VI SA/Wa 1250/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi A. GmbH z siedzibą w K., Niemcy na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia sprzeciwu wobec udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę w całości Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej udzielił N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] prawa ochronnego na znak towarowy słowny ESSATENAL nr [...], o czym ogłoszono w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" w dniu [...] listopada 2012 r. nr [...]. W dniu [...] maja 2013 r. A. GmbH z siedzibą w K. (Niemcy) złożyła sprzeciw wobec ww. decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy słowny ESSATENAL nr [...]. Jako podstawę prawną sprzeciwu Spółka z Kolonii powołała art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2003 r. Nr 119, poz. 1117 ze zm.), stwierdzając, że przedmiotowy znak towarowy nie posiada dostatecznych znamion odróżniających, ponieważ jest podobny do zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem znaku towarowego słowno – graficznego ESSENTIALE nr [...]. Podobieństwo oznaczeń i podobieństwo towarów, które sygnowane są tymi znakami towarowymi, w szczególności w zakresie towarów z klasy 5, wskazuje, że zachodzi ryzyko konfuzji wśród potencjalnych odbiorców. N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] – uprawniona ze spornego prawa, w piśmie z dnia [...] września 2013 r. uznała sprzeciw za bezzasadny, negując podobieństwo spornych oznaczeń, w szczególności wskazując na warstwę graficzną przeciwstawionego znaku towarowego, jako tę, która wpływa bezpośrednio na walor odróżniający. Decyzją z dnia [...] października 2014 r. nr [...] Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, w trybie postępowania spornego, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] września 2014 r. sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy słowny ESSATENAL nr [...], udzielonego N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez A. GmbH z siedzibą w K (Niemcy), stosując art. 246, art. 247 ust. 2 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410), a także art. 98 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 101 ze zm.) w związku z art. 256 ust. 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, oddalił wniesiony sprzeciw i przyznał N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od A. GmbH z siedzibą w K. (Niemcy) kwotę 840 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania. W motywach decyzji Urząd Patentowy RP podał, że rozstrzygnął sprawę w granicach wniesionego sprzeciwu, będąc związanym podstawami prawnymi wskazanymi w jego treści. Organ wyjaśnił, że dokonując oceny znaku towarowego ESSATENAL pod kątem art. 132 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, nie znalazł podstaw do unieważnienia prawa ochronnego dla tego oznaczenia. Wskazał, że sporny znak towarowy ESSATENAL i przeciwstawiony znak towarowy ESSENTIALE są na tyle zróżnicowane, że odbiorcy towarów obu firm nie będą mieli problemów z ich identyfikacją i odróżnieniem. Przesądzają o tym zarówno dominujące różnice graficzne, jak i fonetyczne, które przeważają nad elementem wspólnym obu znaków w postaci przedrostka "ESS". Tym samym znaki towarowe różnią się w sposób na tyle wyraźny, że nie istnieje niebezpieczeństwo, iż nabywca stwierdzi, że ma do czynienia z towarami tego samego podmiotu lub podmiotu z nim powiązanego. Zdaniem Urzędu Patentowego RP, przedmiotowe znaki towarowe muszą być oceniane jako całość i w takiej postaci – w jego ocenie – nie zachodzi ryzyko, że podobieństwo znaków towarowych mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych. W opinii Urzędu Patentowego RP, również zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej jest nieuzasadniony. Oznaczenia, które nie są do siebie podobne, nie mogą bowiem wywołać skojarzeń u odbiorców, wobec czego należy wykluczyć naśladownictwo lub czerpanie korzyści z renomy innych znaków, nawet gdy były one zarejestrowane wcześniej, a tak jest w niniejszej sprawie. Sporny znak nie jest podobny do znaku przeciwstawionego, a zatem nie może być mowy zarówno o konfuzji, jak i czerpaniu korzyści z cudzej renomy. Powyższą decyzję A. GmbH z siedzibą w K. (Niemcy) uczyniła przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżąca Spółka podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, a to: art. 132 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na wadliwym zdefiniowaniu zasad prawidłowej oceny konfuzyjnego podobieństwa znaków towarowych i przyjęciu błędnych kryteriów oceny podobieństwa oznaczeń w zakresie odstąpienia od zasady oceny oznaczeń w ujęciu całościowym, przy uwzględnieniu cech wspólnych znaków towarowych, oraz przyjęciu wadliwych kryteriów oceny modelu przeciętnego odbiorcy oraz stopnia jego uwagi w odniesieniu do nabywanych towarów; art. 132 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu nieprawidłowych zasad oceny podobieństwa znaków towarowych przy dochodzeniu ochrony renomowanego znaku towarowego oraz niezastosowanie normy tego przepisu w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy. Ponadto, skarżąca Spółka zarzuciła również naruszenie przepisów postępowania, w tym: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), poprzez niedokładne zbadanie sprawy, z pominięciem istotnych okoliczności, które mają wpływ na jej rozpoznanie, pominięcie materiału dowodowego i wadliwe ustalenie stanu faktycznego oraz nieprawidłowe zbadanie podobieństwa oznaczeń oraz ryzyka konfuzji, a także renomy znaku wcześniejszego i jego zwiększonej dystynktywności; art. 107 § 3 kpa, poprzez nieprawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji w zakresie motywów oddalenia sprzeciwu wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy ESSATENAL w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji. N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], będąca uczestnikiem postępowania, w piśmie procesowym z dnia 28 października 2015 r. zawarła odpowiedź na skargę, wnosząc o jej oddalenie jako bezzasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem Sądu, Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej, rozpoznając sprawę w granicach podstaw zawartych w sprzeciwie, w pełni zasadnie uznał, że udzielone prawo ochronne na znak towarowy słowny ESSATENAL nr [...] nie narusza przepisów art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. – Prawo własności przemysłowej (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 1410). W sprawie nie doszło też do naruszenia powołanych w skardze przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Prawo ochronne na znak towarowy może zostać unieważnione na podstawie art. 164 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej na wniosek każdej osoby, która ma w tym interes prawny. Do unieważnienia prawa ochronnego może również dojść przy wykorzystaniu przewidzianej w art. 246 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej instytucji sprzeciwu od decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy. Podstawą sprzeciwu są okoliczności, które uzasadniają unieważnienie prawa ochronnego, a wśród których znajdują się określone w art. 132 ust. 2 pkt 2 i 3 wskazanej ustawy względne przeszkody rejestracji znaku towarowego. W myśl art. 132 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, prawo ochronne na znak towarowy nie może zostać udzielone, jeśli zgłoszony do ochrony znak jest identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Z kolei w świetle art. 132 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do renomowanego znaku towarowego zarejestrowanego lub zgłoszonego z wcześniejszym pierwszeństwem do rejestracji (o ile znak taki zostanie zarejestrowany) na rzecz innej osoby dla jakichkolwiek towarów, jeżeli mogłoby to przynieść zgłaszającemu nienależną korzyść lub być szkodliwe dla odróżniającego charakteru bądź renomy znaku wcześniejszego. Przepis ten stosuje się odpowiednio do znaku powszechnie znanego. Zgodnie z brzmieniem art. 120 ust. 1 i 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej, znakiem towarowym może być każde oznaczenie, które można przedstawić w sposób graficzny, jeżeli oznaczenie takie nadaje się do odróżnienia towarów jednego przedsiębiorstwa od towarów innego przedsiębiorstwa. Znakiem towarowym, w rozumieniu ust. 1, może być w szczególności wyraz, rysunek, ornament, kompozycja kolorystyczna, forma przestrzenna, w tym forma towaru lub opakowania, a także melodia lub inny sygnał dźwiękowy. Istniejąca prawna możliwość przedstawiania znaków towarowych w formie oznaczeń graficznych wcale nie oznacza, że znak towarowy ma być jedynie wymyślną formą ekspresji w ramach dostępnych środków i sposobów porozumiewania się, bowiem użyte w art. 120 ust. 2 ww. ustawy sformułowanie "w szczególności" wskazuje, że wyliczenie zawarte w tym przepisie ma jedynie charakter przykładowy. W praktyce będzie to oznaczać, że znakiem towarowym może być nie tylko określony ornament, rysunek czy kompozycja tworząca logo, ale równie dobrze może nim być także poszczególne słowo posiadające wystarczającą zdolność odróżniającą lub wyrażenie będące zapisem składającym się z kilku słów, tworzących swego rodzaju hasło reklamowe. Istotne bowiem jest, by znak towarowy posiadał obiektywną zdolność oddziaływania na odbiorcę w celu dostrzeżenia przez niego produktów czy usług nim oznaczonych i ich odróżniania od innych tego rodzaju produktów czy usług oferowanych przez występujące w obrocie podmioty konkurencyjne. W świetle przywołanych wyżej przepisów, konieczne zatem jest, by znak towarowy – co do zasady – posiadał zdolność rejestracyjną i odróżniającą, która pozwoli mu na pełną autonomiczność w obrocie zarówno w sensie prawnym, jak i faktycznym. Ma być więc swoistym komunikatorem służącym oznaczeniu produktów lub usług, które będą korzystać z jego sugestywności i oryginalności. Znak towarowy nie może być zatem identyczny lub podobny do znaku towarowego występującego już w obrocie i korzystającego z ochrony, zwłaszcza gdy miałby służyć oznaczaniu towarów identycznych lub podobnych. Z powyższych przepisów wynika także, że stworzenie znaku towarowego nie może opierać się tylko na tych kryteriach, które wprost oznaczają dany produkt czy usługę, i to niezależnie od tego, czy będzie to płaszczyzna rodzajowa, pochodzenia towaru, jego jakości, ilości, wartości, przeznaczenia, sposobu wytwarzania, składu, funkcji czy przydatności, bowiem w sytuacji, gdy znak towarowy wprost określa wyłącznie jedną z tych płaszczyzn, wówczas nie spełnia on funkcji odróżniającej. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie sporny znak towarowy posiada nie tylko zdolność rejestracyjną i odróżniającą, ale przede wszystkim nie stwarza ryzyka jego podobieństwa do znaku przeciwstawionego. Trzeba przy tym zastrzec, że dokonywana w tym aspekcie ocena porównywanych znaków towarowych dotyczy tylko całości oznaczeń i nie może być prowadzona jedynie pod kątem wspólnego elementu "ESS", który to element sam w sobie ma słabą zdolność odróżniającą. Prawo ochronne nie może być jednak udzielane tylko jednemu podmiotowi na zasadzie monopolizowania poszczególnych słów czy słownych elementów składających się z połączenia występujących w alfabecie liter, których funkcja i przeznaczenie (zastosowanie) ma wartość uniwersalną, a przez to powszechną. Użyty w spornym znaku towarowym element "ESS" ma w rzeczy samej taki właśnie walor, przez co jako taki pozbawiony jest dostatecznych znamion odróżniających, jednakże wpleciony w treść całego słowa ESSATENAL w żaden sposób nie odbiera całemu oznaczeniu jego cech dystynktywnych. Gdyby przyjąć odmienny punkt widzenia za prawidłowy, należałoby wówczas zakwestionować także prawidłowość udzielonej ochrony prawnej na przeciwstawiony znak towarowy ESSENTIALE – w myśl zasady o braku podstaw do monopolizowania (zawłaszczania) poszczególnych słów czy elementów słownych na potrzeby indywidualnych oznaczeń, która to zasada wynika wprost z treści art. 129 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej. Sporny znak towarowy ESSATENAL nr [...] spełnia wszystkie funkcje znaku towarowego, bowiem jego cechy dystynktywne w pełni pozwalają na stwierdzenie, że posiada on dostateczne znamiona odróżniające, natomiast samo podobieństwo towarów, dla oznaczenia których zarejestrowane zostały porównywane znaki towarowe, nie może w żadnej mierze przesądzać o podobieństwie tychże znaków, a tym bardziej – o możliwości zaistnienia ryzyka konfuzji pomiędzy tymi znakami. Zdolność odróżniająca jest bowiem tą cechą znaku, którą oceniać należy przez pryzmat całościowego oddziaływania danego oznaczenia. Przy ocenie porównywanych oznaczeń niedopuszczalne jest więc koncentrowanie się tylko na wybranym, pojedynczym elemencie warstwy słownej znaku spornego i przeciwstawionego, przy zupełnym pominięciu wszystkich pozostałych składników obu znaków, tj. zapisu, brzmienia, układu graficznego, wyróżniających elementów graficznych, etc. Urząd Patentowy RP w pełni zasadnie wskazuje, że przedmiotowe znaki towarowe muszą być oceniane jako całość i w takiej postaci – jak trafnie argumentuje – nie zachodzi ryzyko konfuzji, wszak nie istnieje podobieństwo porównywanych znaków towarowych, mogące wprowadzać odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych. Przede wszystkim - co należy podkreślić - sporny znak towarowy jest znakiem słownym, natomiast przeciwstawiony znak towarowy strony skarżącej jest znakiem słowno – graficznym. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2012 r. o sygn. akt II GSK 1091/11 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), dla stwierdzenia podobieństwa między znakami słowno - graficznymi nie jest wystarczającym sam fakt występowania zbieżnych słów i każdorazowo należy brać pod uwagę także pozostałe elementy znaków. Z kolei w wyroku z dnia 11 kwietnia 2012 r. o sygn. akt II GSK 391/11 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że zasadą jest, iż znaki towarowe porównuje się całościowo, tzn. biorąc pod uwagę łącznie wszystkie elementy tworzące znak. W znaku towarowym słownym jest to określone słowo lub słowa, a w znaku słowno – graficznym wszystkie tworzące ten znak elementy, a więc słowo (jeżeli jest), grafika, kolor, kompozycja, etc. Nie jest dopuszczalne badanie podobieństwa znaków według dowolnie wybranych elementów oznaczenia, bez wcześniejszej analizy całego znaku. Tym samym przeprowadzanie porównania znaków towarowych wbrew powyższej regule, przy wyodrębnieniu jednego z elementów znaków, choćby wspólnego dla nich i słabego, jest działaniem nieprawidłowym i mogącym prowadzić do błędnych wniosków (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 11 listopada 1997 r. SABEL BV c-a Puma AG, sprawa C-251/95, publ. LEX nr 113636, oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 września 2012 r. o sygn. akt II GSK 1091/11, publ. LEX nr 1244477). Z powyższym nie stoi w sprzeczności pogląd, że przy dokonywaniu porównania znaków słownego i słowno – graficznego na plan pierwszy wysuwają się ich elementy słowne. Łączący oba porównywane znaki towarowe wspólny element "ESS" – jak już zostało zaznaczone – jest elementem słabym i nie przyczynia się do wyróżniającego charakteru znaku z wcześniejszym pierwszeństwem. Przedrostek "ESS" może bowiem współtworzyć różne oznaczenia (ESSENTIALE FORTE, ESSELIV DUO, ESSELIV MAX), a skoro tak, to budowanie sprzeciwu wobec rejestracji znaku w oparciu o art. 132 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy – Prawo własności przemysłowej ze względu na identyczność wspólnego i słabego, bo stosowanego w praktyce elementu, nie może odnieść zamierzonego przez stronę wnoszącą sprzeciw skutku. Należy zwrócić uwagę, że w znaku przeciwstawionym elementem nader istotnym jest towarzysząca mu grafika, która wyraźnie odróżnia oba oznaczenia i oddziaływuje w sferze odbioru obu znaków towarowych. Wskazywana przez stronę skarżącą zbieżność, jaka ma zachodzić pomiędzy znakiem słownym ESSATENAL a znakiem słowno – graficznym ESSENTIALE, wywodzi się wyłącznie z nawiązania do nazwy phospholipidum essentiale. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 kwietnia 2013 r. o sygn. akt II GSK 150/112 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że znak towarowy zbudowany na bazie związku chemicznego ma stosunkowo niewielką zdolność odróżniającą. Jeżeli więc producent preparatu farmaceutycznego decyduje się na użycie w znaku towarowym, jak w tym przypadku słowno - graficznym, elementu składowego, jakim jest człon nazwy lub skrót nazwy związku chemicznego, musi się liczyć ze słabszą ochroną takiego znaku. Nie może bowiem skutecznie zarzucać konkurentowi, że analogicznie postępuje, chyba że znak towarowy konkurenta jest podobny w stopniu mogącym odbiorcę wprowadzić w błąd co do pochodzenia towaru. Jednakże owego podobieństwa nie można skutecznie wyprowadzać z nazwy lub skrótu nazwy związku chemicznego użytego w przeciwstawionym znaku towarowym strony skarżącej, gdyż na równych prawach z użycia tych elementów może skorzystać każdy przedsiębiorca. Innymi słowy, w przypadku produktów z rynku farmaceutycznego nie można wywodzić podobieństwa oznaczeń z nazwy lub skrótu nazwy substancji chemicznej użytej w przeciwstawionym znaku towarowym. Przyjmując odmienny punkt widzenia za prawidłowy, w prosty sposób doszłoby do monopolizowania nazw lub skrótów nazw substancji chemicznych, które niewątpliwie należą do domeny publicznej. W ocenie Sądu, Urząd Patentowy RP prawidłowo przeprowadził analizę podobieństwa porównywanych znaków, nie naruszając przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.). Dokonał bowiem analizy na wszystkich trzech płaszczyznach podobieństwa (graficznej, słownej i znaczeniowej), z uwzględnieniem ogólnego wrażenia, jakie oba znaki wywierają na odbiorcy, dochodząc do słusznego wniosku o braku ich konfuzyjnego podobieństwa. Jednocześnie z uwagi na brak podobieństwa obu oznaczeń sporny znak towarowy nie może naruszać renomy wcześniejszego, słowno - graficznego znaku towarowego. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 lipca 2011 r. o sygn. akt II GSK 746/10 (publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził, że dla przyjęcia, że zgłaszający chce wykorzystać renomę cudzego znaku towarowego konieczne jest spełnienie przesłanki podobieństwa znaku zgłoszonego do rejestracji do znaku renomowanego. Nie można bowiem zarzucić zgłaszającemu znak towarowy, że chce czerpać z cudzej renomy w sytuacji, gdy objęty zgłoszeniem znak nie jest podobny do znaku renomowanego. Taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, a zatem Urząd Patentowy RP w pełni zasadnie przyjął, że udzielone prawo ochronne na sporny znak towarowy nie narusza art. 132 ust. 2 pkt 3 ww. ustawy - Prawo własności przemysłowej. W takim stanie rzeczy, decyzję oddalającą sprzeciw w sprawie o unieważnienie prawa ochronnego, udzielonego N. Sp. z o.o. z siedzibą w [...], na znak towarowy słowny ESSATENAL nr [...] należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi. Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.