VI SA/Wa 1195/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Piotr Borowiecki Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lipca 2013 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] września 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zmiany decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w [...] na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. z siedzibą w K. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] września 2011 r. Dyrektor Izby Celnej w W., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.), dalej o.p. w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. nr 201, poz. 1540 ze zm.), dalej u.g.h., po rozpatrzeniu odwołania P. p. z o.o. z siedzibą w K. (dalej skarżąca), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z [...] sierpnia 2010 r., którą umorzono postępowanie w sprawie zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w W. z [...] lutego 2004 r., zezwalającą na prowadzenie skarżącej działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Dyrektor Izby Skarbowej w W. [...] lutego 2004 r. zezwolił skarżącej na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, na terenie województwa [...], w 105 punktach, na okres sześciu lat (dalej zezwolenie). W grudniu 2009 r. skarżąca wniosła o zmianę zezwolenia w części dotyczącej zmiany w dwóch punktach gier. Dyrektor Izby Celnej decyzją z [...] sierpnia 2010 r. działając w oparciu o art. 129 ust. 1 u.g.h. umorzył postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia podając, że zezwolenie to wygasło z dniem [...] lutego 2010 r., zatem postępowanie w sprawie zmiany zezwolenia stało się bezprzedmiotowe. W odwołaniu skarżąca wnosząc o uchylenie decyzji podniosła, że w czerwcu 2009 r. zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej o przedłużenie jej zezwolenia. Organ decyzją z [...] marca 2010 r. odmówił przedłużenia i postępowanie w tym przedmiocie jest w toku, bowiem złożyła odwołanie od tej decyzji. W tej sytuacji skarżąca wniosła o uchylenie decyzji umarzającej postępowanie i zawieszenie sprawy w przedmiocie zmiany zezwolenia do czasu zakończenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia. Organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji stwierdził, że w dniu orzekania tj. [...] sierpnia 2010 r., przedmiot sprawy - zezwolenie nie istniało - wygasło z dniem [...] lutego 2010 r., więc nie było możliwości jego przedłużenia. Organ podał przy tym, że w ogóle - zgodnie z obowiązująca ustawą o grach hazardowych, nie istnieje możliwość przedłużenia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które zostało udzielone przed wejściem w życie ustawy o grach hazardowych. Na powyższą decyzję skarżąca złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której wniosła o uchylenie obu decyzji Dyrektora Celnej w W. i zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie przedłużenia zezwolenia, ewentualnie o uchylenie zaskarżonych decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła przy tym naruszenie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 201 § 1 o.p. poprzez umorzenie przez organ sprawy w zakresie zmiany zezwolenia pomimo tego, że nie zakończyło się postępowanie w sprawie przedłużenia owego zezwolenia. Wskazała jednocześnie, że w sprawie przedłużenia ww. zezwolenia wniosła skargę do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VISA/Wa 1670/11), w trakcie rozpoznawania której Sąd zawiesił postępowanie do czasy udzielenia przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości odpowiedzi na pytanie zadane przez inny sąd administracyjnych, tj.: "Czy przepis art. 1 pkt 11 Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE.L. 1998 r., nr 204, poz. 37 ze zm.) powinien być interpretowany w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekty powinny zostać przekazane Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 wymienionej dyrektywy należy taki przepis ustawowy, który zakazuje wydawania zezwoleń na działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych". Dyrektor Izby Celnej w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Sprawa została zarejestrowana przez Sąd pod sygn. akt VISA/Wa 2255/11 i postanowieniem z 10 maja 2012 r. (k. 42 akt) zawieszona do czasu prawomocnego zakończenia sprawy o sygn. akt VISA/Wa 1670/11 – dotyczącej przedłużenia skarżącej rzeczonego na wstępie zezwolenia. Sprawa w przedmiocie przedłużenia zezwolenia stała się prawomocna 16 marca 2013 r. (sygn. akt VISA/Wa 1866/12 po podjęciu zawieszonego postępowania). Postanowieniem z 15 kwietnia 2013 r. Sąd podjął niniejsze postępowanie (k. 53 akt) i sprawę wpisano pod nową sygnaturę VISA/Wa 1195/13. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.- dalej jako: p.p.s.a.). Skarga P. Sp. z o.o. z siedzibą K. jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Po pierwsze wskazać należy, że równolegle toczące się do niniejszego postępowania postępowanie administracyjne w sprawie przedłużenia przedmiotowego zezwolenia, które zdaniem organu wygasło, zostało zakończone wydaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku – w sprawie o sygn. akt VISA/Wa 1866/12 w dniu 10 stycznia 2013 r. uchylił decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. Przystępując do rozpoznania skargi wypada na wstępie stwierdzić, iż po dniu 31 grudnia 2009 r., niezałatwiony wniosek skarżącej o zmianę zezwolenia podlegał rozpatrzeniu na podstawie ustawy o grach hazardowych. Zgodnie z art. 118 powołanej ustawy do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia jej w życie stosuje się przepisy tej ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast w myśl art. 129 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W przedmiotowej sprawie, istota sporu pomiędzy stronami sprowadzała się do oceny, czy przepisy stanowiące podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracyjny - Dyrektora Izby Celnej w W. w sprawie zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych , a mianowicie art. 129 ust.1 ug.h. powinny podlegać notyfikacji Komisji Europejskiej. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że zgodnie z trybem przewidzianym w przepisach dotyczących sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych, to na autorze projektu ustawy, czyli na Ministrze Finansów ciążył obowiązek stwierdzenia czy dany projekt aktu normatywnego podlega notyfikacji. Stosownie bowiem do art. 38a ustawy z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz. U. z 2007 r. Nr 65, poz. 437 ze zm.) minister kierujący określonym działem uczestniczy w krajowym systemie notyfikacji norm i aktów prawnych, a w szczególności jest obowiązany do niezwłocznego przekazania aktów prawnych i projektów aktów prawnych objętych tym systemem do koordynatora krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych w celu dokonania ich notyfikacji Komisji Europejskiej oraz do odnoszenia się podczas prac nad notyfikowanymi projektami aktów prawnych do stanowisk zgłoszonych przez Komisję Europejską lub państwa członkowskie Unii Europejskiej, a także do opracowywania stanowisk do projektów aktów prawnych notyfikowanych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej. Tak więc fakt, że inicjatywa w sprawie notyfikacji należała do Ministra Finansów oraz to, że ustawa o grach hazardowych nie została dopuszczona do procesu notyfikacji daje podstawę do przyjęcia, że właściwe organy odpowiedzialne za ten proces stwierdziły brak zapisów technicznych w przedmiotowym akcie prawnym. Potwierdzone to zostało zresztą oficjalnie w komunikacie Ministerstwa Finansów, w którym stwierdzono, że przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie wymagają notyfikacji Komisji Europejskiej, gdyż nie zawierają przepisów technicznych. Przez przepisy techniczne należy bowiem rozumieć m.in. specyfikacje techniczne i inne wymagania bądź zasady dotyczące usług, których przestrzeganie jest obowiązkowe w przypadku np. świadczenia jakichś usług. Stwierdzono, że regulacje techniczne zostały celowo wyłączone z ustawy o grach hazardowych do projektu jej nowelizacji, który zostanie przedstawiony Komisji Europejskiej do zatwierdzenia (http://biznes.interia.pl/news/ke-nie-bylo-potrzeby-notyfikacji-przepisow-hazardzie,1450362). Natomiast ETS w omawianej kwestii notyfikacji wyraził pogląd, że efektywność wspólnotowego systemu kontroli będzie znacznie większa, jeżeli przewidziany w dyrektywie obowiązek notyfikacji jest traktowany jako istotny defekt o charakterze proceduralnym, który powoduje w konsekwencji, że krajowe przepisy nienotyfikowane nie mogą być stosowane do podmiotów prywatnych (por. wyrok ETS z dnia 30 kwietnia 1996 r. w sprawie C-194/94 CIA Security International, Rec.). Sąd z urzędu stwierdza, że Wyrokiem Trybunału Sprawiedliwości z dnia 19 lipca 2012 r. sygn. akt C-213/11 wydanym w sprawach połączonych: C-213/11, C-214/11 i C-217/11 orzeczono, że "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie 'przepisy techniczne' w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego." W uzasadnieniu tego wyroku w punktach od 35 do 39 Trybunał Sprawiedliwości zawarł następującą analizę; -w pkt. 35 " Trybunał orzekł ponadto, że przepisy krajowe można uznać za 'inne wymagania' w rozumieniu art. 1 pkt 4 dyrektywy 98/34, jeżeli ustanawiają one 'warunki' determinujące w sposób istotny skład, właściwości lub sprzedaż produktu (zob. podobnie ww. wyroki: w sprawie Lindberg, pkt 72; w sprawie Intercommunale Intermosane i Fédération de l'industrie et du gaz, pkt 20)." - w pkt. 36 " Należy zaś stwierdzić, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami". - w pkt 37 -" W tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 78)." - w pkt. 38 "Dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczność, iż ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane". - w pkt. 39 "Sąd krajowy powinien również ustalić, czy automaty do gier o niskich wygranych mogą zostać zaprogramowane lub przeprogramowane w celu wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych, co pozwoliłoby na wyższe wygrane, a więc spowodowałoby większe ryzyko uzależnienia graczy (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 79). Mogłoby to wpłynąć w sposób istotny na właściwości tych automatów". Z cytowanego wyroku Trybunału Sprawiedliwości wynika zatem, że w przypadku automatów do gier o niskich wygranych Sąd krajowy powinien dokonać ustaleń faktycznych, a mianowicie, czy i w jakim zakresie zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach do gry o niskich wygranych może wpłynąć na obrót tymi automatami, ich właściwości, możliwości ich wykorzystywania i użytkowania w przyszłości. Mając na uwadze powyższe zalecenia zawarte w wyroku z dnia 19 lipca 2012 r., zdaniem składu orzekającego należy stwierdzić, że chodzi w istocie o ustalenia potrzebne do dokonania wykładni funkcjonalnej przepisów krajowych stanowiących podstawę przedmiotowego rozstrzygnięcia organu a mianowicie przepisu art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych (przepis przejściowy). Należy przy tym zważyć, iż kwestia złożenia tego obowiązku na sąd krajowy nie może być rozumiana dosłownie (v. ostatnie zdanie sentencji omawianego wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r.). Zdaniem Sądu, do sformułowania takiego stanowiska upoważnia istnienie zasady autonomii proceduralnej sądów krajowych. Autonomia proceduralna, czyli oparcie się na krajowych rozwiązaniach proceduralnych jest konsekwencją tego, że prawo wspólnotowe stanowi "niekompletny system prawny" (ang. incomplete legal order), inaczej niż systemy poszczególnych państw członkowskich. Założenie, że prawo wspólnotowe ma być stosowane "tak jak prawo krajowe" przekłada się w sferze procesowej na tę zasadę, wedle której "w braku uregulowań wspólnotowych w danym zakresie, do wewnętrznego porządku prawnego każdego państwa członkowskiego należy wyznaczenie właściwych sądów (tzw. autonomia instytucjonalna) oraz uregulowanie postępowań odwoławczych (tzw. autonomia proceduralna sensu stricto), mających zapewnić ochronę praw jednostek wynikających z prawa wspólnotowego (szerzej: Katarzyna Kowalik - Bańczyk Uwzględnianie przez Sąd z urzędu zarzutów opartych na prawie wspólnotowym, Europejski Przegląd Sądowy, grudzień 2007 r. oraz powołane tam piśmiennictwo i orzecznictwo). Innymi słowy, zasada autonomii proceduralnej sądów krajowych dotyczy po pierwsze, stosowania prawa europejskiego przez sądy wewnętrzne państw członkowskich - procedury stosowania; po drugie, modeli argumentacji przyjętych w orzecznictwie TSUE za względu na tę zasadę - procedury interpretacji. Niewątpliwie stosowanie prawa wspólnotowego jest przypadkiem złożonym, który zachodzi na dwóch niezależnych, ale zazębiających się poziomach. Na poziomie krajowym przebiega według autonomicznych procedur przed sądami państw członkowskich. Z kolei na poziomie ponadnarodowym - według procedur traktatowych przed TSUE i Sądem I instancji. Prawo WE stosowane jest przede wszystkim przez sędziów państw członkowskich, podejmujących indywidualne i konkretne decyzje bezpośrednio wobec unijnych obywateli. Aczkolwiek to właśnie organy ponadnarodowe poprzez swe orzeczenia kreują standardy wspólnotowe, które dotyczą także stosowania prawa oraz wspierając takie związane z nimi wartości jak pewność i przewidywalność. Tryb stosowania prawa unijnego w państwach członkowskich, tj. wydawania aktów administracyjnych i orzeczeń sądowych jest również normowany zasadniczo przez prawo państw członkowskich. W tym kontekście mówi się o autonomii proceduralnej. Generalnie prawo wspólnotowe nie zawiera norm procesowych, w oparciu o które sądy krajowe mogłyby stosować materialne prawo wspólnotowe zgodnie z ogólnymi zasadami prawa wspólnotowego, jedynie zupełnie wyjątkowe są wspólnotowe akty prawne regulujące kwestie postępowania przed sądami krajowymi (np. dyrektywa z 15 grudnia 1977 r. w sprawie ciężaru dowodu w przypadku dyskryminacji ze względu na płeć). Konsekwencją powyższego jest konieczność procedowania sądu krajowego w oparciu o krajowe prawo procesowe. Podkreślenia wymaga, że państwa członkowskie są zobowiązane z zasady do wykonywania swojej autonomii proceduralnej, ale w sposób zgodny z prawem wspólnotowym. Wobec powyższego sędzia krajowy nie może ograniczyć się do prostego "wciągnięcia" normy wspólnotowej do systemu wewnętrznego. Operacja ta jest złożona i łączy w sobie elementy wspólnotowe i krajowe. W związku z tym z jednej strony występuje wymóg jednolitego stosowania prawa wspólnotowego (tak samo we wszystkich państwach członkowskich). Z drugiej strony uruchamiany jest nakaz poszanowania wewnętrznych zasad proceduralnych państwa członkowskiego. Warto zwrócić także uwagę na regułę celowościową. Wedle wspomnianej reguły stosowanie reguł krajowych musi być analizowane w odniesieniu do ich roli w całej procedurze, jej etapach przed różnymi instancjami krajowymi i jej specjalnych cech postrzeganych jako całość. Następuje tu także odwołanie do podstawowych zasad krajowego systemu prawnego, takich jak ochrona praw do obrony, zasada pewności prawa, właściwego prowadzenia postępowania (reguła systemowa). Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy przypomnieć, że sąd administracyjny orzeka na zasadach niezawisłości sędziowskiej stojąc ponad i poza sporem, który zawisł pomiędzy różnymi od Sądu podmiotami i jest przedmiotem jego orzekania. Niemniej wyrok sądu administracyjnego odnosi się do decyzji administracyjnej, która uprzednio mogła być wydana tylko w ramach podstawowych materialnoprawnych stosunków administracyjnoprawnych, bardzo ściśle zdeterminowanych przez prawo przedmiotowe. Cechą wspólną wyroku sądu administracyjnego i decyzji administracji państwowej jest tylko to, że i wyrok i decyzja pozostają w sferze autorytatywnego orzekania o czyichś prawach lub obowiązkach (jurysdykcji). Zakres postępowania sądowoadministracyjnego powinien być podporządkowany roli i zadaniom sądu administracyjnego. Z tego względu może on (sąd administracyjny) prowadzić postępowanie w celu dokonania ustaleń, które umożliwiają ocenę zgodności z prawem decyzji organu administracji. I odwrotnie - nie powinien podejmować ustaleń, które służyłyby merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, w grę wchodzi tutaj kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Należy podkreślić, że sąd administracyjny rozpoznając skargę ocenia prawidłowość działania organu także w zakresie poczynionych ustaleń oraz skutków prawnych tych ustaleń. Sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie ( vide - wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lutego 2008 r. sygn. akt II FSK 1665/06, Lex nr 471526, z dnia 30 września 2010 r. sygn. akt II GSK 793/10, Lex nr 746232). Sąd zauważa, że organ wydając zaskarżone decyzje nie dokonał ustaleń, o których mowa w treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości. Przede wszystkim nie ustalił czy automaty do gier o niskich wygranych mogą być zaprogramowane lub przeprogramowane w celu dalszego wykorzystywania ich w kasynach jako automaty do gier hazardowych oraz czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów. W konsekwencji należy uznać, że są to ustalenia mające istotny wpływ na wynik sprawy, co powoduje konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a oraz przekazania sprawy do ponownego rozpoznania ze wskazówkami zawartymi w punktach 35 do 39 wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Natomiast Sąd nie może samodzielnie czynić własnych ustaleń i na tej podstawie dokonywać odmiennych niż organ ocen prawnych, skoro w aktach sprawy brak dokumentów świadczących o możliwości i zakresie dalszego wykorzystania spornych automatów do gier o niskich wygranych przez przedsiębiorców z branży rozrywkowej oraz w kasynach gry. W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone decyzje, ponadto stwierdził, że z mocy art. 152 p.p.s.a. uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu, o kosztach orzekając na mocy art. 200 i art. 205 p.p.s.a.