało zastosowanie wyrobu pn. "płyty styropianowe [...] ", między innymi jako "zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką-mokrą [...]"; podobne informacje zostały umieszczone na opakowaniu skontrolowanego wyrobu: "bezspoinowe systemy ociepleń, metoda lekka – mokra". Wobec powyższego organ stwierdził, że skarżąca po dokonaniu oceny zgodności wyłącznie z normą zharmonizowaną EN 13163, w sposób nieuprawniony zawarła w deklaracji zgodności skontrolowanego wyrobu jego określone zastosowanie jako "zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką-mokrą BSO". Takie określone zastosowanie wynika z Polskiej Normy PN-B-20132:2005, tj. normy niesprzecznej z ww. normą zharmonizowaną. Mając powyższe na uwadze, organ uznał za nieuprawnione umieszczenie na kontrolowanym wyrobie informacji o tym, iż wyrób ten nadaje się do stosowania w bezspoinowych systemach ociepleń. W ocenie organu z normy zharmonizowanej EN 13163 wynika wyłącznie możliwość określenia zastosowania płyt styropianowych w sposób ogólny. Przedstawienie przez skarżącego rekomendacji technicznej - bez odniesienia się do normy niesprzecznej - nie jest wystarczające dla wskazania szczegółowego zastosowania przedmiotowych płyt styropianowych ("zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką-mokrą [...]") oraz nie może zastąpić dokonania oceny zgodności tego wyrobu z normą niesprzeczną w zakresie dotyczącym tego zastosowania. Mając na uwadze powyższe, deklarowanie i dołączanie do ww. wyrobu budowlanego informacji o tym, że nadaje się on do zastosowania jako zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką mokrą [...] - wobec braku odniesienia do przepisów lub norm niesprzecznych z normą zharmonizowaną EN 13163 - wykracza poza treść tej normy. Dodatkowo określenie nazwy przedmiotowego wyrobu jako "[...]" sugeruje również, iż jest to wyrób o właściwościach określonych w Polskiej Normie PN-B-20132:2005. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając jej: - naruszenie art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się do zarzutów przedstawionych przez skarżącą w odwołaniu, co skutkowało nie wyjaśnieniem podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a w szczególności nie wyjaśnieniem przyczyn uznania przez organ, że skarżąca dokonując oceny zgodności i określając zakres zastosowania produkowanego przez nią wyrobu, zobowiązana była zastosować wymagania określone w Polskiej Normie PN-B 20132:2005; - naruszenie art. 138 k.p.a. w zw. z naruszeniem art. 31 ust. 1 pkt 1 ustawy o wyrobach budowlanych i naruszeniem art. 107 § 1 k.p.a. polegające na tym, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie tejże decyzji było nieprawidłowe, gdyż organ pierwszej instancji nie wskazał w sentencji decyzji jakie nieprawidłowości popełniła skarżąca i nie wskazał sposobu usunięcia tych nieprawidłowości; - naruszenie art. 6 k.p.a w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o wyrobach budowlanych (dalej u.w.b.) poprzez uznanie, że produkowany przez skarżącą wyrób nie spełnia wymagań określonych w tejże ustawie, co było następstwem przyjęcia nieprawidłowego założenia, że skarżąca dokonując oceny zgodności produkowanego wyrobu i określając zakres jego zastosowania ma obowiązek określić, czy oceniany wyrób spełnia wymagania określone w Polskiej Normie PN-B 20132:2005; - naruszenie 138 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, w sytuacji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 40 § 2 k.p.a. w zw. z art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 32 k.p.a. polegającym na doręczeniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji Skarżącej, a nie pełnomocnikowi ustanowionemu w toku postępowania administracyjnego, co stoi w oczywistej sprzeczności z art. 40 § 2 k.p.a. Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1467/08 oddalił skargę S. sp. z o.o. Sąd podzielając stanowisko organu stwierdził, że z normy zharmonizowanej EN 13163 wprowadzonej do zbioru Polskich Norm jako PN-EN 13163:2004, a zwłaszcza z pkt 1 "Zakres normy", wynika wyłącznie możliwość określenia zastosowania płyt styropianowych w sposób ogólny. Deklarowanie zastosowania produktu "zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekko-mokrą BSO" wykraczało poza zakres normy zharmonizowanej i było nieuprawnione ze strony producenta. Wskazane zastosowanie wynikało z Polskiej Normy PN-B-20132:2005, do której producent w deklaracji i informacji o wyrobie nie odnosił się. Przedstawienie rekomendacji technicznej, bez odniesienia się do normy niesprzecznej, nie pozwala na podanie szczegółowego zastosowania przedmiotowych płyt styropianowych, jak to uczynił producent. Prawidłowość rozstrzygnięcia zdaniem Sądu potwierdzała również treść pisma Prezesa Polskiego Komitetu Normalizacyjnego z dnia [...] września 2008 r. znak [...], dotyczącego stosowania Polskiej Normy PN-EN13163:2004 i PN-B20132:2005. Skarżąca od powyższego wyroku wniosła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt II GSK 577/09, uchylił zaskarżony wyrok z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1467/08 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. NSA wskazał, iż przedmiotem kontrolowanej przez sąd wojewódzki sprawy administracyjnej, prowadzonej na podstawie art. 31 ust. 1 uwb., jest nałożenie na skarżącą spółkę określonego w pkt 1) decyzji obowiązku, przy czym konstrukcja powołanego przepisu wykazuje cechy działania związanego, ponieważ wykazanie w toku kontroli nieprawidłowości co do wymagań wyrobu budowlanego, musi skutkować wydaniem decyzji wstrzymującej wprowadzanie wyrobu do obrotu i eliminującej stwierdzone wady. NSA zauważył, że przedmiot sprawy prowadzonej w oparciu o cyt. przepis jest zdefiniowany niejednorodnie. W części dyspozycji art. 31 ust. 1 pkt 1) uwb. przedmiot postępowania jest skonkretyzowany i odnosi się do nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu wyrobu zakwestionowanego, a w drugiej części nakazującej usunięcie w wyznaczonym terminie określonych nieprawidłowości, sformułowany jest w sposób jednoznaczny, choć ogólny, bowiem oparty na wynikach kontroli, które u poszczególnych producentów, mogą dotyczyć różnych nieprawidłowości. Powyższe nie oznacza jednak, aby w decyzji rozstrzygającej sprawę indywidualną, dopuszczalne było załatwienie sprawy na podstawie powołanego przepisu, w części drugiej jego dyspozycji, poprzez nieskonkretyzowanie lub niepełne skonkretyzowanie nakazu. Konkluzja taka wynika nie tylko z istoty sprawy administracyjnej, która ma rozstrzygać o obowiązku skarżącej spółki jako strony postępowania, lecz wynika z samego brzmienia przepisu stanowiącego podstawę działania, który stanowiąc o "określonych nieprawidłowościach" podlegających nakazowi usunięcia, nakłada na właściwy organ obowiązek ich wskazania. NSA podkreślił, że takie skonkretyzowanie nieprawidłowości odnoszących się do kontrolowanego wyrobu budowlanego, w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło. Jednocześnie NSA wskazał, że pogląd reprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, iż "uszczegółowienie" danych w uzasadnieniu, a nie w rozstrzygnięciu decyzji powoduje, iż uchybienie to nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy jest nie do zaakceptowania. NSA podkreślał, że niewskazanie w osnowie decyzji jakie konkretne nieprawidłowości podlegają usunięciu nie tylko nie załatwia sprawy administracyjnej zgodnie z dyspozycją przepisu stanowiącego jej podstawę materialnoprocesową, ale stwarza dla strony postępowania stan niepewności co do tego jakie elementy stanu niezgodnego z prawem będą podlegały kontroli wykonania nakazu. NSA wskazywał, że Sąd I instancji oceniał legalność zaskarżonej decyzji, odnosząc się do naruszenia (podania w deklaracji wyrobu i informacji o nim zastosowania metodą lekko-mokrą [...] niewynikającego z normy zharmonizowanej ), które zostało określone częściowo w rozstrzygnięciu, a w sposób konkretny dopiero w uzasadnieniu, a przecież nie jest jasne, czy nakaz usunięcia dotyczył właśnie tego naruszenia, czy również innych nieprawidłowości, na które wskazywał organ w uzasadnieniu decyzji jak np. nieprawidłowo podane parametry wyrobu bez naprężenia ściskającego, a także stosowanie przez skarżącą mylącej konsumentów i użytkowników nazwy wyrobu. Powyższe okoliczności spowodowały, iż postawiony w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 20 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.oraz art. 31 ust. 1 pkt 1 uwb. i art. 107 § 1 K.p.a. NSA uznał za uzasadniony NSA nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z nieprawidłowym doręczeniem decyzji organu I instancji, bowiem Sąd dostrzegł wskazaną nieprawidłowość i trafnie uznał, iż nie może ona mieć wpływu na wynik sprawy skoro odwołanie wniósł w terminie pełnomocnik strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie podkreślić należy, iż zgodnie z przepisem art. 190 p.p.s.a. wojewódzki sąd administracyjny, któremu sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Przyjmuje się, iż ocena prawna wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wiążąca w sprawie dla sądu pierwszej instancji zarówno wówczas, gdy dotyczy zastosowania przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego. Oznacza to, że wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany rozpatrzyć sprawę ponownie, stosując się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych. Niewątpliwie ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciążący na wojewódzkim sądzie administracyjnym, może być wyłączony tylko w wyjątkowych sytuacjach, w szczególności w przypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (tak również: m.in. H. Knysiak-Molczyk /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie 2, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2008, s. 681-682 i powołane tam orzecznictwo). Pamiętać należy przy tym, iż ocena prawna, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., to wyjaśnienie przez NSA istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich zastosowania w konkretnym wypadku, a więc nie tylko sama wykładnia w ścisłym tego słowa znaczeniu. W konsekwencji należy uznać, iż związanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w rozumieniu art. 190 p.p.s.a., oznacza, iż nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, a zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania poprzez treść nowego wyroku. Mając na względzie powyższe zauważyć trzeba, iż w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie związany był oceną prawną i wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 kwietnia 2010 r., sygn. akt II GSK 577/09. Mając zatem na względzie ocenę przedmiotowej sprawy wyrażoną w tymże wyroku NSA wskazać należy, że przedmiotem kontrolowanej przez sąd sprawy administracyjnej, prowadzonej na podstawie powołanego wyżej art. 31 ust. 1 uwb., jest nałożenie na skarżącą spółkę określonego w pkt 1) decyzji obowiązku, przy czym, jak wywodził NSA konstrukcja powołanego przepisu wykazuje cechy działania związanego, ponieważ wykazanie w toku kontroli nieprawidłowości co do wymagań wyrobu budowlanego, musi skutkować wydaniem decyzji wstrzymującej wprowadzanie wyrobu do obrotu i eliminującej stwierdzone wady. Przedmiot sprawy prowadzonej w oparciu o cyt. przepis jest zdefiniowany niejednorodnie. W części dyspozycji art. 31 ust. 1 pkt 1) uwb. przedmiot postępowania jest skonkretyzowany i odnosi się do nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu wyrobu zakwestionowanego, a w drugiej części nakazującej usunięcie w wyznaczonym terminie określonych nieprawidłowości, sformułowany jest w sposób jednoznaczny, choć ogólny, bowiem oparty na wynikach kontroli, które u poszczególnych producentów, mogą dotyczyć różnych nieprawidłowości. Powyższe nie oznacza jednak, aby w decyzji rozstrzygającej sprawę indywidualną, dopuszczalne było załatwienie sprawy na podstawie powołanego przepisu, w części drugiej jego dyspozycji, poprzez nieskonkretyzowanie lub niepełne skonkretyzowanie nakazu. Konkluzja taka wynika nie tylko z istoty sprawy administracyjnej, która ma rozstrzygać o obowiązku skarżącej spółki jako strony postępowania, lecz wynika z samego brzmienia przepisu stanowiącego podstawę działania, który stanowiąc o "określonych nieprawidłowościach" podlegających nakazowi usunięcia, nakłada na właściwy organ obowiązek ich wskazania. Za NSA podkreślić należy, że w przedmiotowej sprawie takie skonkretyzowanie nieprawidłowości odnoszących się do kontrolowanego wyrobu budowlanego, w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło. Jak wskazywał NSA decyzja, o czym mowa wprost w art. 107 § 1 kpa., składa się m.in. z rozstrzygnięcia i uzasadnienia faktycznego i prawnego, a więc nie jest dopuszczalne, aby rozstrzyganie o prawie lub obowiązku konkretnego podmiotu posiadającego interes prawny w danym postępowaniu, dokonywało się w uzasadnieniu decyzji, ponieważ nie temu celowi ono służy. Uzasadnienie decyzji nie załatwia sprawy administracyjnej, a jedynie służy wyjaśnieniu przesłanek prawnych i faktycznych jakimi kierował się organ, podejmując określonej treści rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jednoznaczny i zupełny i nie może ono wynikać z uzasadnienia decyzji (wyrok NSA z dnia 26 października 1995 r. sygn. akt SA/Po 1024/95 oraz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r. sygn. akt III SA 1225/94). Strona postępowania nie może się domyślać, które ze stwierdzonych podczas kontroli naruszeń zostały, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 uwb., uznane przez organ jako podlegające usunięciu. Niewskazanie w osnowie decyzji jakie konkretne nieprawidłowości podlegają usunięciu nie tylko nie załatwia sprawy administracyjnej zgodnie z dyspozycją przepisu stanowiącego jej podstawę materialnoprocesową, ale stwarza dla strony postępowania stan niepewności co do tego jakie elementy stanu niezgodnego z prawem będą podlegały kontroli wykonania nakazu. Wskazanie naruszenia częściowo w rozstrzygnięciu, a w sposób konkretny dopiero w uzasadnieniu powoduje, iż nie wiadomo czy nakaz usunięcia dotyczył tylko tego naruszenia, czy również innych nieprawidłowości, na które organ wskazywał w uzasadnieniu decyzji jak np. nieprawidłowo podane parametry wyrobu bez naprężenia ściskającego, a także stosowanie przez skarżącą mylącej konsumentów i użytkowników nazwy wyrobu. Za NSA wskazać również należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uwb., oznakowanie CE oznacza, iż dany wyrób budowlany nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych. Z kolei wydana przez producenta deklaracja zgodności jest wyrazem takiej kwalifikacji wyrobu, a zawarte w niej informacje muszą wynikać z normy zharmonizowanej, z którą zgodność producent deklaruje. Ponieważ, zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 5) cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wyrób oznakowany znakiem CE musi zawierać dodatkowe informacje m.in. umożliwiających identyfikację cech deklarowanych co do właściwości użytkowych wyrobu, to niewątpliwie muszą one wynikać z normy zharmonizowanej, z którą zgodność zadeklarowano. Podawanie przez producenta w deklaracji zgodności oraz dołączonej informacji o wyrobie wszelkich innych danych o zastosowaniu oznaczonego znakiem CE wyrobu budowlanego nie może nie znajdować oparcia we wskazanej normie zharmonizowanej. Należy również zgodzić się z poglądem NSA, iż niezasadny był zarzutu dotyczący nieprawidłowego doręczenia decyzji organu I instancji. Nieprawidłowość ta istotnie miała miejsce, jednak nie mogła ona mieć wpływu na wynik sprawy, naruszenie nie wywołało bowiem negatywnych dla strony postępowania skutków - odwołanie wniósł w terminie pełnomocnik strony. Wskazane wyżej uchybienia powodują jednak, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego naruszają wskazane przepisy prawa materialnego i procedury w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organy winny mieć na względzie przedstawioną wyżej ocenę przedmiotowej sprawy, zaś decyzja wydana w sprawie winna odpowiadać dyspozycji art. 31 ust. 1 uwb, w szczególności winna w sposób jasny i wyczerpujący określać stwierdzone naruszenia i wskazywać jakie konkretnie nieprawidłowości podlegają usunięciu. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. Stwierdzając, że decyzje organów obu instancji nie podlegają wykonaniu Sąd działał na podstawie art. 152 p.p.s.a. Orzekając o zwrocie kosztów, Sąd oparł swoje rozstrzygnięcie na przepisach art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).