VI SA/Wa 1196/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Protokolant ref. staż. Małgorzata Ciach po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości W dniu [...] października 2014 r. w B. na ul. N. (droga powiatowa nr [...]) zatrzymano do kontroli dwuosiowy samochód ciężarowy marki [...] o nr rej. [...]. Samochodem ciężarowym kierował J. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem przesyłek kurierskich (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy A. S. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Podczas kontroli stwierdzono, iż kontrolowany samochód ciężarowy poruszając się po ul. N. w B. (droga powiatowa nr [...]) przekroczył dopuszczalny nacisk na pojedynczej osi napędowej. Kontrola drogowa nie wykazała przekroczenia innych parametrów. W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - nacisk na pojedynczej osi napędowej 11,75 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 01 t w górę) - przekroczenie o 3,75 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 34,37 %), - podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii I nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 1 tabeli, które było niewystarczające do stwierdzenia, że kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Warto zauważyć, że stosownie do lp. 1 załącznika nr 1 do prd, zezwolenie kategorii I jest wydawane jest na przejazd pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczających wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej samochodu ciężarowego wynosił 11,75 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), a zatem przekraczał wartość 11,5 t. Dlatego też okazane zezwolenie było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się na jego podstawie. Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych. W uzasadnieniu organ wskazał, że w myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Podkreślił, że stosownie do treści ust. 3 pkt 1 ww. artykułu karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Organ wyjaśnił, że zgodnie z przepisem art. 41 ust. 1 udp po drogach publicznych dopuszcza się ruch pojazdów o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t, z zastrzeżeniem ust. 2 i 3 tejże ustawy. W przepisie art. 41 ust. 1 udp znalazła się delegacja ustawowa dla Ministra właściwego do spraw transportu, do ustalenia w drodze rozporządzenia, wykazu: 1) dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, 2) dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 - mając na uwadze potrzebę ochrony dróg oraz zapewnienia ruchu tranzytowego. Na podstawie powyższej delegacji ustawowej, wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, na których obowiązuje nacisk osi do 8 t i 10 t został określony rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia z dnia 6 września 2012 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, oraz wykazu dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t (Dz. U. z 2012 r. poz. 1061). Stosownie do ust. 3 art. 41 udp drogi wojewódzkie inne niż drogi określone na podstawie ust. 2 pkt 1 (a więc określone ww. rozporządzeniu), drogi powiatowe oraz drogi gminne stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t. Organ stwierdził, że ul. N. w B. (droga powiatowa nr [...]) została zaliczona do kategorii dróg po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t, dlatego karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII. W odwołaniu skarżący decyzji organu I instancji zarzuca nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa us.t 3 pkt 1 prd, poprzez uznanie skarżącego za podmiot wykonujący przejazd, nieprawidłowe zastosowanie art. 140aa ust. 1 prd prowadzące do naruszenia art. 2, 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i art. 6, 7, 8 k.p.a. przez nałożenie kary za przejazd jednego pojazdu nienormatywnego. Zdaniem strony organ I instancji dokonał niewiarygodnego wyznaczenia parametrów wagowych, naruszając instrukcje producenta i świadectwo homologacji wag oraz dokonał nieprawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do definicji pojazdu nienormatywnego. Strona wskazuje, że kierowca okazał zezwolenie kategorii I obowiązujące na drodze, po której się poruszał, a organ I instancji powinien był stwierdzić przekroczenie dopuszczalnej wartości o 250 kg, licząc od dopuszczanej wartości określonej w zezwoleniu kategorii I, dlatego nie można mówić o braku zezwolenia, a niezastosowaniu się do warunków zezwolenia kategorii I. Ponadto w ocenie strony podmiotem wykonującym przejazd był kierowca, gdyż to on przejeżdża danym pojazdem pomiędzy dwoma punktami. Następnie skarżący wskazuje, iż zgodnie z art. 2 pkt 35a prd pojazd nienormatywny to pojazd, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych (...), a więc naciski określone liczbą mnogą, a tymczasem podczas kontroli ujawniono jedynie przekroczenie jednego nacisku. Podobnie art. 140aa us.t 1 prd wskazuje, że karę pieniężną nakłada się za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych, a zatem w przypadku stwierdzenia więcej niż jednego pojazdu nienormatywnego. Ponadto strona wskazuje, że pomiar nacisku osi pojazdu nie został przeprowadzony za pośrednictwem jednego pomostu, a w jej ocenie jedyny wiarygodny pomiar nacisku osi pojazdu odbywa się za pośrednictwem dwóch wag wspólnie połączonych. Kwestią istotną jest również niezastosowanie podczas kontroli podkładek niwelujących tzw. ślepych podkładek, konieczności przeprowadzenia oględzin punktu wagowego w zakresie różnic w wysokości wnęki fundamentowej, a wysokości wag zastosowanych do pomiarów. W ocenie strony zastosowane do pomiarów wagi służą do pomiarów maksymalnie 10000 kg, podczas gdy w niniejszej sprawie posłużyły do pomiaru wielkości przekraczającej tą wartość. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację skarżąca wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1, 3 pkt 1, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 - zwanej dalej prd), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 - zwanej dalej udp),po rozpatrzeniu odwołania od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15000 (piętnaście tysięcy) złotych, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd. Pojazd nienormatywny według ustawowej definicji jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Stosownie do art. 64 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, ruch pojazdu nienormatywnego jest dozwolony pod warunkiem: - pkt 1 uzyskania zezwolenia na przejazd pojazdu nienormatywnego odpowiedniej kategorii, wydawanego, w drodze decyzji administracyjnej, przez właściwy organ, a w przypadku pojazdu nienormatywnego należącego do Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej pod warunkiem uzyskania zezwolenia wojskowego na przejazd drogowy, wydawanego przez właściwy organ wojskowy. - pkt 2 przestrzegania warunków przejazdu określonych w zezwoleniu, o którym mowa w pkt 1. W myśl art. 64 ust. 2 ww. ustawy zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Zgodnie z art. 140aa ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. W ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, która wynosi: 15000 złotych. W dniu kontroli ww. samochodem ciężarowym kierował Pan J. W., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem przesyłek kurierskich (ładunek podzielny). Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony w toku kontroli, wynika z listy kurierskiej nr [...] z dnia [...] października 2014 r., okazanej podczas kontroli, której kopia znajduje się w aktach sprawy. Podczas kontroli sporządzono również dokumentację fotograficzną przewożonego ładunku. W tym miejscu wskazać należy, iż stosownie do art. 2 ust. 35 lit. b) ustawy Prawo o ruchu drogowym ładunek niepodzielny, to taki ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody nie może być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. Brak jest zatem jakichkolwiek wątpliwości co do podzielności przewożonego ładunku. Ustalając kategorię wymaganego zezwolenia organ kierował się wymiarami, masą, naciskami osi pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I-VII oraz drogi, po których pojazdy te mogą się poruszać. Powyższe warunki zostały określone przez ustawodawcę w załączniku nr 1 do prd. Organ wskazał, że miejsce ważenia legitymowało się w dniu kontroli protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia [...] stycznia 2012 r. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych: [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do 31 grudnia 2014 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 października 2014 r. dla wagi o nr [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Organ stwierdził, że kierowca podczas kontroli okazał zezwolenie kategorii I nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego, który spełnia wymagania w zakresie wymiarów, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 1 tabeli, które było niewystarczające do stwierdzenia, że kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z obowiązującymi przepisami. Zauważył, że stosownie do lp. 1 załącznika nr 1 do prd, zezwolenie kategorii I jest wydawane na przejazd pojazdów nienormatywnych poruszających się po drogach gminnych, powiatowych, wojewódzkich wskazanych w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej nie większych od dopuszczalnych, b) o naciskach osi nieprzekraczaiących wielkości przewidzianych dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Tymczasem podczas kontroli stwierdzono, że nacisk na pojedynczej osi napędowej samochodu ciężarowego wynosił 11,75 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 0,1 t w górę), a zatem przekraczał wartość 11,5 t. Tym samym okazane zezwolenie było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się na jego podstawie. W przypadku wykonywania przejazdu niezgodnie z zezwoleniem, nie sposób uznać argumentację skarżącego, iż organ I instancji powinien był wyliczyć wielkość przekroczenie dopuszczalnej normy od maksymalnej wartości posiadanego zezwolenia tj. 11,5 t i stwierdzić, iż przekroczenie dopuszczanej wartości wynosiło 0,25 t. Skoro okazane zezwolenie było niewystarczające, to kontrolowany przejazd nie obywała się na jego podstawie. Organ podkreślił, że podstawą do stwierdzenia wielkości przekroczenia była maksymalna wartość nacisku dla drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd, tj. dla drogi powiatowej nr [...] (ul. N. w B.), a więc wartość 8 t. Tym samym organ stwierdził, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,75 t. Kara za przekroczenie warunków zezwolenia dotyczy takich warunków jak droga, godziny przejazdu, obowiązek pilotowania itp. W przypadku przekroczenia parametrów pojazdu określonych dla danego zezwolenia uznaje się, że było ono niewystarczające dla danego pojazdu i wymierza się karę pieniężną jak za brak zezwolenia, które odpowiadałoby parametrom kontrolowanego pojazdu. W rozpatrywanym przypadku takim zezwoleniem byłoby zezwolenia kategorii VII w pozostałych przypadkach. Za błędną organ uznał argumentację skarżącego, że to nie on był podmiotem wykonującym przejazd, lecz kierowca. Podmiotem wykonującym przejazd był więc przedsiębiorca A. S., co wynika również z okazanego podczas kontroli wypisu nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Odnośnie kwestii wartości obciążenia maksymalnego wagi wynoszącego 10000 kg, organ wyjaśnił, iż ważenie wagami przenośnymi odbywa się zawsze na dwóch wagach przenośnych (każda waga pod jedno koło na oś pojazdu), a zatem maksymalne obciążenie wagi na jedno koło wynosi 10000 kg, a na oś 20000 kg. Ważenie pojazdu odbyło się dwoma wagami przenośnymi SA W 10C/II o łącznym obciążeniu na oś pojazdu 20000 kg. W związku z powyższym argumentację skarżącego należy uznać również w tym zakresie za chybioną.Cała procedura ważenia odbyła się prawidłowo, za pomocą zalegalizowanych przyrządów pomiarowych, była dokonana przez kompetentne organy, a jej wyniki są w pełni wiarygodne. Pismem z dnia 30 marca 2015 r. A. S. wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2014r. i zasądzenie od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów opłaty sądowej w wysokości 450 zł. Zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2015 r. zarzucił: I.nieprawidłową subsumpcję stanu faktycznego do definicji pojazdu nienormatywnego zapisanej w art. 2 pkt 35a ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym, co skutkowało błędnym zastosowaniem przywołanego przepisu, II. nieprawidłową subsumpcję parametrów pojazdu skontrolowanego w dniu 23 października 2014r. do przepisu sankcyjnego zapisanego pod lp. 7 załącznika nr I do p.r.d. co skutkowało błędnym uznaniem, iż pojazd ten wypełnia parametry przewidziane dla zezwolenia kategorii VII wydawanego na przejazd pojazdem nienormatywnym oraz błędnym zastosowaniem przywołanego przepisu, III. nieprawidłowe zastosowanie art. 140 aa ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. prawo o ruchu drogowym poprzez uznanie strony skarżącej za podmiot wykonujący przejazd, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego określenia strony postępowania, IV. naruszenie art. 8, art. 11 oraz art. 107 §3 k.p.a. poprzez wewnętrznie sprzeczne i niezrozumiałe zredagowanie uzasadnienia decyzji, V. nieprawidłowe zastosowanie art. 140 aa ust. 1 ustawy prawo o ruchu drogowym, prowadzące do naruszenia art. 2, art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6, art. 7 oraz art. 8 k,p.a. VI. naruszenie art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez całkowicie niewiarygodne wyznaczenia parametrów wagowych kontrolowanego pojazdu, wynikające z naruszenia instrukcji określającej warunki stosowania wag, W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty, podnosząc że pojazd może stać się nienormatywny z uwagi na przekroczenie nacisków osi wyłącznie w przypadku, w którym jak wskazano w definicji przekroczone są naciski osi, określone liczbą mnogą. Parametr ten musiałby więc zostać przekroczony w odniesieniu do co najmniej dwóch osi. W takiej sytuacji można by mówić o wypełnieniu definicji pojazdu nienormatywnego. Pojazd skontrolowany w dniu [...].10.2014 r. nie wypełniał tego warunku a w konsekwencji nie był pojazdem nienormatywnym. W ocenie skarżącego kontrolowany pojazd nie może zostać uznany za spełniający parametry odpowiednie dla zezwolenia kategorii VII. Zarówno jego rzeczywista masa całkowita jak i wymiary pozostawały bowiem w normie. Pozostaje zatem do rozpatrzenia problem, czy parametry kontrolowanego pojazdu wyczerpywały drugi z warunków (podpunkt "b") sformułowanych dla zezwolenia kategorii VII a więc czy był to pojazd o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,51 t. W ocenie skarżącego również ten warunek również wypełniony nie był. Bowiem podczas kontroli stwierdzono wyłącznie przekroczenie jednego nacisku jednej osi napędowej, co jest przekroczeniem zbyt błahym do zakwalifikowania kontrolowanego pojazdu jako wypełniającego parametry zezwolenia kategorii VII. Pojazd wypełniłby te parametry, gdyby przekroczone zostały naciski więcej niż jednej osi. Ponadto zdaniem skarżącego organy nie wskazały wyraźnie, kogo wobec przewozu wykonywanego w dniu kontroli uznać należy podmiotem wykonującym przejazd. W rozumieniu skarżącego podmiot wykonujący przejazd to podmiot, którzy przejeżdża danym pojazdem pomiędzy dwoma punktami, ktoś kto wykonuje czynność przeprowadzenia pojazdu pomiędzy oddalonymi od siebie punktami - a więc kierowca. Skarżący podkreślił ponadto, że już na etapie odwołania podnosił, iż w dniu kontroli użyto wag SAW 10C niezgodnie z zaleceniami producenta tych urządzeń oraz świadectwa ich legalizacji. potwierdzenie wniesienia opłaty od skargi na decyzję administracyjną W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastosowaniem art. 57a (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie jest ona zasadna. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że definicja pojazdu nienormatywnego została zawarta w art. 2 ust. 35a prd, zgodnie z którym pojazd nienormatywny to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Poruszanie się po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych zostało obwarowane licznymi obostrzeniami wymienionymi w art. 64 ust. 1, 2 i 3 prd. Zalicza się do nich wymóg uzyskania zezwolenia. Przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny jest możliwy tylko na podstawie zezwoleń kategorii I lub II (art. 64 ust. 2 prd). Stosownie do art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Przepis art. 64 ust. 2 prd ustanawia zakaz przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny. Zatem z treści art. 140ab ust. 2 prd wynika, że przy kwalifikowaniu naruszeń związanych z ustaleniem braku właściwej kategorii zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym, którym przewożony jest ładunek podzielny, okoliczność w postaci prawnej niemożności uzyskania zezwolenia kategorii III -VII nie ma żadnego znaczenia. Ustawodawca bowiem przyjął, że w takiej sytuacji nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Zgodnie z art. 140aa ust. 1 ww. ustawy za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 prd, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Stosownie do treści 140aa ust. 3 pkt 1 prd karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący przejazd. Stosownie do art. 140ab ust. 2 prd w przypadku naruszeń zakazu, o którym mowa w art. 64 ust. 2, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. W przedmiotowej sprawie w wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu stwierdzono przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej 11,75 t (po odjęciu 2 % zaokrąglonych do 01 t w górę) - przekroczenie o 3,75 t (przekroczenie dopuszczalnej wartości o 34,37 %). W ocenie Sądu organ zasadnie uznał, że w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii VII, które stosownie do lp. 7 załącznika nr 1 do prd jest wydawane na przejazd pojazdu po trasie określonej w zezwoleniu: a) o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI, b) o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. Stosownie do treści art. 140ab ust. 1 pkt 3 karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości za brak zezwolenia kategorii VII: a) 500 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista u masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości nie więcej niż o 10%, b) 2000 zł - gdy nacisk jednej lub wielu osi, rzeczywista masa całkowita lub wymiary pojazdu przekraczają dopuszczalne wartości o więcej niż 10% i nie więcej niż 20%, c)15 000 zł - w pozostałych przypadkach. W przypadku wykonywania przejazdu niezgodnie z zezwoleniem, nie sposób uznać argumentację skarżącego, iż organ I instancji powinien był wyliczyć wielkość przekroczenie dopuszczalnej normy od maksymalnej wartości posiadanego zezwolenia tj. 11,5 t i stwierdzić, iż przekroczenie dopuszczanej wartości wynosiło 0,25 t. Skoro okazane zezwolenie było niewystarczające, to kontrolowany przejazd nie obywała się na jego podstawie. Podstawą do stwierdzenia wielkości przekroczenia była maksymalna wartość nacisku dla drogi, na której zatrzymano kontrolowany pojazd, tj. dla drogi powiatowej nr [...] (ul. N. w B.), a więc wartość 8 t. Tym samym organ stwierdził, że nastąpiło przekroczenie dopuszczalnej wartości o 3,75 t. Organ zasadnie wykazał również, że w sprawie brak przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego, na podstawie 140aa ust. 4 prd. Strona nie dostarczyła także takich dowodów, z których wynikałoby wyłączenie jej odpowiedzialności za brak zezwolenia, w oparciu o regulację art. 140aa ust. 4 prd. W niniejszej sprawie przewożono ładunek podzielny w postaci przesyłek kurierskich, które nie są ani ładunkiem sypkim ani też drewnem. Nie znajduje więc zastosowania art. 140aa ust. 4 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Obowiązki które związane były z przejazdem wynikają z mocy powszechnie obowiązujących przepisów prawa i są tożsame dla wszystkich uczestników związanych z wykonywanym przejazdem. Obowiązki te określają sposobu przewożenia ładunku, warunki techniczne pojazdu i związane z nimi parametry normatywne kontrolowanego pojazdu, warunki związane z uzyskaniem określonej kategorii zezwolenia, kwestie podzielności ładunku i wynikającą z tego faktu możliwość uzyskania określonej kategorii zezwolenia, dopuszczalne naciski osi przewidzianych dla danej drogi. Jak słusznie wskazał organ obowiązki w zakresie przewozu ładunku określa przepis art. 61 prd. Podmioty wykonujące przejazdy mają obowiązek przestrzegania nakazów płynących z normy prawnej określonej w art. 61 prd. Organ zasadnie uznał, ze pomiędzy zachowaniem strony niniejszego postępowania administracyjnego, a stwierdzonym naruszeniem istnieje normalny i bezpośredni związek przyczynowy, a strona w toku postępowania, ani na etapie odwoławczym nie przedstawiła dowodów wskazujących, że dochowała należytej staranności w realizacji czynności związanych z przejazdem oraz nie miała wpływu na powstanie naruszenia. Jak wynika z akt pomiaru nacisków osi i rzeczywistej masy całkowitej samochodu ciężarowego dokonano przy zastosowaniu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych: [...] i [...]. Wagi te w dniu kontroli legitymowały się ważnymi świadectwami legalizacji ponownej wydanymi przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w P. z datą ważności do 31 grudnia 2014 r. dla wagi o nr [...] i do dnia 31 października 2014 r. dla wagi o nr [...]. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Wobec powyższego brak jest podstaw do zakwestionowania dokonanych pomiarów za pomocą wskazanych wag Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2281/11 w sprawie dotyczącej ważenia za pomocą wag SAW 10 C/II stwierdził: "Analiza akt niniejszej sprawy (sądowych i administracyjnych) oraz akt sądowych bliźniaczej sprawy, oznaczonych sygnaturą VI SA/Wa 402/11, pozwala stwierdzić, iż do ważenia pojazdu użyto wag posiadających deklaracje zgodności - stosownie do wymagań dyrektywy WE nr 90/384/EWG. Uwzględniając zatem stanowisko Głównego Urzędu Miar wyrażone w piśmie z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...], podzielić należy pogląd WSA, iż zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r., użyte w sprawie wagi nieautomatyczne umożliwiały określenie masy będącej podstawą obliczenia kar. Wagi te mogły więc służyć zarówno do ustalenia dopuszczalnej masy całkowitej kontrolowanego pojazdu, jak również do pomiaru nacisku osi." Organ pragnie również zwrócić uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2280/11 stwierdził: "zdaniem NSA, także pomiar DMC przy użyciu 1 pary wag został wykonany w sposób technicznie prawidłowy, zaś algebraiczne zsumowanie wyników poszczególnych pomiarów, przy uwzględnieniu pomniejszeń, jest działaniem prawidłowym. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie, ustawienia pomiarów w zależności od typów pojazdów, określono szczegółoM>o w punkcie 2.5 instrukcji obsługi wagi SA W/Seria II." (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 2281/11 oraz z dnia 25 marca 2014 r., sygn. akt II GSK 62/13). W konsekwencji organ uznaje zarzuty strony i w tym zakresie za nieuzasadnione. Za bezzasadne uznać należy zarzuty skargi, że aby mówić o pojeździe nienormatywnym musi dojść do przeciążenia co najmniej dwóch osi. Zgodnie z definicją pojazdu nienormatywnego, zawartą w art. 2 ust. 35a ustawy Prawo o ruchu drogowym to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Pojazd zatrzymany do kontroli należy uznać za pojazd nienormatywny z uwagi na stwierdzone parametry wagowe w zakresie dopuszczalnego nacisku na pojedyncza oś pojazdu. Zgodzić należy się z organem, że literalne brzmienie ww. przepisu sprowadza się do sformułowania, iż pojazdem nienormatywnym będzie pojazd, którego: 1) naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub 2) wymiary są większe od dopuszczalnych, lub 3) rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnych. Będzie to również pojazd, który spełnia wszystkie trzy przesłanki łącznie. Jednakże ażeby wypełnić dyspozycję przedmiotowego przepisu wystarczające pozostanie spełnienie jednego z warunków nie normatywności, tj. albo w zakresie nacisków na osie, albo wymiarów (np. wysokość), albo masy całkowitej pojazdu. Za bezzasadny uznać należy zarzut, że zaskarżona decyzja nie może się ostać, bowiem w wyniku kontroli stwierdzono przejazd jednego pojazdu nienormatywnego, gdy tymczasem w treści art. 140aa ust.1 prd, mowa jest o "pojazdach nienormatywnych". Według strony, można nałożyć karę pieniężną jedynie w przypadku stwierdzenia przejazdu po drogach publicznych więcej niż jednego pojazdu nienormatywnego. Przedstawiony zarzut nie zasługuje na uwzględnienie. Jak słusznie bowiem zauważył organ jeżeli w zbiorze przedmiotu naruszenia znajdują się "pojazdy nienormatywne" to tym bardziej dyspozycja art. 140aa ust. 1 prd będzie miała zastosowanie do pojazdu nienormatywnego. Wbrew twierdzeniom i rozważaniom skarżącego, strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 prd jest nią podmiot, który wykonywał kontrolowany przejazd i błędna jest argumentacja strony, że podmiotem wykonującym przejazd był kierowca. Jak zasadnie wyjaśnił to organ o tym, że pojęcia podmiot wykonujący przejazd nie można utożsamiać z kierowcą pojazdu świadczą przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1414) - np. art. 92, który określa przypadki, w jakich kierowca podlega karze grzywny (ale nie karze pieniężnej nakładanej w drodze decyzji administracyjnej). Ustawodawca w treści art. 140aa ust. 3 pkt 1 ww. ustawy, nie określił kierującego pojazdem jako stronę postępowania administracyjnego, lecz wskazał jasno, że stroną postępowania administracyjnego jest podmiot wykonujący przejazd. Podmiotem wykonującym przejazd jest zaś ten na rzecz kogo jest on wykonywany. Kierowca wykonuje jedynie czynności kierowania pojazdem, jest dzierżycielem pojazdu, nie wykonuje przejazdu dla siebie lecz dla innej osoby. Gdyby ustawodawca chciał, aby odpowiedzialność administracyjną ponosił kierowca, to nie użył by zwrotu "podmiot wykonujący przejazd", lecz "kierujący pojazdem". Celowo więc użyto tego zwrotu, aby odpowiedzialność ponosili przewoźnicy drogowi, podmioty wykonujące przewozy na potrzeby własne itp., bez względu na to czy jest to osoba prawna, jednostka organizacyjna, czy osoba fizyczna itp. Wypada także zauważyć, iż zasada odpowiedzialności przedsiębiorstwa transportowego za naruszenia przepisów, których dopuszczają się kierowcy zapisana jest wprost w przepisach dotyczących czasu pracy kierowców. Podczas kontroli kierowca okazał m.in. wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy na nazwisko A. S., a zatem zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że podmiotem wykonującym przejazd drogowy był ww. przedsiębiorca. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.