VI SA/Wa 1189/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 27 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o wymierzeniu N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta m. W. z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] o wymierzeniu N. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego drogi wojewódzkiej bez zezwolenia w wysokości 41 292,00 zł – skarżąca S. Sp. z o.o. z siedzibą w W. utworzona z N. S.A. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych decyzji w całości przez Sąd. Podała, że przedmiotowy wniosek jest uzasadniony możliwością wyrządzenia jej znacznej szkody w postaci konieczności zapłaty bardzo wysokiej kary pieniężnej w sytuacji gdy, szkoda ta, jak dalej wywodziła będzie wynikała z niewłaściwych działań organów prowadzących postępowanie. Skarżąca dodała także, że przyjmuje się, że dopiero niezaskarżona decyzja jest wiążąca dla strony, co oznacza, że zaskarżona decyzja z dnia [...] marca 2012 r. oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji nie powinny być wykonane. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W orzecznictwie zgodnie przyjmuje się, że obowiązek przedstawienia okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy. Przykładowo w postanowieniu z dnia 4 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II OSK 703/12, Lex nr 1145636 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że to na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a., zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli uzna, że spełniona jest ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostaną wykonane. W postanowieniu z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt I OZ 116/12 NSA podkreślił, że to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek szczególnie wnikliwego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, tak aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Twierdzenia powinny być z kolei poparte dokumentami źródłowymi, które pozwalają na weryfikację twierdzeń faktycznych podnoszonych przez wnioskodawcę. A w postanowieniu z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I FSK 41/12, LEX nr 1120531 NSA wskazał, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. W ocenie Sądu wniosek skarżącej nie spełnia powołanych wymogów, a jego argumentacja sprowadzająca się do niepopartego faktami, czy też dokumentami – twierdzenia, że wykonanie zaskarżonej decyzji grozi możliwością wyrządzenia znacznej szkody w postaci zapłaty kary pieniężnej w istocie nie uprawdopodabnia tego niebezpieczeństwa. Podkreślić przy tym należy, że niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody nie uwiarygodnia, jak chce tego skarżąca, jej stanowisko kwestionujące w skardze legalność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Pamiętać bowiem należy, że w postępowaniu, którego celem jest udzielenie ochrony tymczasowej, nie ocenia się zgodności z prawem kwestionowanego aktu, a wyłącznie wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd nie może się także zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że dopiero niezaskarżona decyzja jest wiążąca dla strony, albowiem stosownie do 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym miejscu warto również dodać, mając na względzie przedmiot zaskarżonej decyzji, że zgodnie z poglądem reprezentowanym w orzecznictwie zapłata kary pieniężnej nie wywołuje stanu nieodwracalnego w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., skoro chodzi o świadczenie pieniężne, którego spełnienie z natury rzeczy jest odwracalne (por. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 385/11, LEX nr 1137945). Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.