VI SA/Wa 1197/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Milewska - Karczewska Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant st. sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi "I." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektor Transportu Drogowego na rzecz "I." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2017 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy swoją poprzednią decyzję z [...] października 2016 r., którą nałożył na "I. " sp. z o.o. w [...] (dalej skarżąca) karę pieniężną w wysokości 1.500 złotych za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Jako podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji organ wskazał na art.127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 2, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1440 ze zm., dalej u.d.p.) oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1263 ze zm., dalej rozporządzenie z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg. ), art. 50 pkt 1 lit. j, art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1907 ze zm., dalej u.t.d.). Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] czerwca 2016 r. zarejestrowano przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] (rodzaj: Samochód ciężarowy) przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...]- węzeł [...] wskazanym w załączniku do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w. sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. W wyniku dokonanej kontroli stacjonarnej stwierdzono, że w ww. pojeździe znajdowało się urządzenie pokładowe viaBox służące do uiszczania opłat elektronicznych przypisane do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...], którego użytkownik posiada podpisaną z pobierającym opłatę umowę w trybie przedpłaconym. W chwili przejazdu na koncie ww. użytkownika w systemie viaToll nie znajdowały się dostępne środki na pokrycie należnej opłaty. Na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, że dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego pojazdu wynosiła 7490 kg, zaś właścicielem ww. pojazdu samochodowego w dniu odnotowania naruszenia była skarżąca. Okolicznością bezsporną jest również to, że pojazd o ww. numerze rejestracyjnym, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu [...] czerwca 2016 r. po płatnym odcinku drogi krajowej, zaś z informacji pochodzących z systemu elektronicznego poboru opłat jednoznacznie wynika, iż za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ na koncie użytkownika urządzenia pokładowego viaBox przypisanego do pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w systemie viaToll nie znajdowały się dostępne środki na pokrycie należnej opłaty. Ponadto umowa między pobierającym opłatę a użytkownikiem nie przewidywała możliwości uiszczenia opłaty po dokonaniu przejazdu. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Konsekwencją tego naruszenia było wydanie przez GITD decyzji o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 1.500 zł stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. Od powyższej decyzji skarżąca z zachowaniem terminu złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, w którym wskazała, że przedmiotowy pojazd został zlicytowany w toku postępowań egzekucyjnych prowadzonych przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...], a wskutek licytacji pojazd nabyła spółka E. Sp. z o.o. Przedmiotowy pojazd nabywca objął w użytkowanie w dniu [...] czerwca 2016 r. W związku z powyższym skarżąca w dniu zarejestrowania naruszenia nie była właścicielem ani posiadaczem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]. W załączeniu strona przesłała kopię postanowienia Sądu z dnia [...] października 2016 r., oświadczenie o przejęciu pojazdu z dnia [...] czerwca 2016 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego, ponownie rozpoznając sprawę, wezwał Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] D. D. do udzielenia informacji czy ruchomość, tj. pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym, a jeżeli tak, to o wskazanie daty zajęcia ww. pojazdu oraz jego fizycznego odbioru od dłużnika, jak również czy ww. pojazd został zlicytowany w licytacji komorniczej, a jeżeli tak, to o wskazanie daty licytacji, nabywcy pojazdu marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] oraz daty przejęcia pojazdu przez nabywcę. Pismem z [...] stycznia 2017 roku Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] wskazał, że pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym w dniu [...] kwietnia 2015 r. oraz pozostawiony pod dozorem dłużnika. Ruchomość została sprzedana na licytacji w dniu [...] grudnia 2015 r. i nabyta przez E. Sp. z o.o. Zaświadczenie o nabyciu ww. ruchomości, uprawniające do odbioru ruchomości od dłużnika zostało wydane nabywcy po uprawomocnieniu się przybicia, tj. w dniu [...] grudnia 2016 r. Dodatkowo na podstawie pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Kraj owych i Autostrad (Oddział w [...]) z dnia [...] lutego 2017 r. organ ustalił, że ww. odcinek drogi krajowej [...] był prawidłowo oznakowany tabliczkami informacyjnymi T-34. Zdaniem organu z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności z zapisu ewidencyjnego [...], wynika, że opłata elektroniczna za przejazd pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] w dniu [...] czerwca 2016 roku po drodze [...] o godzinie [...]nie została uiszczona. Przyczyną nieuiszczenia opłaty był brak środków na koncie użytkownika. Stan salda umowy Użytkownika w systemie w ww. dniu o ww. godzinie wynosił 0 złotych. Odnosząc się do zarzutu strona, że w dniu zarejestrowania naruszenia nie była właścicielem ani posiadaczem pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] organ wskazał, że z pisma Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym [...] w [...] wynika, że pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym w dniu [...] kwietnia 2015 r. oraz pozostawiony pod dozorem dłużnika. Ruchomość została sprzedana na licytacji w dniu [...] grudnia 2015 roku i nabyta przez E. Sp. z o.o. Zaświadczenie o nabyciu ww. ruchomości, uprawniające do odbioru ruchomości od dłużnika zostało wydane nabywcy po uprawomocnieniu się przybicia, tj. w dniu [...] grudnia 2016 r. Z ww. pisma jednoznacznie wynika, że strona była w posiadaniu ww. pojazdu do dnia wydania ruchomości, tj. do dnia [...] grudnia 2016 roku. Jednocześnie organ wskazuje, że naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej miało miejsce w dniu [...] czerwca 2016 roku, tj. przed wydaniem zaświadczenia o nabyciu ruchomości przez E. Sp. z o.o. W świetle informacji pochodzących od organu egzekucyjnego wynika, że władztwo nad pojazdem w dniu powstania naruszenia sprawowała strona postępowania. Jednocześnie organ wskazał - przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych - , że to na stronie postępowania leży ciężar dowodowy, w postaci udowodnienia faktu przeniesienia własności pojazdu samochodowego na inny podmiot. Co prawda strona przesłała kopię oświadczenia o przejęciu pojazdu z dnia [...] czerwca 2016 r. lecz w ocenie organu przedstawiony przez stronę dowód jest niewiarygodny - kopia, skan podpisu, z którego nie wynika, kto i w jakim charakterze odebrał pojazd. Przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 668/11, w którym NSA stwierdził, że: " Organy nie są zobowiązane do poszukiwania środków dowodowych służących poparciu twierdzeń strony w sytuacji, gdy ona sama - mimo wezwania - takich środków nie przedstawiła ". Wobec tego GITD uznał, że skarżąca jako korzystający z drogi publicznej, wykonując przejazd w ustalonym powyżej stanie faktycznym, była zobowiązana do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. Powyższy obowiązek nie został dopełniony, dlatego też organ prawidłowo ocenił materiał dowodowy i karę pieniężną w wysokości 1500 złotych za naruszenie art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p. stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 2 u.d.p. nałożył słusznie i zgodnie z prawem. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie "I." sp. z o.o. w [...] zarzuciła; 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, iż w dacie naruszenia obowiązku pojazd był we władztwie skarżącej, 2. art. 7 k.p.a., art. 77 5 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art 107 § 3 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego, wadliwe rozpatrzenia zebranego materiału dowodowego oraz przekroczenie swobodnej oceny dowodów, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, polegające na przyjęciu, że kopia oświadczenia podpisanego przez nabywcę pojazdu z dnia [...] czerwca 2016 r. jest niewiarygodna; 3. art. 75 § 1 k.p.a. poprzez uznanie dowodu oświadczenia spółki E. Sp. z o. o przejęciu pojazdu jako niewiarygodnego, co miało wpływ na wynik postępowania i skutkowało przyjęciem odpowiedzialności skarżącej, 4. art. art. 13k ust. 4 zd. II ustawy o drogach publicznych poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej, o których mowa w ust. 1 oraz ust 2 pkt 2, skarżącej, mimo iż karę wymierza się właścicielowi pojazdu samochodowego, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, a jeśli pojazdem jest zespół pojazdów to właścicielowi pojazdu złączonego z przyczepą lub naczepą, a jeżeli właściciel nie jest posiadaczem pojazdu to kary nakłada się na podmiot, na rzecz którego przeniesiono posiadanie tego pojazdu. Wskazując na powyższe, wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej, 2. stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonania do czasu uprawomocnienia się wyroku, 3. zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego. Zdaniem skarżącej z treści pisma Komornika nie wynika, że w dacie zdarzenia był on w posiadaniu dłużnika tj. skarżącej spółki I. Ponadto, w dniu [...] czerwca 2016 r. pojazd został wydany nabywcy tj. spółce E. Sp. z o.o. w związku z tym w dacie zdarzenia tj. i [...] czerwca 2016 r. ta spółka była w posiadaniu pojazdu, a nie skarżąca. Zdaniem skarżącej treść pisma Komornika wskazuje jedynie na fakt, że pojazd był oddany pod dozór dłużnika. Jednakże dłużnik (tj. skarżąca) wychodząc naprzeciw nowemu właścicielowi wydał mu pojazd wcześniej tj. już w dniu [...] czerwca 2016 r. i to nowy nabywca dokonał naruszenia obowiązków. Skarżąca uważa, że nie ma jakichkolwiek podstaw, aby odmówić wiarygodności dokumentu, skoro strona od samego początku w postępowaniu wprost wskazuje, iż w dacie zdarzenia nie była posiadaczem pojazdu. Skarżąca wskazała dokładny adres zamieszkania osoby, która w chwili naruszenia posiadała należący (formalnie) ówcześnie do niego pojazd. GITD mając powyższe informacje w aktach sprawy, nieprawidłowo ustalił, że skarżąca nie przeniosła posiadania. Z zasady prawdy obiektywnej (art 7 k.p.a.) wypływa obowiązek organu "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa" (W. Dawidowicz, ogólne postępowanie administracyjne. Zarys systemu, Warszawa 1961, str.108). W ocenie skarżącej GITD dokonując ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie naruszył przepisy proceduralne pozwalających na urzeczywistnienie zasady prawdy obiektywnej. Naruszenie tego typu regulacji (m.in. art. 7, art. 10, art. 77 § 1. art. 78 i art. 80 k.p.a.) powoduje nielegalność rozstrzygnięcia organu. Zaskarżona decyzja GITD została wydana na podstawie nieprawidłowo zebranego materiału dowodowego, co czyni trafnymi zarzuty skargi, wskazujące na brak dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz na naruszenie zasady prawdy obiektywnej. W odpowiedzi na skargę GITD wnosząc o oddalenie skargi podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Rozpoznając sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarga podlega uwzględnieniu. Po pierwsze, w sprawie nie zostało przeprowadzone wymagane wyczerpujące postępowanie dowodowe dotyczące zaistnienia przesłanek odpowiedzialności skarżącej za przejazd pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] przez urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...] pod numerem ewidencyjnym [...], w dniu [...] czerwca 2016 r. o godzinie [...], na odcinku drogi krajowej nr [...] węzeł [...] - węzeł [...]. Przede wszystkim Sąd nie podzielił stanowiska organu, że przedstawione przez skarżącą oświadczenie z [...] czerwca 2016 r. jest niewiarygodnym dowodem w sprawie bowiem jest to jedynie skan/kopia podpisu, z którego nie wynika kto i w jakim charakterze odebrał pojazd. Organ ustalił, że pojazd marki [...] należący do skarżącej o numerze rejestracyjnym [...] został zajęty w postępowaniu egzekucyjnym w dniu [...] kwietnia 2015 r. oraz pozostawiony pod dozorem dłużnika czyli skarżącej. Ruchomość została sprzedana na licytacji w dniu [...] grudnia 2015 r. i nabyta przez E. Sp. z o.o. Zaświadczenie o nabyciu ww. ruchomości, uprawniające do odbioru ruchomości od dłużnika zostało wydane nabywcy po uprawomocnieniu się przybicia, tj. w dniu [...] grudnia 2016 r. Zdaniem organu z pisma Komornika jednoznacznie wynika, że strona była w posiadaniu ww. pojazdu do dnia wydania ruchomości, tj. do dnia [...] grudnia 2016 r. W ocenie Sądu stanowisko organu jest przedwczesne mając na uwadze okoliczność podnoszoną w toku postępowania przez skarżącą, że przedmiotowy pojazd został wydany nabywcy E. Sp. z o.o. w dniu [...] czerwca 2016 r. Skoro Komornik wyjaśnił, że pojazd był pozostawiony pod dozorem dłużnika czyli skarżącej zatem skarżąca była w jego posiadaniu. Zdaniem Sądu sam fakt posiadania pojazdu przez skarżącą nie jest jednak okolicznością decydującą gdyż skarżąca w toku postępowania przedstawiła oświadczenie, że sporny pojazd został przez nią wydany [...] czerwca 2016 r. nabywcy E. Sp. z o.o . Sąd zauważa, że załączone przez skarżącą do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oświadczenie z [...] czerwca 2016 r. wymienia niezbędne dane samochodu. Co prawda nie zostało ono podpisane w sposób czytelny przez osobę przejmującą pojazd tym niemniej nie uprawniało to organu do całkowitego zdyskredytowania tego dowodu w sprawie, który jest dowodem kluczowym. Zwłaszcza w sytuacji gdy organ nie dysponuje protokołem kontroli w formie pisemnej lecz była to kontrola tzw. stacjonarna czyli oparta tylko i wyłącznie na zapisach elektronicznych oraz na uzyskanych później danych identyfikujących przedmiotowy samochodu oraz jego właściciela. Organ nie ustalił, a nawet nie próbował tego uczynić, kto był kierowcą tego pojazdu. Zgodnie z unormowaną w art. 7 K.p.a. zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy". Stosownie do tej zasady, organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). W wyroku z dnia 23 listopada 1994 r" III ARN 55/94, OSNAPiUS 1995, nr 7, poz. 83 Sąd Najwyższy podkreślił, że: "jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszystkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego do wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)". Przy czym z zasadą prawdy obiektywnej ściśle wiąże się zawarta w art. 8 k.p.a. zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa, która określa wyraźnie to, co implicite jest zawarte w zasadzie praworządności. Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika bowiem przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań (por. Jaśkowska Małgorzata, Wróbel Andrzej, Komentarz do art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego /Dz.U.00.98.1071/, [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III). Sąd podzielił stanowisko skarżącej, że w niniejszej sprawie bez przeprowadzenia dalszego postępowania dowodowego nie można bez jakichkolwiek wątpliwości uznać, że skarżąca była w posiadaniu pojazdu, który w dniu [...] czerwca 2016 r. przejechał pod ww. bramownicą. Zdaniem Sądu, materiału dowodowy zebrany przez organ w niniejszej sprawie nie może być uznany za kompletny. Należy też dodać, że w uzasadnieniu decyzji GITD nie wyjaśnił logicznie i wyczerpująco powstałych wątpliwości, podnoszonych przez skarżącą. Brak wyjaśnienia powyższych kwestii świadczy o naruszeniu przez organ w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zwraca uwagę, że w tej nie można uznać za prawidłowo przeprowadzone postępowanie dowodowe, do którego przeprowadzenia Inspekcja Transportu Drogowego w tego rodzaju sprawie jest obowiązana. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że w świetle zebranego materiału dowodowego nie można jednoznacznie stwierdzić, że w chwili spornego przejazdu Zdaniem Sądu, bezkrytyczne przyjęcie materiału przedstawionego przez spółkę Kapsch nie czyni zadość wymaganiom, jakie stawiają przed organem powołane przepisy procedury administracyjnej. Należy też dodać, że w uzasadnieniu decyzji GITD nie wyjaśnił logicznie i wyczerpująco powstałych wątpliwości, podnoszonych przez skarżącego. W konkluzji należy stwierdzić, że organ nie rozpoznał sprawy w sposób wszechstronny i wyczerpujący, a tym samym naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę organy przeprowadzą postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego i przede wszystkim ustalą, czy przed załadunkiem towaru u skarżącego kontrolowany pojazd był doładowywany jeszcze w innym miejscu. W tym celu konieczne będzie przeprowadzenie postępowania dowodowego na wskazane wyżej i niewyjaśnione dotychczas okoliczności. Ponownie rozpoznając sprawę organy przeprowadzą postępowanie administracyjne stosownie do zasad ogólnych zawartych w kodeksie postępowania administracyjnego i przede wszystkim ustalą, czy w świetle przedstawionego oświadczenia z [...] czerwca 2016 r. skarżąca wydała samochód spółce E. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., Sąd zasądził od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącej I. w sp. z o.o. w [...] kwotę 387 zł, w tym kwotę zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 270 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.