II GSK 577/09

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Edward Kierejczyk Sędzia NSA Zofia Borowicz Sędzia del. WSA Maria Jagielska (spr.) Protokolant Anna Fyda – Kawula po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "S.-B." Spółki z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1467/08 w sprawie ze skargi "S.-B." Spółki z o.o. w C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu wyrobu budowlanego oraz nałożenia obowiązku usunięcia nieprawidłowości 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz "S.-B." Spółki z o.o. w C. kwotę 447 (słownie: czterysta czterdzieści siedem) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 24 listopada 2008 r. sygn. akt VI SA/Wa 1467/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalił skargę "S. - B." sp. z o.o. z siedzibą w C. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję z dnia [...] grudnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wprowadzenia do obrotu wyrobu budowlanego. Ze stanu faktycznego sprawy przyjętego przez Sąd I instancji wynika, że w dniach 17 października i 5 listopada 2007 r. pracownicy nadzoru budowlanego, działający z upoważnienia M. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, przeprowadzili kontrolę wprowadzania wyrobów budowlanych do obrotu u producenta firmy "S.-B." sp. z o.o. Kontrola dotyczyła sprawdzenia dokumentów potwierdzających dokonanie pozytywnej oceny zgodności (deklaracji zgodności) oraz oznakowania i informacji dołączonych do wprowadzanego do obrotu wyrobu. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole z dnia [...] listopada 2007 r., w którym stwierdzono, że producent bezpodstawnie deklaruje zakres stosowania wyrobu płyty styropianowe Fasada dla metody lekkiej-mokrej. Dla tego zastosowania klasy i poziomy wymagań należy przyjmować zgodnie z normą niesprzeczną PN-B-20132:2005, w której podano zastosowanie wyrobów styropianowych (EPS) w budownictwie oraz określono poziomy i klasy wymagań w odniesieniu do poszczególnych cech, zgodnie z PN-EN13163:2004. Mając na uwadze ustalenia kontroli, M. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wszczął postępowanie administracyjne, które zakończyło się wydaniem decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r., którą organ nakazał wstrzymanie wprowadzenia do obrotu płyt styropianowych PROFI Fasada i nałożył na producenta – spółkę "S. - B." - obowiązek usunięcia w terminie do dnia 15 lutego 2008 r. nieprawidłowości polegających na deklarowaniu niezgodnego ze specyfikacją techniczną zakresu stosowania danego wyrobu. W wyniku złożonego przez spółkę odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. Powołując art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o wyrobach budowlanych (Dz.U. Nr 92, poz. 881) – dalej uwb. organ wyjaśnił, że wyrób budowlany, nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych, jeżeli jest oznakowany CE. Z kolei oznakowanie CE wyrobu budowlanego jest dopuszczalne po wystawieniu deklaracji zgodności wyrobu budowlanego ze zharmonizowaną specyfikacją techniczną. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie zharmonizowaną specyfikacją techniczną jest norma europejska EN 13163, wprowadzona do zbioru Polskich Norm jako PN-EN 13163:2004. Wynika z niej, że określone zastosowanie płyt styropianowych, wymagane klasy i poziomy do danego zastosowania, można wskazać po ustaleniu ich zgodności z normą niesprzeczną z ww. normą zharmonizowaną. Normą niesprzeczną jest Polska Norma PN-B-20132:2005. Organ zwrócił uwagę, że skarżąca dokonała oceny zgodności wyrobu z normą zharmonizowaną EN 13163 i wystawiła dla tego wyrobu budowlanego deklarację zgodności nr [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r. W deklaracji tej określiła nazwę kontrolowanego wyrobu jako "płyty styropianowe Styr - Bud PROFI EN 13163 T2-L2-W2-S1-P3-BS100-DS(N)2-DS(70,-)2-TR100", natomiast na kontrolowanym wyrobie umieściła nazwę "Płyty styropianowe PROFI FASADA". W deklaracji zgodności określone zostało zastosowanie wyrobu pn. "płyty styropianowe Styr - Bud PROFI", między innymi jako "zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką-mokrą BSO"; podobne informacje zostały umieszczone na opakowaniu skontrolowanego wyrobu: "bezspoinowe systemy ociepleń, metoda lekka – mokra". Wobec powyższego organ stwierdził, że skarżąca po dokonaniu oceny zgodności wyłącznie z normą zharmonizowaną EN 13163, w sposób nieuprawniony zawarła w deklaracji zgodności skontrolowanego wyrobu jego określone zastosowanie jako "zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką-mokrą BSO". Takie określone zastosowanie wynika z Polskiej Normy PN-B-20132:2005, tj. normy niesprzecznej z ww. normą zharmonizowaną. Mając powyższe na uwadze, organ uznał za nieuprawnione umieszczenie na kontrolowanym wyrobie informacji o tym, iż wyrób ten nadaje się do stosowania w bezspoinowych systemach ociepleń. W ocenie organu z normy zharmonizowanej EN 13163 wynika wyłącznie możliwość określenia zastosowania płyt styropianowych w sposób ogólny. Skarżący nie odniósł się do normy niesprzecznej z ww. normą zharmonizowaną, na podstawie której mógłby określić szczegółowe zastosowanie swojego wyrobu - przedstawił jedynie Rekomendację Techniczną Instytutu Techniki Budowlanej. Przedstawienie rekomendacji technicznej - bez odniesienia się do normy niesprzecznej - nie jest wystarczające dla wskazania szczegółowego zastosowania przedmiotowych płyt styropianowych ("zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką-mokrą BSO") oraz nie może zastąpić dokonania oceny zgodności tego wyrobu z normą niesprzeczną w zakresie dotyczącym tego zastosowania. Mając na uwadze powyższe, deklarowanie i dołączanie do ww. wyrobu budowlanego informacji o tym, że nadaje się on do zastosowania jako zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekką mokrą BSO - wobec braku odniesienia do przepisów lub norm niesprzecznych z normą zharmonizowaną EN 13163 - wykracza poza treść tej normy. Dodatkowo określenie nazwy przedmiotowego wyrobu jako "FASADA" sugeruje również, iż jest to wyrób o właściwościach określonych w Polskiej Normie PN-B-20132:2005. Organ odwoławczy uznał, że w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: Kpa., w zakresie pominięcia pełnomocnika strony skarżącej i wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 2007 r. w sprawie zapłaty opłaty skarbowej (Dz.U. Nr 187, poz. 1330). W ocenie organu dopiero z dniem uiszczenia opłaty skarbowej, tj. z dniem 15 stycznia 2008 r. powstał obowiązek doręczania wszelkich pism i decyzji pełnomocnikowi. Oddalając skargę spółki na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. podzielił stanowisko organu przyjęte w zaskarżonej decyzji i stwierdził, że z normy zharmonizowanej EN 13163 wprowadzonej do zbioru Polskich Norm jako PN-EN 13163:2004, a zwłaszcza z pkt 1 "Zakres normy", wynika wyłącznie możliwość określenia zastosowania płyt styropianowych w sposób ogólny. Deklarowanie zastosowania produktu "zewnętrzna izolacja cieplna wykonywana metodą lekko-mokrą BSO" wykraczało poza zakres normy zharmonizowanej i było nieuprawnione ze strony producenta. Wskazane zastosowanie wynikało z Polskiej Normy PN-B-20132:2005, do której producent w deklaracji i informacji o wyrobie nie odnosił się. Sąd podzielił stanowisko organu, że przedstawienie rekomendacji technicznej, bez odniesienia się do normy niesprzecznej, nie pozwala na podanie szczegółowego zastosowania przedmiotowych płyt styropianowych, jak to uczynił producent. Słuszność stanowiska organu potwierdza treść pisma Prezesa Polskiego Komitetu Normalizacyjnego z dnia [...] września 2008 r. znak [...], dotyczącego stosowania Polskiej Normy PN-EN13163:2004 i PN-B20132:2005. W tym stanie rzeczy, Sąd I instancji uznał, iż organ prawidłowo zastosował art. 31 ust. 1 pkt 1 uwb. Odnosząc się do zarzutu skargi niewskazania w sentencji organu I instancji, utrzymanej w mocy przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, konkretnych nieprawidłowości i sposobu ich usunięcia przez kontrolowaną spółkę, Sąd stwierdził iż uszczegółowienie tych danych nastąpiło w uzasadnieniu, będącym integralną częścią decyzji, w związku z tym uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy ani tym bardziej stanowić przesłanki nieważności decyzji. Sąd ponadto przyznał, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem art. 40 § 2 Kpa., bowiem decyzja wydana w I instancji powinna być doręczona pełnomocnikowi, a nie stronie. Uchybienie organu nie spowodowało jednak żadnych ujemnych konsekwencji dla strony, gdyż pełnomocnik złożył odwołanie od decyzji I instancji w przewidzianym ustawowo terminie. Naruszony został również art. 10 Kpa. przez uniemożliwienie skarżącej zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym przed wydaniem zaskarżonej decyzji, lecz uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, a strona nie wykazała skutków naruszenia w zakresie obrony przysługujących jej uprawnień. W skardze kasacyjnej "S. – B." sp. z o.o. w C. wniosła o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu orzeczeniu skarżąca zarzuciła: I. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie: 1) art. 5 ust. 1 pkt 1) uwb. i § 3, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1 pkt 7, § 11 i § 12 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie systemów oceny zgodności wymagań, jakie powinny spełniać notyfikowane jednostki uczestniczące w ocenie zgodności oraz sposobu oznaczania wyrobów budowlanych oznakowaniem CE (Dz.U. Nr 195, poz. 2011 – dalej: rozporządzenie) poprzez przyjęcie w niniejszej sprawie, że spółka uprawniona była do określenia w deklaracji zgodności jedynie ogólnego zakresu zastosowania produkowanych płyt styropianowych i stwierdzenie, że wskazany przez Spółkę zakres zastosowania świadczy o naruszeniu ww. przepisów prawa; 2) art. 3 ust. 1 i ust. 3, art. 4 ust. 1 i ust. 2 pkt a) i ust. 6, art. 7 i art. 13 Dyrektywy Rady z dnia 21 grudnia 1988 r. w sprawie zbliżenia przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich odnoszących się do wyrobów budowlanych (Dz.U. UE Nr L 40 z dnia 11 lutego 1989 r., s. 12, dalej: dyrektywa) oraz przepisu art. 23, art. 24, art. 43 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (dalej: TWE) poprzez ich niezastosowanie w sprawie, co skutkowało uznaniem przez Sąd, że spółka nie mogła zadeklarować szczegółowego zakresu zastosowania płyt styropianowych na podstawie normy zharmonizowanej PN-EN-13163:2004, z uwagi na fakt, że w tym zakresie norma krajowa zawiera odrębne wymagania, co doprowadziło do naruszenia ww. przepisów dyrektywy i do ograniczenia prawa do swobodnego przepływu towarów na terytorium Unii Europejskiej oraz pogorszyło sytuację spółki w porównaniu do sytuacji producentów z innych Państw Członkowskich, którzy nie muszą stosować się do wymagań wynikających z normy krajowej; 3) art. 4 ust. 3 i art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz.U. Nr 163, poz. 1386 ze zm.) poprzez nieuwzględnienie treści ww. przepisów przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy i uznanie, że spółka uprawniona była do określenia w deklaracji zgodności jedynie ogólnego zakresu zastosowania produkowanych płyt styropianowych, co skutkowało stwierdzeniem, że określony przez spółkę szczegółowy zakres zastosowania płyt styropianowych świadczy o naruszeniu ww. przepisów prawa, mimo że Polska Norma PN-B-20132:2005, do której odwoływały się organy administracji oraz Sąd I instancji nie ma charakteru normy wiążącej, a jej stosowanie jest jedynie dobrowolne; II. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, pomimo wydania jej z naruszeniem: a) art. 31 ust. 1 pkt 1 uwb. i art. 138 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 oraz art. 6 Kpa. polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji, która nie zawierała prawidłowego rozstrzygnięcia i w swojej sentencji nie wskazywała jakie nieprawidłowości spółka jest zobowiązana usunąć w terminie wyznaczonym przez organ I instancji, co czyniło tę decyzję niewykonalną; b) art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 2 w zw. z art. 109 § 1 oraz art. 32 Kpa. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, mimo że decyzja ta nie została prawidłowo wprowadzona do obrotu prawnego, gdyż nie została doręczona pełnomocnikowi spółki prawidłowo ustanowionemu w sprawie; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nieprawidłowe uzasadnienie zaskarżonego wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. i nieodniesienie się do wszystkich argumentów podnoszonych przez spółkę w toku postępowania przed Sądem I instancji; 3) art. 134 § 1 p.p.s.a i art. 135 p.p.s.a. poprzez nieuchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w sytuacji gdy zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa wspólnotowego oraz naruszeniem zasady praworządności wyrażonej w art. 6 Kpa. oraz z naruszeniem ww. przepisów ustaw, rozporządzenia i Kpa., co skutkowało pozostawieniem w obrocie prawnym rozstrzygnięć organów administracji naruszających prawo. Argumentacja na poparcie powyższych zarzutów została przedstawiona w obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione podstawy. Stosownie do art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. ) – dalej p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: - naruszeniu prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię ( niewłaściwe odczytanie treści normy prawnej ) lub niewłaściwe zastosowanie ( dokonanie wadliwej subsumpcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego ), - naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna zarzuca zarówno naruszenie przepisów postępowania, jak też prawa materialnego, co prowadzi do tego, iż w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Autor skargi kasacyjnej w ramach podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wskazał art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. który uzasadniał uchylenie zaskarżonych decyzji jako wydanych z naruszeniem art. 31 ust. 1 pkt 1 uwb. oraz art. 138 § 1 pkt 2, art. 107 § 1 i art. 6 Kpa. ponieważ, zdaniem kasatora, decyzje nie zawierały prawidłowego rozstrzygnięcia przez co było ono niewykonalne. Powyższe stanowisko jest uzasadnione świetle tak zastosowanych w sprawie przepisów prawa materialnego, jak też procesowego. Zgodnie z art. 31 ust. 1 pkt 1) uwb. właściwy organ, w wyniku kontroli dotyczącej producenta, w przypadku stwierdzenia, że wyrób budowlany nie spełnia wymagań określonych w niniejszej ustawie, nakazuje w drodze decyzji, wstrzymanie wprowadzania do obrotu wyrobu budowlanego albo jego określonej partii, nakładając obowiązek usunięcia w wyznaczonym terminie określonych nieprawidłowości. Powołany przepis stanowi materialnoprawną podstawę władczego załatwienia indywidualnej sprawy administracyjnej, przesądzając formę jej załatwienia, co odpowiada również dyspozycji art. 104 § 1 Kpa. Natomiast zgodnie z art. 104 § 2 Kpa. decyzje muszą rozstrzygać sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończyć postępowanie, co oznacza obowiązek formalnego zamknięcia czynności procesowych w odniesieniu do prowadzonego przedmiotu postępowania w danej instancji. Z powyższych uwag wynika, że załatwieniem sprawy jest zakończenie sprawy w instancji administracyjnej, które dokonuje się co do zasady na podstawie przepisów procesowych, jednakże w określonych przypadkach jak w przedmiotowej sprawie, załatwienie sprawy będzie wynikało wprost z prawa materialnego ( v.: J.Borkowski [w] B.Adamiak, J.Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz wyd. C.H.Beck wyd.6 str.473 ). Przedmiotem postępowania administracyjnego będzie zatem "konkretna sprawa indywidualnego podmiotu, w której na podstawie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, organy administracji władne są podjąć decyzję administracyjną albo orzekając w nich o uprawnieniach lub o obowiązkach indywidualnego podmiotu, albo stwierdzając w niej o niedopuszczalności takiego orzekania" ( B. Adamiak J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Wyd. Prawnicze LexisNexis wyd. I Warszawa 2003 str.173 ). Przedmiotem kontrolowanej przez sąd wojewódzki sprawy administracyjnej, prowadzonej na podstawie powołanego wyżej art. 31 ust. 1 uwb., jest nałożenie na skarżącą spółkę określonego w pkt 1) obowiązku, przy czym konstrukcja powołanego przepisu wykazuje cechy działania związanego, ponieważ wykazanie w toku kontroli nieprawidłowości co do wymagań wyrobu budowlanego, musi skutkować wydaniem decyzji wstrzymującej wprowadzanie wyrobu do obrotu i eliminującej stwierdzone wady. Należy zauważyć, że przedmiot sprawy prowadzonej w oparciu o cyt. przepis jest zdefiniowany niejednorodnie. W części dyspozycji art. 31 ust. 1 pkt 1) uwb. przedmiot postępowania jest skonkretyzowany i odnosi się do nakazu wstrzymania wprowadzania do obrotu wyrobu zakwestionowanego, a w drugiej części nakazującej usunięcie w wyznaczonym terminie określonych nieprawidłowości, sformułowany jest w sposób jednoznaczny, choć ogólny, bowiem oparty na wynikach kontroli, które u poszczególnych producentów, mogą dotyczyć różnych nieprawidłowości. Powyższe nie oznacza jednak, aby w decyzji rozstrzygającej sprawę indywidualną, dopuszczalne było załatwienie sprawy na podstawie powołanego przepisu, w części drugiej jego dyspozycji, poprzez nieskonkretyzowanie lub niepełne skonkretyzowanie nakazu. Konkluzja taka wynika nie tylko z istoty sprawy administracyjnej, która ma rozstrzygać o obowiązku skarżącej spółki jako strony postępowania, lecz wynika z samego brzmienia przepisu stanowiącego podstawę działania, który stanowiąc o "określonych nieprawidłowościach" podlegających nakazowi usunięcia, nakłada na właściwy organ obowiązek ich wskazania. Nie ulega wątpliwości, że takie skonkretyzowanie nieprawidłowości odnoszących się do kontrolowanego wyrobu budowlanego, w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło. Fakt ten wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku, jednak jak wyjaśnił Sąd I instancji, z uwagi na "uszczegółowienie" danych w uzasadnieniu, stwierdzone uchybienie nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy. Powyższy pogląd Sądu nie jest do zaakceptowania. Decyzja, o czym mowa wprost w art. 107 § 1 Kpa., składa się m.in. z rozstrzygnięcia i uzasadnienia faktycznego i prawnego, a więc nie jest dopuszczalne, aby rozstrzyganie o prawie lub obowiązku konkretnego podmiotu posiadającego interes prawny w danym postępowaniu, dokonywało się w uzasadnieniu decyzji, ponieważ nie temu celowi ono służy.; uzasadnienie nie załatwia sprawy administracyjnej, a jedynie służy wyjaśnieniu przesłanek prawnych i faktycznych jakimi kierował się organ, podejmując określonej treści rozstrzygnięcie. Rozstrzygnięcie musi być sformułowane w sposób jednoznaczny i zupełny i nie może ono wynikać z uzasadnienia decyzji ( powołany w skardze kasacyjnej wyrok NSA z dnia 30 czerwca 1998 r. oz.w Łodzi sygn. akt I SA/Łd 1478/96 i podobnie wyrok NSA z dnia 26 października 1995 r. sygn. akt SA/Po 1024/95 oraz wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 1995 r. sygn. akt III SA 1225/94 ). Innymi słowy, strona postępowania nie może domyślać, które ze stwierdzonych podczas kontroli naruszeń zostały, w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 31 ust. 1 pkt 1 uwb., uznane przez organ jako podlegające usunięciu. Niewskazanie w osnowie decyzji jakie konkretne nieprawidłowości podlegają usunięciu nie tylko nie załatwia sprawy administracyjnej zgodnie z dyspozycją przepisu stanowiącego jej podstawę materialnoprocesową, ale stwarza dla strony postępowania stan niepewności co do tego jakie elementy stanu niezgodnego z prawem będą podlegały kontroli wykonania nakazu. Jak wynika z zaskarżonego wyroku Sąd I instancji oceniał legalność zaskarżonej decyzji, odnosząc się do naruszenia (podania w deklaracji wyrobu i informacji o nim zastosowania metodą lekko-mokrą BSO niewynikającego z normy zharmonizowanej ), które zostało określone częściowo w rozstrzygnięciu, a w sposób konkretny dopiero w uzasadnieniu, a przecież nie jest jasne, czy nakaz usunięcia dotyczył właśnie tego naruszenia, czy również innych nieprawidłowości, na które wskazywał organ w uzasadnieniu decyzji jak np. nieprawidłowo podane parametry wyrobu bez naprężenia ściskającego, a także stosowanie przez skarżącą mylącej konsumentów i użytkowników nazwy wyrobu. Powyższe okoliczności uszły uwagi Sądu, tym samym postawiony w ramach podstawy kasacyjnej wskazanej w art. 174 pkt 20 p.p.s.a. zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a.oraz art. 31 ust. 1 pkt 1 uwb. i art. 107 § 1 Kpa. należy uznać za uzasadniony. Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił natomiast zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z nieprawidłowym doręczeniem decyzji organu I instancji. Sąd wojewódzki, dostrzegł wskazaną nieprawidłowość, jednak trafnie uznał, iż nie może ona mieć wpływu na wynik sprawy, naruszenie nie wywołało bowiem negatywnych dla strony postępowania skutków - odwołanie wniósł w terminie pełnomocnik strony. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 stycznia 2007 r. ( sygn. akt 136/06, zbiór LEX nr 3191187 ), sam fakt doręczenia decyzji organu I instancji stronie, a nie jej pełnomocnikowi, w sytuacji gdy nie pociągało to za sobą negatywnych dla niej skutków, umożliwiając mimo to wniesienie odwołania przez pełnomocnika strony, jest naruszeniem art. 40 § 2 Kpa. ale nie takim, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Powyższy pogląd znalazł potwierdzenie w kolejnym wyroku NSA z dnia 4 kwietnia 2008 r. ( sygn. akt II GSK 3/08 ). Pozostałe wskazane w skardze kasacyjnej naruszenia przepisów procesowych związane są ściśle z przyjętą przez Sąd I instancji wykładnią i zastosowaniem art. 5 ust. 1 uwb. w związku z § 8 ust. 1 pkt 7 i § 12 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 11 sierpnia 2004 r. oraz innymi wskazanymi naruszeniami prawa materialnego, których ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny, wobec opisanych wyżej uchybień procesowych, byłaby przedwczesna. Odnosząc się jednak ogólnie do prawidłowości zastosowania wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 uwb., oznakowanie CE oznacza, iż dany wyrób budowlany nadaje się do stosowania przy wykonywaniu robót budowlanych. Z kolei wydana przez producenta deklaracja zgodności jest wyrazem takiej kwalifikacji wyrobu, a zawarte w niej informacje muszą wynikać z normy zharmonizowanej, z którą zgodność producent deklaruje. Ponieważ, zgodnie z § 12 ust. 2 pkt 5) cyt. wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wyrób oznakowany znakiem CE musi zawierać dodatkowe informacje m.in. umożliwiających identyfikację cech deklarowanych co do właściwości użytkowych wyrobu, to niewątpliwie muszą one wynikać z normy zharmonizowanej, z którą zgodność zadeklarowano. Podawanie przez producenta w deklaracji zgodności oraz dołączonej informacji o wyrobie wszelkich innych danych o zastosowaniu oznaczonego znakiem CE wyrobu budowlanego nie może nie znajdować oparcia we wskazanej normie zharmonizowanej. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na zasadzie art. 203 pkt 1) p.p.s.a. i § 18 ust. 2 pkt.a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm. ).