VI SA/Wa 1200/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik Asesor WSA Marek Maliński (spr.) Protokolant spec. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi M. T. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] w przedmiocie podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia 10 lutego 2025 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "organ") - na podstawie art. 109 ust. 1 i 4, art. 5 pkt 21, art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i pkt 16, art. 69 ust. 1 oraz art. 82 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2024 r. poz. 146 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 8 ust. 6 pkt 4, art. 13 pkt 4 i 4a ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497, z późn. zm.; dalej: "ustawa systemowa") orzekł, że M. T. (dalej: "skarżący"): 1) podlegał od 1 marca 2020 r. do 29 grudnia 2024 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - " [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 2) podlega od 1 marca 2020 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W.. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że pismem z 18 września 2024 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych I Oddział w W.zwrócił się do Narodowego Funduszu Zdrowia z wnioskiem o wydanie decyzji w zakresie objęcia M. T. (poprzednie nazwisko: S.) obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym z tytułu prowadzenia pozarolniczych działalności. We wniosku wskazano, że skarżący jest od 11 sierpnia 2004 r. wspólnikiem spółki [...]" Sp. z o.o., od 11 maja 2009 r. spółki "[...]" Sp. z o.o., a od 28 listopada 2007 r. do 12 marca 2019 r. spółki "[...]" Sp. k. Wnioskodawca poinformował, że w dniu 27 sierpnia 2024 r. do Zakładu wpłynęło pismo pełnomocnika płatnika składek M. T., w którym pełnomocnik poinformował, że M. T. w latach 2011- 2019 przebywał na terenie Niemiec, gdzie podejmował pracę zarobkową. Ponadto została poruszona kwestia posiadania przez ww. osobę statusu wspólnika w spółkach: "[...]" Sp. z o.o., "[...] Sp. z o.o. i "[...]" Sp. k. Pełnomocnik wyjaśnił, że spółki "[...]" Sp. z o.o. oraz "[...]" Sp. z o.o. nie prowadzą działalności gospodarczej, a spółka "[...]" Sp. k. została wykreślona w Krajowym Rejestrze Sądowym w 2009 r. Ponadto ZUS poinformował, że z analizy przebiegu ubezpieczenia M. T. wynika, że osoba ta posiada prawo do emerytury od 1 marca 2020 r. Decyzją z dnia 10 lutego 2025 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia orzekł, że M. T.: 1) podlegał od 1 marca 2020 r. do 29 grudnia 2024 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - " [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (KRS: [...]); 2) podlega od 1 marca 2020 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. (KRS: [...]). W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że M. T.od 11 maja 2009 r. do 29 grudnia 2024 r. figurował jako jedyny wspólnik spółki "[...]" Sp. z o.o., który posiadał 100 % udziałów w kapitale zakładowym tej spółki; od 11 sierpnia 2004 r. figuruje jako jedyny wspólnik spółki "[...]" Sp. z o.o., który posiada 100 % udziałów w kapitale zakładowym tej spółki; od 28 listopada 2007 r. do 4 lutego 2019 r. ww. osoba figurowała jako wspólnik spółki "[...]" Sp. k. Z dokumentacji zgromadzonej w przedmiotowej sprawie, w szczególności z odpisów pełnych Rejestru Przedsiębiorców KRS – zdaniem organu - wynika, iż M. T.od 11 maja 2009 r. do 29 grudnia 2024 r. był jedynym wspólnikiem spółki "[...]" Sp. z o.o., który posiadał 100 % udziałów w kapitale zakładowym tej spółki, a od 11 sierpnia 2004 r. jest jedynym wspólnikiem spółki "[...]" Sp. z o.o. który posiada 100 % udziałów w kapitale zakładowym tej spółki. Powyższe informacje potwierdzają status ww. osoby jako jedynego wspólnika powyższych spółek. Dlatego organ stwierdził, że M. T. podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu od 1 marca 2020 r. jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - "[...]" Sp. z o.o., a od 1 marca 2020 r. do 29 grudnia 2024 r. podlegał temu ubezpieczeniu jako wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - "[...]" Sp. z o.o. Organ zaznaczył, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych wnioskował również o rozstrzygnięcie podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu przez M. T.jako wspólnika spółki komandytowej "[...] Sp. k. Jednakże z uwagi na to, że M. T.był wspólnikiem ww. spółki komandytowej od 28 listopada 2007 r. do 4 lutego 2019 r., a wnioskodawca wskazał, że okres sporny jest od 1 marca 2020 r., nie było zasadne rozstrzygnie przez organ kwestii podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez M. T. jako wspólnika ww. spółki komandytowej. Skarżący wniósł na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania, . Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art 66 ust. 1 lit. c w zw. z art 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowania, a w konsekwencji uznanie, że Skarżący z tytułu posiadania 100% udziałów w spółkach z ograniczoną odpowiedzialnością przy jednoczesnym pobieraniu emerytury przyznanej od dnia 1 marca 2020 r. powinien opłacać składkę zdrowotną od obu tych tytułów z uwagi na fakt podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym zgodnie z art. 13 pkt 4a ustawy prawo przedsiębiorców i pominięcie faktu, iż ustawodawca uzależnia powstanie obowiązku podlegania składkom zdrowotnym od uzyskania przychodu z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, zaś żadna z przedmiotowych spółek nie prowadziła w okresie od 1 marca 2020 r. do dnia wydania decyzji działalności gospodarczej, tym samym nie uzyskiwała przychodu, a zatem brak było podstaw do opłacania składki zdrowotnej z tego też tytułu; - art. 82 ust. 8 ustawy o świadczeniach poprzez jego pominięcie i jego niezastosowanie, podczas gdy skarżący od 1 marca 2020 r. pobiera świadczenia emerytalne, które nie przekracza miesięcznie kwoty minimalnego wynagrodzenia oraz nie osiągał żadnych innych dochodów ani przychodów z tytułu bycia wspólnikiem spółki [...] sp. z o.o. oraz spółki [...]sp. z o.o., w związku z czym podlega zwolnieniu z obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba prowadząca działalność gospodarczą będąc wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Dodatkowo skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego: - art 7 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności dokonania sprawdzenia wysokości przysługującej skarżącemu emerytury w okresie od 1 marca 2020 r. do dnia wydania decyzji, jak również niedokonania sprawdzenia czy spółka [...]sp. z o.o. oraz spółka [...] sp. z o.o. osiągnęły w latach 2020-2024 jakiekolwiek przychody, z których Skarżący również mógł pobierać przychód jako ich wspólnik; - art 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w sposób sprzeciwiający się zasadzie pogłębiania zaufania uczestników postępowania do podejmowanych przez organy władzy publicznej działań. Dodatkowo Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów: - decyzji o waloryzacji emerytury z dnia 1 marca 2023 r. na fakt pobierania przez Skarżącego do marca 2023 r. emerytury w wysokości 1592,19 zł, a następnie w wysokości 1827,83 zł; - postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]w W. [...]Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego z dnia 19 listopada 2024 r. sygn. akt [...]wraz z uzasadnieniem na fakt nieprowadzenia przez spółkę [...] Sp.z o.o. działalności gospodarczej oraz nieuzyskiwania przez skarżącego przychodu z tej spółki; - postanowienia Sądu Rejonowego dla [...]w W. [...]Gospodarczy dla spraw upadłościowych i naprawczych z dnia 9 października 2010 r. sygn. akt [...]na fakt umorzenia postępowania upadłościowego spółki [...]sp. z o.o. z uwagi na brak majątku spółki pozwalającego na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo organ wniósł o oddalenie wniosków dowodowych zawartych w skardze. Sąd na rozprawie w dniu 2 grudnia 2025 r. oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna. Istota sporu sprowadza się do oceny, czy organ właściwie przyjął, że skarżący, z tytułu bycia wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W. w okresie od 1 marca 2020 r. do 29 grudnia 2024 r., a także wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - [...]Sp. z o.o. z siedzibą w W. w okresie od 1 marca 2020 r. do nadal, powinien być objęty obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach, obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają osoby spełniające warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, które są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą lub osobami z nimi, współpracującymi, z wyłączeniem osób, które zawiesiły wykonywanie działalności gospodarczej na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2021 r. poz. 162 i 2105 oraz z 2022 r. poz. 24, 974 i 1570) lub przepisów o ubezpieczeniach społecznych lub ubezpieczeniu społecznym rolników. Stosownie do definicji osoby prowadzącej działalność pozarolniczą, ujętej w art. 5 pkt 21 ustawy o świadczeniach, jest nią osoba, o której mowa w art. 8 ust. 6 ustawy systemowej. Jak natomiast wynika z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej, za osobę prowadzącą pozarolniczą działalność uważa się wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. Z treści tych przepisów wynika zatem, że obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego podlegają spełniający warunki do objęcia ubezpieczeniami społecznymi lub ubezpieczeniem społecznym rolników, m.in. wspólnik jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że skarżący podlega obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność, będąca wspólnikiem dwóch jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. Prawidłowo przyjął także, że podstawą podlegania skarżącego obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego jest sam fakt posiadania statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Taka wykładnia art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy o świadczeniach w zw. z art. 5 pkt 21 tej ustawy i w zw. z art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej jest prezentowana w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sądu Najwyższego, jak i Trybunału Konstytucyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 marca 2019 r., sygn. akt II GSK 187/17 stwierdził, że prowadzenie działalności gospodarczej przez spółkę nie jest przesłanką ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jako wspólnik tej spółki, a także wskazał, że w orzecznictwie ugruntowana jest wykładnia art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej, zgodnie z którą wspólnik spółki jest objęty obowiązkiem ubezpieczenia bez względu na to, czy spółka prowadzi działalność gospodarczą, gdyż wspomniany obowiązek powiązany jest jedynie z posiadaniem przez niego określonego statusu prawnego. Także Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 25 września 2014 r., sygn. akt [...]wskazał, że z perspektywy art. 8 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 ustawy systemowej, podstawowe znaczenie ma uzyskanie statusu wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Obowiązek ubezpieczeniowy prawodawca powiązał zatem z określoną normatywnie sytuacją wspólnika, która polega na istnieniu po jego stronie wiązki przyznanych przez normę prawną lub wynikających ze złożonego stosunku spółki, powiązanych funkcjonalnie oraz prawnie chronionych wolności, uprawnień i kompetencji (prawo podmiotowe wspólnika). Zaprezentowane powyżej stanowisko znalazło także odzwierciedlenie w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (por. wyroki z: 21 czerwca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 140/22; 26 maja 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 204/22; 30 marca 2022 r., sygn. akt VI SA/Wa 2530/21; 7 września 2021 r., sygn. akt VI SA/Wa 1413/21). Poglądy te odnosiły się do wskazanej w art. 8 ust. 6 pkt 4 ustawy systemowej kategorii podmiotów prowadzących pozarolniczą działalność, obejmującej: wspólnika jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, komandytowej lub partnerskiej. Zgodnie natomiast z art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, obowiązek ubezpieczenia zdrowotnego osób, o których mowa w art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c, powstaje i wygasa w terminach określonych w przepisach o ubezpieczeniach społecznych. Jak wynika z art. 13 pkt 4 ustawy systemowej obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczneprowadzące pozarolniczą działalność, z wyłączeniem osób, o których mowa w pkt 4a i 4b - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie art. 36aa oraz przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. Powołany art. 13 pkt 4 ustawy systemowej, na mocy art. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. poz. 1621, dalej : "ustawa nowelizująca"), od 18 września 2021 r. (zgodnie z regulacją intertemporalną zawartą w art. 23 ustawy nowelizującej), otrzymał brzmienie: obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne w następujących okresach: osoby prowadzące pozarolniczą działalność, z wyłączeniem osób, o których mowa w pkt 4a i 4b - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie art. 36aa oraz przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. W dodanym pkt 4a unormowano, że obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowym, chorobowemu i wypadkowemu podlegają osoby fizyczne w następujących okresach: wspólnicy jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością - od dnia wpisania spółki do Krajowego Rejestru Sądowego albo od dnia nabycia udziałów w spółce do dnia wykreślenia spółki z Krajowego Rejestru Sądowego albo zbycia wszystkich udziałów w spółce, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności przez spółkę zostało zawieszone na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców. W uzasadnieniu do projektu ustawy nowelizującej (druk sejmowy nr 1188, Sejm IX kadencji) wskazano, że proponuje się objęcie ubezpieczeniami wspólników jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością oraz wspólników spółki jawnej, partnerskiej lub komandytowej, niezależnie od istnienia okoliczności leżących po stronie spółki, np. nieistotne jest czy spółka prowadzi działalność, uzyskuje przychody, zatrudnia pracowników itd. Proponuje się uzależnienie obowiązku ubezpieczeń od statusu wspólnika, co pozwoli zniwelować ewentualne próby obejścia obowiązku ubezpieczeń społecznych i stosować jednakowe regulacje w stosunku do wszystkich ww. wspólników. Powyższe oznacza, że opisana na wstępie rozważań wykładnia sprowadzająca się do uzależnienia obowiązku ubezpieczeń społecznych od statusu wspólnika, która obowiązywała przed wejściem w życie ustawy nowelizującej, została potwierdzona przez ustawodawcę przez dodanie, z dniem 18 września 2021 r., art. 13 pkt 4a ustawy systemowej, na który to przepis powołał się organ w zaskarżonej decyzji. Przepis ten, mimo że jeszcze nie obowiązywał w dacie stwierdzenia przez organ obowiązku ubezpieczenia zdrowotnego skarżącego, tj. od 1 marca 2020 r., to w istocie jego wejście w życie po tej dacie nie zmieniło ani statusu prawnego skarżącego jako wspólnika jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością, ani wykładni prawa w tym zakresie, a jedynie ujednoliciło, czy też uściśliło zasady dotyczące objęcia ubezpieczeniem wspólników, m.in. jednoosobowych spółek z ograniczoną odpowiedzialnością. W tym miejscu wskazać należy, że podleganie ubezpieczeniom ściśle zależy od posiadania statusu wspólnika spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a nie jest uzależnione od uzyskiwanych z tego tytułu przychodów. W świetle powyższych uwag, należy stwierdzić, że organ nie naruszył art 66 ust. 1 lit. c ustawy o świadczeniach. Z Rejestru Przedsiębiorców KRS jednoznacznie wynika, że skarżący od 11 maja 2009 r. do 29 grudnia 2024 r. był jedynym wspólnikiem spółki "[...] Sp. z o.o., a od 11 sierpnia 2004 r. jest jedynym wspólnikiem spółki "[...] Sp. z o.o. W historii wpisu brak jest informacji o zawieszeniu działalności wskazanych spółek lub ich wykreśleniu z KRS. Organ prawidłowo zatem uznał, że skarżący: 1) podlegał od 1 marca 2020 r. do 29 grudnia 2024 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - " [...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W.; 2) podlega od 1 marca 2020 r. obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność będąca wspólnikiem jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością - "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w W.. Na prawidłowość stanowiska organu nie ma wpływu podnoszona w skardze okoliczność pobierania przez Skarżącego emerytury. Zgodnie z powołanym w skardze art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach w przypadku gdy ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego tytułu do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego, o którym mowa w art. 66 ust. 1, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest z każdego z tych tytułów odrębnie. W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 68 ust. 1 pkt c ustawy o systemie - do zakresu działania Zakładu należy między innymi wymierzanie i pobieranie składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne. Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Zgodnie z art. 109 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - do indywidualnych spraw z zakresu ubezpieczenia zdrowotnego, nie należą sprawy z zakresu wymierzania i pobierania składek na ubezpieczenie zdrowotne należące do właściwości organów ubezpieczeń społecznych. A zatem z ww. przepisów wynika, że ustalanie wysokości składek oraz pobieranie składek m. in. na ubezpieczenie zdrowotne, należy do kompetencji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, a nie Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia. Tym samym zarówno regulacja art. 82 ust. 1 ustawy o świadczeniach, jak również art. 82 ust. 8 nie są przepisami do których stosowania uprawniony był organ w przedmiotowej sprawie. Sąd – na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. - oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze, gdyż podniesione w nich okoliczności (pobieranie emerytury przez skarżącego, sytuacja ekonomiczna spółek "[...]" Sp. z o.o. oraz "[...]" Sp. z o.o.) nie są istotne dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy. Jak wskazał Sąd wcześniej w aktach sprawy brak jest informacji o zawieszeniu działalności spornych spółek lub ich wykreśleniu z KRS. Konkludując, Sąd stanął na stanowisku, że w rozpoznawanej sprawie organ zarówno nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak i nie uchybił przepisom postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ uwzględnił wszelkie rygory procedury administracyjnej, określające jego obowiązki w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy. Organ zebrał w sposób wyczerpujący i ocenił cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ustosunkował się do twierdzeń strony, a także wystarczająco uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.