VI SA/Wa 1250/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Maria Jagielska Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Protokolant Łukasz Poprawski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 października 2007 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2007 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego M. K. kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. VI SA/Wa 1250/07 Uzasadnienie M. K., dalej zwany skarżącym, wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych. Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] stycznia 2007 r. do Urzędu Miasta P. wpłynął wniosek skarżącego o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % z wyjątkiem piwa, powyżej 18 % alkoholu w barze "[...]", P. ul. P.. Do wniosku załączone zostało zaświadczenie o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej, umowa najmu lokalu przy ulicy P. znajdującego się na działce nr [...], lista zawierająca podpisy mieszkańców osiedla P. wyrażających aprobatę dla otwarcia pubu przy ul. P., decyzja zatwierdzająca projekt budowlany wraz z pozwoleniem na budowę budynku mieszkalno - usługowego na działce [...] przy ul. P., decyzja Państwowej Powiatowej Inspekcji Sanitarnej w P. zatwierdzającej warunkowo na okres 3 miesięcy Drink-Bar skarżącego, uchwałę rady mieszkańców osiedla P. z dnia [...] lipca 2006 r. negatywnie opiniującą sprzedaż napojów alkoholowych w pubie przy ul. P.. Dołączono także notatkę służbową z dnia 18 stycznia 2007 r., w której pracownicy Oddziału Działalności Gospodarczej Urzędu Miasta P., po dokonaniu oględzin, stwierdzili, iż punkt sprzedaży przy ul. P. w P. spełnia wymogi zawarte w postanowieniach uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta P.. Do akt dołączono także pismo R. R., mieszkańca osiedla P., skierowane do Prezydenta Miasta P., w którym wskazuje na fakt, iż planowany punkt sprzedaży alkoholu przy ul. P. znajduje się w pobliżu gimnazjum oraz kościoła. W jego ocenie takie usytuowanie baru może mieć demoralizujący wpływ na młodzież. Do pisma dołączył negatywną opinię na temat umiejscowienia baru wydaną przez Dyrektora Gimnazjum nr [...], Proboszcza Parafii Św. Krzyża w P. oraz pismo Rady Osiedla P., w którym mieszkańcy nie wyrażają zgody na działalność związaną ze sprzedażą alkoholu na działce nr [...]. W uzasadnieniu uchwały z dnia [...] lipca 2006 r. złożonym na wezwanie organu Rada Mieszkańców Osiedla P. wskazała, iż lokalizacja przedmiotowego punktu jest w bliskim sąsiedztwie drogi, którą przechodzi młodzież uczęszczająca do Gimnazjum nr [...]. Zwróciła uwagę na negatywną opinię policji i straży miejskiej w sprawie sprzedaży napojów alkoholowych oraz na fakt, że lokalizacja jest umiejscowiona na osiedlu domów jednorodzinnych. Postanowieniem z dnia [...] marca 2007 r. Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. pozytywnie zaopiniowała wniosek skarżącego z dnia [...] stycznia 2007 r. o wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych zawierających do 4,5 % alkoholu oraz piwa, powyżej 4,5 % do 18 % z wyjątkiem piwa, powyżej 18 % alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w gastronomii usytuowanej w P. ul. P.. Decyzją z dnia [...] marca 2007 r. Prezydent Miasta P., na podstawie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. 2002 r., Nr 147, poz. 1231 ze zm. – dalej zwana ustawą o przeciwdziałaniu alkoholizmowi), art. 39 ust. 1, 2 i 5 ustawy z dnia 8 marca 2001 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. 2001 r., Nr 142, poz. 1591 ze zm.), uchwały Nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002 r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta P. oraz art. 104 § 1 k.p.a. odmówił skarżącemu wydania zezwoleń na prowadzenie sprzedaży napojów alkoholowych o zawartości do 4,5% oraz piwa, powyżej 4,5% do 18% z wyjątkiem piwa i powyżej 18% alkoholu, przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży w "[...]" usytuowanym przy ul. P. w P.. Organ, co podniesiono w uzasadnieniu decyzji, uwzględnił negatywne stanowisko mieszkańców wyrażone w uchwale Rady Mieszkańców. Stosownie do § 52 Statutu Miasta P. Osiedle jako wspólnota samorządowa wspiera wszelkie przedsięwzięcia mieszkańców zmierzające do poprawy warunków życia, zachowania porządku i bezpieczeństwa, rozwoju oświaty, kultury, wypoczynku etc. Organ wydający zezwolenie działając racjonalnie musi rozstrzygać w takiej sprawie nie tylko na podstawie przesłanek wymienionych w ustawie o wychowaniu w trzeźwości ale także w aspekcie zadań gminy co do potrzeb ograniczenia dostępności do alkoholu oraz ograniczenia spożycia napojów alkoholowych oraz z uwzględnieniem zasady wyrażonej w art. 7 k.p.a.. W tym stanie rzeczy organ uznając, iż nie ma obowiązku prawnego wydać zezwolenia tylko dlatego, że nie zachodzą przeszkody, o którym mowa w art. 18 ust. 6,7 powołanej ustawy odmówił skarżącemu wydania wnioskowanych zezwoleń. Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P.. W odwołaniu podniósł, że spełnił wszelkie formalne i techniczne warunki, zakreślone obowiązującymi przepisami prawa w zakresie pozwalającym mu na uzyskanie pozytywnej decyzji w zakresie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych w PUB A. usytuowanym przy ul. P. w P.. Wskazał, że Gimnazjum nr. [...] w P. usytuowane jest w odległości ponad 0,5 km od działki na której znajduje się PUB A., w którym miały by być sprzedawane napoje alkoholowe. W jeszcze większej odległości od tejże działki gruntu znajduje się kościół Parafii Rzymskokatolickiej p.w. Św. Krzyża w P.. Faktem pominiętym jest to, iż w aktach sprawy znajdują się oświadczenia 26 mieszkańców bezpośrednio mieszkających po sąsiedzku działki położonej przy ul. P. wyrażających aprobatę dla lokalizacji dla otwarcia pubu przez odwołującego się i sprzedaży w nim alkoholu. Zwrócił uwagę, że bez żadnych przeszkód pełen asortyment alkoholu jest sprzedawany w leżącym około 100 m od działki odwołującego się sklepie ogólnospożywczym. Podniósł, iż napoje alkoholowe sprzedawane detalicznie bezpośrednio w sklepie, są sprzedawane za cenę niższą aniżeli w obiekcie gastronomicznym jakim jest pub. Ponadto inny charakter i cel ma sprzedawanie napojów alkoholowych w sklepie, a inny w obiekcie gastronomicznym. Niezrozumiała i nielogiczna zdaniem skarżącego jest zatem nie tylko argumentacja samego organu I instancji, lecz także argumentacja osób w oparciu o którą organ I instancji wydał niekorzystną dla niego decyzję. W jego ocenie tego rodzaju decyzja i jej uzasadnienie mogą budzić dużą społeczną nieufność do organów władzy i podejrzenie o pozamerytorycznych względach które faktycznie legły u podstaw wydania tego rodzaju decyzji, naruszając tym samym fundamentalne zasady polskiego postępowania administracyjnego wskazane w art. 7 i art. 8 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. rozpoznając odwołanie decyzją z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P.. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że z treści przepisu art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wynika, że wydanie decyzji w przedmiocie zezwolenia musi być poprzedzone obligatoryjnym współdziałaniem z gminną komisją rozwiązywania problemów alkoholowych. Jednakże charakter wiążący organ prowadzący postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych (tj. "organ zezwalający") ma jedynie negatywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych - wydana w ramach upoważnienia ustawowego tj. w przedmiocie zgodności z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Natomiast pozytywna opinia gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 nie uniemożliwia organowi zezwalającemu wydanie decyzji odmownej. W rozpatrywanej sprawie Miejska Komisja Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. - działając na mocy art. 18 ust. 3a ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi - wyraziła pozytywną opinię w sprawie wydania przedmiotowych zezwoleń (postanowienie z dnia [...] marca 2007r. Nr [...]). Jednakże zdaniem SKO, organ zezwalający - Prezydent Miasta P. - wydając zaskarżoną decyzję (decyzję odmowną) nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Stanowisko organu I instancji znajduje oparcie w materiale dowodowym. Jednym z elementów tego materiału jest opinia Rady Mieszkańców Osiedla P. w P. z dnia [...] lipca 2006r. Opinia ta jest negatywna. Wprawdzie nie ma ona charakteru wiążącego organ zezwalający (podlega swobodnej ocenie) jednakże również, zdaniem Kolegium Odwoławczego, zasługuje na uwzględnienie. Opinia ta jest uzasadniona także poglądami innych podmiotów i jest spójna nie tylko z opinią grupy mieszkańców Osiedla P. protestujących przeciwko wydaniu takich zezwoleń ale również z negatywnymi opiniami Dyrektor Gimnazjum nr [...] w P. i Proboszcza Parafii Rzymskokatolickiej p. w. Św. Krzyża w P.. Przeciwko pozytywnemu załatwieniu wniosku Odwołującego wypowiadały się zatem podmioty (osoby je reprezentujące), którym nie można zarzucić ani nieznajomości zagadnień stanowiących przedmiot ich opinii ani braku obiektywizmu. Ocena, że jest to swoista zmowa osób występujących przeciwko wydaniu przedmiotowych zezwoleń nie byłaby zdaniem SKO uprawniona. Władza publiczna - organ zezwalający - powinien liczyć się z tymi obiektywnymi, uzasadnionymi poglądami. Zasadności opinii negatywnych nie może niweczyć "aprobata na otwarcie pubu przy ul. P. wyrażona przez 26 osób wskazującym miejsce zamieszkania na osiedlu P.. Organ II instancji podkreślił ponadto, iż spełnienie warunków "formalnych i technicznych" nie nakłada na organ zezwalający obowiązku wydania zezwolenia na sprzedaż (i podawanie) napojów alkoholowych. Decyzja w tym przedmiocie należy, w przypadku gdy wniosek pozostaje w zgodzie z uchwałami, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi do organu zezwalającego działającego na zasadzie tzw. uznania administracyjnego. Wydanie zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych z przeznaczeniem do spożycia poza miejscem sprzedaży nie może być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu a istnienie już - w pobliżu innych punktów sprzedaży napojów alkoholowych - nie może powodować skutecznego roszczenia o wyrażenie zgody na sprzedaż napojów alkoholowych w kolejnym punkcie. W skardze na tę decyzję wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi i uchwały nr [...] Rady Miasta P. z dnia [...] grudnia 2002r. w sprawie zasad usytuowania miejsc sprzedaży i podawania napojów alkoholowych na terenie miasta P. - poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wykładnię; naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 7, art. 8, art. 11 oraz art.107 § 3 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie, bądź też niewłaściwe zastosowanie. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację prezentowaną w trakcie postępowania administracyjnego. Ponadto wskazał, że z uwagi na fakt, iż nie przekroczony został limit wolnych punktów dla sprzedaży napojów alkoholowych - decyzja organu I instancji w sprawie niniejszej ma charakter decyzji związanej. Stwierdził, iż organ I instancji nie mógł w sprawie niniejszej wydać decyzji odmownej jeżeli skarżący ubiegający się o przedmiotowe zezwolenie spełnił wszystkie wymogi formalne zakreślone dla niego w ustawie przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Wskazał ponadto, że iż około miesiąc temu ajencję baru "K." położonego w P. przy ul. [...] (tj. w odległości około 200m od "Pub A." przy ul. P. w którym skarżący ubiegał się o zezwolenie na przedmiotową sprzedaż alkoholu, uzyskała jego sąsiadka I. T.. Była ona główną oponentką uzyskania przez skarżącego przedmiotowego zezwolenia. Według informacji "skarżącego" mąż I. T. jest pracownikiem Straży Miejskiej w P., co zdaniem skarżącego jest nie bez znaczenia zwłaszcza w kontekście treści pisemnego uzasadnienia organu II instancji na str.7 "(...)Rada Mieszkańców Osiedla P. w P. (...) wskazała również na negatywne opinie przedstawicieli policji i straży miejskiej uczestniczących w zebraniach Rady Mieszkańców Osiedla (...)". Informacja ta może w ocenie skarżącego wskazywać, iż w zakresie wydania przedmiotowych decyzji uzasadniony może być zarzut nieobiektywności i braku należytej staranności działania ze strony zarówno organu I instancji, jak i organu II instancji - w kontekście zasad określonych w art. 7 i art. 8 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W ocenie Sądu decyzja organów orzekających obu instancji o odmowie wydania zezwolenia na sprzedaż napojów o zawartości do 4,5 % i piwa, powyżej 4,5 % do 18 % oraz powyżej 18 % alkoholu została wydana z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, ponieważ nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), a uzasadnienie rozstrzygnięcia wbrew dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a. - nie zawiera wystarczających i przekonujących dowodów, z których skorzystały te organy, odmawiając wiarygodności i mocy dowodowej dowodom przedstawionym przez skarżącego. Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że zarówno organ I jak i II instancji jest obowiązany do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r. (sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, Nr 2, poz. 117) podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ ponadto jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie był art. 18 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Zgodnie z jego treścią sprzedaż napojów alkoholowych może być prowadzona tylko na podstawie zezwolenia wydanego na pisemny wniosek zainteresowanego przedsiębiorcy. Zezwolenie wydaje właściwy organ po uzyskaniu pozytywnej opinii gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych o zgodności proponowanej lokalizacji punktu sprzedaży z uchwałami rady gminy, o których mowa w art. 12 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, a więc z uchwałami określającymi liczbę punktów sprzedaży napojów alkoholowych oraz zasady ich usytuowania na terenie gminy. Przy czym pod pojęciem zasad usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych należy rozumieć, zgodnie z przyjętym w orzecznictwie poglądem, ich rozmieszczenie w terenie, a w szczególności usytuowanie względem miejsc chronionych, takich jak szkoły, przedszkole, miejsce kultu religijnego (vide: wyrok NSA z dnia 6 maja 1994 r., SA/Gd 2824/93). Opinia powyższa wyznacza materialnoprawne granice uznania organu wydającego decyzję. Organ nie może wydać zezwolenia jeżeli doprowadziłoby to do przekroczenia ustalonej liczby punktów sprzedaży napojów alkoholowych lub było niezgodne z określonymi przez radę gminy zasadami usytuowania miejsc sprzedaży alkoholu. Natomiast nie ma on obowiązku prawnego wydać zezwolenia z powodu, iż przesłanki te nie zachodzą. Zaskarżona decyzja ma zatem charakter decyzji o ograniczonym zakresie uznania administracyjnego. Taki stan rzeczy nakłada na organ administracji z jednej strony uprawnienie ale i jednocześnie obowiązek do podjęcia najlepszego rozstrzygnięcia w sprawie, które może zapaść tylko w oparciu o zebrany w sposób wszechstronny materiał dowodowy. Wymaga to także prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. W przedmiotowej sprawie postępowanie w sprawie wydania zezwolenia na sprzedaż alkoholu zostało wszczęte na wniosek skarżącego złożony do właściwego organu, Prezydenta Miasta P., w dniu [...] stycznia 2007 r. Do wniosku dołączone zostały wszystkie wymagane prawem dokumenty. Wniosek uzyskał, wymaganą na podstawie powołanych powyżej przepisów, pozytywną opinię Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. pod względem zgodności jego lokalizacji ze stosownymi uchwałami Rady Miasta P. wydanymi na podstawie art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o przeciwdziałaniu alkoholizmowi. Organ odmowę wydania przedmiotowego zezwolenia uzasadnił realizacją ogólnej zasady materialnoprawnej wynikającej z treści art. 7 k.p.a, tj. koniecznością uwzględnienia przy wydawaniu decyzji interesu społecznego i słusznego interesu obywateli przy załatwianiu spraw indywidualnych. Podstawą rozstrzygnięcia było szereg negatywnych opinii, co do lokalizacji punktu sprzedaży alkoholu przy ul. P. w P., wyrażanych w trakcie postępowania przez mieszkańców osiedla P., dyrekcję Gimnazjum Nr [...] w P. oraz pobliską Parafię Rzymskokatolicką. W opiniach powyższych akcentowano niekorzystny wpływ jaki miałaby na pracę powyższych instytucji lokalizacja punktu sprzedaży alkoholu przy ul. P.. Wskazywano na jego umiejscowienie w ciągu komunikacyjnym biegnącym do gimnazjum. Podkreślano jego negatywny wpływ na bezpieczeństwo mieszkańców, a w szczególności dzieci i młodzieży, Osiedla P.. Nie jest jednak możliwe dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Organy koncentrując się na negatywnych opiniach pominęły jednak istotną w sprawie okoliczność usytuowania lokalu przy ul. P. względem tych podmiotów, które swoje zastrzeżenia złożyły. W tym względzie poza ustaleniem adresu lokalu nie ma żadnych ustaleń. Nie ustalono zatem w jakiej odległości od szkoły, kościoła i domów osiedla, którego Rada także wyraziła negatywną opinię, przedmiotowy lokal się znajduje. Zapewne organ, jak i strona mają co do tego orientację ale nie zwalnia to z obowiązku poczynienia stosownych ustaleń w tym zakresie, zwłaszcza, że są one istotne dla oceny, czy i w jakim zakresie negatywne opinie winny skutkować mimo pozytywnej opinii Miejskiej Komisji Rozwiązywania Problemów Alkoholowych w P. odmową wydania żądanego zezwolenia. Podkreślić przy tym należy, że kwestia usytuowania punktów sprzedaży napojów alkoholowych względem takich obiektów, jak szkoły, czy miejsca kultu religijnego jest już rozważona przez Radę Gminy, do której należy podjęcie stosownych uchwał w tym przedmiocie, a przedmiotowy lokal, co w sprawie bezsporne, nie narusza zasad określonych w tych uchwałach. Oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na negatywnych opiniach wskazanych podmiotów obligowało zatem organy do szczególnie wnikliwej oceny ich treści także z punktu widzenia ich usytuowania względem ww. lokalu. Takiej oceny organy nie dokonały nie czyniąc w ogóle ustaleń co do usytuowania lokalu względem tych podmiotów. W aktach sprawy brak jest informacji sporządzonej we właściwej formie dowodowej, określającej odległości przedmiotowego punktu od szkoły, kościoła oraz jego umiejscowienie względem ciągów komunikacyjnych przebiegających w ich pobliżu. Braki w materiale dowodowym nie pozwalają Sądowi na dokonanie oceny zasadności negatywnych opinii mieszkańców Osiedla P. oraz wymienionych instytucji to zaś uniemożliwia ocenę czy organ wydając negatywną decyzję nie naruszył powołanej zasady praworządności a także nie przekroczył granic uznania administracyjnego. W świetle powyższych braków Sąd nie mógł także odnieść się do zarzutów skarżącego dotyczących nierównego traktowania przedsiębiorców przy wydawaniu zezwoleń na sprzedaż alkoholu. Organ powinien rozpoznając sprawę ponownie wziąć pod uwagę, iż każda sprawa wymaga indywidualnego potraktowania, zaś przywołane powyżej zasady postępowania administracyjnego jednoznacznie określają w tej materii obowiązki organu. W pełni w sprawie niniejszej znajdzie zastosowanie wyroku z dnia 29 listopada 2000 r., w którym NSA w Warszawie wyraził pogląd, iż w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje formalna teoria dowodowa, wg której daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego, ani też zasada, że rola organu orzekającego to rola biernego podmiotu oczekującego na dowody zaoferowane przez stronę. Wręcz przeciwnie, rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 kpa) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. (V SA 948/00 LEX nr 50114) W tej sytuacji trzeba wyraźnie stwierdzić, iż SKO w P. – jako organ odwoławczy, nie ustosunkował się w sposób wyraźny i wszechstronny do zarzutów strony skarżącej, co jest niezgodne z zasadami rządzącymi postępowaniem administracyjnym i w konsekwencji podważa zaufanie strony do racjonalności postępowania organów Miasta P., tym bardziej, iż zezwolenia udzielane wcześniej na rzecz innych podmiotów, których punkty sprzedaży usytuowane są również w pobliżu proponowanej przez skarżącego lokalizacji, oparte winny być o postanowienia tożsamych przepisów prawa. W ocenie Sądu należy w kontekście całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w toku niniejszego postępowania stwierdzić, iż organ wydając zaskarżoną decyzję administracyjną nie zebrał w sposób prawidłowy materiału sprawy, a uzasadnienie spornej decyzji nie odpowiada w pełni wymogom wskazanym w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł jak w pkt. 1 sentencji na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a – w pkt. 2 zgodnie z art. 152 p.p.s.a zaś o kosztach postępowania orzeczono po myśli art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 i § 3 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).