VI SA/Wa 1219/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant ref. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej oddala skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Prezes NFZ") decyzją z [...] września 2015 r., nr [...] na podstawie art. 102 ust. 5 pkt 24 w związku z art. 109 ust. 5 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 581 ze zm., dalej: "ustawa o świadczeniach") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A. C. (dalej: "strona, skarżący"), utrzymał w mocy decyzję z [...] lipca 2013 r. nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej: "Dyrektor NFZ") ustalającą, że skarżący był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., natomiast nie był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 11 maja 2009 r. W marcu 2013 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] zwrócił się do [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu przez skarżącego z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, na podstawie ustawy o świadczeniach. Decyzją z [...] lipca 2013 r. Dyrektor NFZ ustalił, że skarżący był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od 1 stycznia 1999 r. do dnia 31 grudnia 2008 r., natomiast nie był objęty obowiązkiem ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w okresie od dnia 1 stycznia 2009 r. do dnia 11 maja 2009 r. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że przedstawione przez skarżącego zaświadczenie z Urzędu Skarbowego w [...] z [...] maja 2013 r., wskazujące na dochód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej jest sprzeczne ze złożonym przez niego oświadczeniem o nieprowadzeniu pozarolniczej działalności gospodarczej. Dyrektor NFZ zaznaczył, że kwoty wykazane przez skarżącego w urzędzie skarbowym nie znajdują pokrycia w przedstawionej przez niego umowie najmu zawartej na czas oznaczony od dnia 10 lipca 2001 r. do dnia 31 marca 2008 r., z której wynika, że miesięczna kwota jaką obowiązany był wpłacać lokator wynosiła 650 zł płatne do 10-go każdego miesiąca. Dyrektor NFZ podkreślił, że zeznania świadków zgromadzone w aktach sprawy nie wskazują aby skarżący poza opisywaną kamienicą nie prowadził jakichkolwiek czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w innych miejscach i nie osiągał z tego tytułu przychodu. Dyrektor NFZ uznał, że w 2009 r. skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż nie wykazywał przychodów z tego tytułu. W ocenie organu charakter czynności wykonywanych przez skarżącego na rzecz mieszkańców kamienicy nosił cechy wykonywania zarządzania nieruchomością na ustne zlecenie właścicieli mieszkań w kamienicy. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący wniósł do Prezesa NFZ odwołanie, wskazując, iż nie prowadził pozarolniczej działalności gospodarczej polegającej na zarządzaniu nieruchomościami, a jedynie grzecznościowo pomagał lokatorom wspólnej kamienicy opłacać rachunki i regulować wspólne rozliczenia z dostawcami mediów na zasadzie "usługi sąsiedzkiej". Powołaną na wstępie decyzją z [...] września 2015 r. Prezes NFZ utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu orzeczenia organ wskazał, że w okresie objętym decyzją pierwszej instancji zastosowanie miały przepisy trzech kolejnych ustaw tj. art. 8 pkt 1 lit. c i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.), dalej: "ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym", obowiązującej do 31 marca 2003 r., art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. Nr 45, poz. 391, ze zm.), dalej: "ustawa o ubezpieczeniu w NFZ", obowiązującej do dnia 30 września 2004 r. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, które w związku z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), dalej: "ustawa o systemie ubezpieczeń" ze zmianami wprowadzonymi od dnia 20 września 2008 r.. Prezes NFZ odnotował również, że we wskazanym okresie obowiązywały również kolejno trzy ustawy określające zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terenie Polski. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie, Prezes NFZ wskazał na przepisy regulujące rozpoczęcie, zakończenie i zawieszenie prowadzenia działalności gospodarczej. Organ podniósł, że zgodnie ze stanowiskiem sądów administracyjnych zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Określenie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powodowało istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone, ale w takiej sytuacji ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Prezes NFZ wskazał, że ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że skarżący posiadał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy [...] pod numerem [...] od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 15 maja 2009 r. z datą zaprzestania wykonywania działalności 12 maja 2009 r. (pismo Wójta Gminy [...] z dnia 16 kwietnia 2013 r.). Ponadto organ wskazał, że skarżący wykazywał dochód tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w latach 1999-2008 r. (zaświadczenie Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2013 r. znak [...]). Jednocześnie Prezes NFZ wskazał, iż zgodnie z informacją zawartą we wniosku ZUS skarżący posiadał inny tytuł do obowiązkowych ubezpieczeń społecznych. Organ w dalszej części uzasadnienia odniósł się do oświadczenia skarżącego zawartego w piśmie z dnia 17 września 2013 r., iż wpisu do ewidencji działalności gospodarczej dokonał, gdyż wynajmował mieszkanie, był zobowiązany z tego tytułu odprowadzać podatki i uważał, że będzie musiał robić to w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. Prezes NFZ powołując się na zeznania świadków przesłuchanych w toku prowadzonego postępowania stwierdził, że skarżący w budynku przy ul. [...] zbierał pieniądze od właścicieli mieszkań i dokonywał wpłat za media ze względu na wspólne liczniki w budynku (np. woda, ogrzewanie). Żadna z osób składających zeznanie nie wiedziała z kim w budynku były podpisane umowy na dostawę mediów, a właściciele mieszkali bez pisemnych umów, prosili skarżącego o uiszczanie opłat w ich imieniu, oprócz niego sporadycznie zajmowali się tym również jego synowie. Ponadto Prezes NFZ dodał, że żaden z zeznających świadków nie posiadał informacji na temat czy skarżący wykonywał inne czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej poza budynkiem przy ul. [...]. Wspomniany budynek jest budynkiem wielorodzinnym odebranym rodzinie przez Skarb Państwa. Skarżący po odzyskaniu kamienicy zajął się jej administrowaniem. Mieszkania w budynku zajmuje właściwie tylko rodzina skarżącego, a obecnie w budynku jest licencjonowany zarządca. Wcześniej czynnościami związanymi z "zarządzaniem" nieruchomością zajmował się skarżący, który otrzymał od lokatorów pełnomocnictwo np. do podpisywania umów na dostawę ciepła do budynku. Wobec powyższego organ podkreślił, iż zgodnie z art 22 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, jeżeli ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego źródła, składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od wszystkich tych przychodów, dla których podstawa wymiaru składki jest określona w art. 21. Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27 sierpnia 2001 r.) znowelizowała ten artykuł, zgodnie z którym (art. 22 ust. 1), jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 8, z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest od każdego z tytułów odrębnie. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Zaskarżonej decyzji zarzucił:  a) naruszenie przepisów postępowania mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie dowodów zgromadzonych w sprawie, w szczególności zeznań świadków, z których wynika, że właściciele mieszkań "prosili" skarżącego nieodpłatnie, o wykonywanie opłat za całą wspólnotę, co prowadzi do wniosku, że skarżący wykonywał pewne czynności grzecznościowo, zaś zachowanie to zostało błędnie ocenione przez organ jako świadczenie usług administrowania wspólnotą w ramach działalności gospodarczej; powyższe prowadzi do wniosku, że organ nie zachował reguł wymaganych przy ocenie dowodów, tj. oceny dowodów z uwzględnieniem zasad logiki oraz doświadczenia życiowego, przez co uznać należy że organ dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów, naruszając tym samym ww. przepisy; b) naruszenie wskazanych powyżej przepisów poprzez nieuprawnione przyjęcie w decyzji, że zaświadczenie z Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] maja 2013 roku, wykazujące za lata 1999 - 2008 rok dochody z działalności gospodarczej stanowi dowód tego, że skarżący prowadził działalność gospodarczą polegającą na administrowaniu nieruchomościami, podczas gdy zaświadczenie nie stwierdza w żadnym miejscu, z tytułu jakich usług wpływały należności; c) naruszenie prawa materialnego tj. art. 2 ustawy o swobodzie od 2005 roku (oraz jego odpowiednika z ustawy prawo działalności) w zw. z art. 66 ust. 1. pkt 1 lit c ustawy o świadczeniach (oraz odpowiedników tego przepisu w aktach prawnych obowiązujących od 1999 roku, tj. art. 8 pkt 1 lit. c ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz art. 9 ust 1 pkt 1 lit. c ustawy o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ w zw. z art. 8 ust. 1 pkt. 6 ustawy o systemie społecznych polegające na błędnym zastosowaniu przepisów i uznaniu, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu tych przepisów, obligującą go do odprowadzania składek na ubezpieczenie zdrowotne, podczas gdy skarżący, ani przez czynności "grzecznościowego" dokonywania opłat za wspólnotę, ani z tytułu najmu lokalu prywatnego nie może być uznany za osobę, która spełnia podstawowe przesłanki definicji "działalność gospodarcza" - która to powinna mieć charakter zarobkowy, zorganizowany i ciągły. Wobec tak sformułowanych zarzutów wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej ją decyzji Dyrektora NFZ oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów profesjonalnego pełnomocnika. W odpowiedzi na skargę Prezes NFZ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066 j.t.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. – Dz.U.2016.718 j.t.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (1b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Podkreślenia wymaga również, iż stosownie do powołanych wyżej przepisów Sąd nie bada zaskarżonej decyzji pod względem jej celowości czy słuszności. Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy nie naruszają prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie. W przedmiotowej sprawie skarżący kwestionuje ustalone przez organy podleganie obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego związane z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej w okresie wskazanym w opisanych wyżej decyzjach podnosząc, że faktycznie działalności tej nie prowadził. W okresie objętym zaskarżoną decyzją zastosowanie miały przepisy trzech kolejnych ustaw tj. art. 8 pkt 1 lit. c i art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 6 lutego 1997 r. o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym (Dz.U. Nr 28, poz. 153 ze zm.), dalej: "ustawa o ubezpieczeniu zdrowotnym", obowiązującej do 31 marca 2003 r., art. 9 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2003 r. o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia (Dz.U. Nr 45, poz. 391, ze zm.), dalej: "ustawa o ubezpieczeniu w NFZ", obowiązującej do dnia 30 września 2004 r. oraz art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. c i art. 69 ust. 1 ustawy o świadczeniach, które w związku z art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2009 r. Nr 205, poz. 1585 ze zm.), dalej: "ustawa o systemie ubezpieczeń", obowiązującym do dnia 20 września 2008 r. w brzmieniu: "osoby prowadzące działalność pozarolniczą - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności", a od dnia 20 września 2008 r., w brzmieniu: "osoby prowadzące pozarolniczą działalność - od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej" - obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu, rentowemu, chorobowemu i wypadkowemu. Wszystkie powołane przepisy obowiązek podlegania ubezpieczeniu zdrowotnemu łączyły z prowadzeniem działalności gospodarczej. We wskazanym okresie obowiązywały również kolejno trzy ustawy określające zasady podejmowania i wykonywania działalności gospodarczej na terenie Polski, zawierające podobne unormowania w art. 8 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 41, poz. 324 ze zm.), dalej: "ustawa o działalności", obowiązującej do dnia 31 grudnia 2000 r., w art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. - Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. Nr 101, poz. 1178, ze zm.), dalej: "ustawa prawo działalności" oraz w art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 ze zm.), dalej: "ustawa o swobodzie działalności", zgodnie z którymi dopuszczono możliwość podjęcia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę będącego osobą fizyczną dopiero po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Podjęcie działalności gospodarczej przez skarżącego, zgodnie z art. 8 ustawy o działalności mogło nastąpić po uzyskaniu wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Jak słusznie wskazywał organ zgłoszenie i wpis do ewidencji działalności gospodarczej stanowi tylko podstawę rozpoczęcia działalności gospodarczej w rozumieniu jej legalizacji i nie jest zdarzeniem ani czynnością utożsamianą z podjęciem takiej działalności. Określenie przez samego przedsiębiorcę daty rozpoczęcia działalności gospodarczej wpisywanej do ewidencji powoduje jednak co najmniej istnienie domniemania faktycznego, że z tą datą działalność gospodarcza została podjęta i była prowadzona aż do czasu jej wykreślenia z ewidencji. Domniemanie faktyczne ma znaczenie dowodowe i może być obalone, ale w takiej sytuacji ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która wywodzi z niego skutki prawne. Z przedstawionych przez organ akt sprawy wynika, że skarżący posiadał aktywny wpis do ewidencji działalności gospodarczej prowadzonej przez Wójta Gminy [...] pod numerem [...] od dnia 1 stycznia 1996 r. do dnia 15 maja 2009 r. z datą zaprzestania wykonywania działalności 12 maja 2009 r., której przedmiotem było "zarządzanie nieruchomościami wykonywane na zlecenie". Działalność ta nie była zawieszana (k.13 akt adm.) Ponadto skarżący wykazywał dochód z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej w latach 1999-2008 r. Ponadto organ w oparciu o przeprowadzone dowody z zeznań świadków ustalił, że skarżący faktycznie wykonywał czynności związane z funkcjonowaniem nieruchomości jak, zbieranie od lokatorów należności za wspólne media i uiszczanie ich dostawcom. Przy tak ustalonych faktach, w ocenie Sądu, organy zasadnie przyjęły, że skarżący prowadził działalność gospodarczą zgodną z przedmiotem działalności określonym we wpisie do ewidencji, nie dały zaś wiary jego twierdzeniom, że dochód wykazywany we wskazanym okresie związany był wyłącznie z wynajmowaniem mieszkania. Organ wskazywał nadto, że wysokość wykazanego dochodu nie koreluje z wysokością czynszu z tytułu najmu wynikającą z przedstawionej w toku postępowania administracyjnego umowy. Zgodnie z art. 22 ustawy o ubezpieczeniu zdrowotnym, jeżeli ubezpieczony uzyskuje przychody z więcej niż jednego źródła, składka na ubezpieczenie zdrowotne jest opłacana od wszystkich tych przychodów, dla których podstawa wymiaru składki jest określona w art. 21. Ustawa z dnia 20 lipca 2001 r. o zmianie ustawy o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 27 sierpnia 2001 r.) znowelizowała ten artykuł, zgodnie z którym (art. 22 ust. 1), jeżeli spełnione są przesłanki do objęcia obowiązkiem ubezpieczenia, o którym mowa w art. 8, z więcej niż jednego tytułu, składka na ubezpieczenie zdrowotne opłacana jest od każdego z tytułów odrębnie. Zatem w ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły w oparciu o powołane wyżej przepisy, że skarżący podlegał w okresie wskazanym w decyzji obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. Dodatkowo warto również odnotować pogląd wyrażony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 815/14 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl.) . Naczelny Sąd Administracyjny wskazał tam, że: "wpis do ewidencji działalności gospodarczej rzeczywiście stanowi podstawę do domniemania, że taka działalność jest faktycznie prowadzona. Z treści art. 33 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wynika jednakże, że nie podlegają weryfikacji te dane zawarte w ewidencji, które zostały wpisane na podstawie wniosku przedsiębiorcy. W tym więc zakresie domniemanie prawdziwości danych zawartych we wpisie jest niewzruszalne". W ocenie Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.). Ostatecznie zatem za niezasadny należy uznać także zarzut naruszenia przepisów postępowania. Biorąc wszystkie powyższe względy pod uwagę, Sąd stanął na stanowisku, że organ wydając zaskarżoną decyzję nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego, które miałyby wpływ na wynik sprawy, ani uchybień formalnoprawnych w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.