VI SA/Wa 1260/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA: Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. z siedzibą w P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. z siedzibą w P. na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego postanowił: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Pismem z 23 maja 2016 r. R. z siedzibą w P. (dalej skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komisji Nadzoru Finansowego z [...] maja 2016 r., nr [...] w przedmiocie ustanowienia zarządcy komisarycznego wraz z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że: "Komisja nie dokonując wszechstronnej oceny sytuacji finansowej Kasy, a przede wszystkim działań podejmowanych przez organu Kasy, odmawiając dopuszczenia licznych dowodów i nie wyjaśniając w sposób kompleksowy różnic w stanowiskach 2 biegłych, którzy przeprowadzili badania sprawozdania finansowego [...] SKOK za rok 2013 podjęła decyzję o ustanowieniu zarządcy komisarycznego, a ponadto stwierdziła, że koniecznym jest wprowadzenie w sprawozdaniach finansowych [...] SKOK korekt, które powodują diametralną zmianę sytuacji finansowej [...] SKOK, która najprawdopodobniej oznaczała będzie jej niewypłacalność". Powyższe zdaniem skarżącej wskazuje, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto zachodzi duże prawdopodobieństwo, że w najbliższym czasie dojdzie do próby przejęcia [...] SKOK. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.; dalej p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o czym stanowi art. 61 § 3 tej ustawy. Z powołanego przepisu wynika, że wstrzymanie przez sąd wykonania zaskarżonego aktu lub czynności ma charakter wyjątkowy. Strona, dążąc do wstrzymania wykonania decyzji, składając stosowny wniosek, jest zobowiązana uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych i wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia. Pod pojęciem wyrządzenia znacznej szkody należy rozumieć taką szkodę – majątkową lub niemajątkową – której nie będzie można wynagrodzić przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub nie będzie można jej wyegzekwować ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (v. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04). Natomiast trudne do odwrócenia skutki, to takie skutki prawne lub faktyczne, które raz zaistniałe, spowodują istotną bądź trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Sąd, wydając orzeczenie w omawianym przedmiocie, powinien swoje rozstrzygnięcie oprzeć zarówno na ocenie wniosku strony, jak i na materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, w aspekcie wystąpienia, bądź też nie, przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, tj. niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wspomniana konieczność uwzględnienia w postępowaniu sądowoadministracyjnym całości akt sprawy nie oznacza, że Sąd w odniesieniu do wniosku miałby się domyślać, jakie dowody wnioskodawca chciałby przedstawić, celem wykazania, że spełnia przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. (v. postanowienie NSA z 18 marca 2010 r. II FSK 502/09), albowiem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na składającym wniosek (v. postanowienie NSA z dnia 31 marca 2011 r., II FSK 632/11), poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. W postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 NSA stwierdził, że brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Strona zobowiązana jest zatem do uzasadnienia wniosku poprzez poparcie go stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, że argumentacja skarżącej sprowadza się do stwierdzenia, że wykonanie objętej skargą decyzji o ustanawianiu zarządcy komisarycznego wiązać się będzie z niebezpieczeństwem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie przedstawiła żadnych danych, popartych stosownymi dokumentami, z których wynikałoby, że brak wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje po jej stronie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Argumentacja wniosku sprowadza się bardziej do uzasadnienia zarzutów stawianych samej decyzji aniżeli stanowi uzasadnienie dla wstrzymania jej wykonania. Jak wskazano w orzecznictwie, uzasadnieniem dla wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie mogą być okoliczności, odnoszące się do prawidłowości aktu lub czynności, której dotyczy wniosek o wstrzymanie. Celem bowiem instytucji wstrzymania wykonania decyzji jest ukształtowanie stosunków do czasu rozpoznania skargi w zakresie zapobieżenia znacznej szkodzie lub trudnym do odwrócenia skutkom (v. postanowienie NSA z 10 października 2008 r., II OZ 741/08). Natomiast ustawodawca nie wiąże, choćby w najmniejszym stopniu wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję. Tak, więc sąd administracyjny rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności (uchwała NSA z 16 kwietnia 2007 r., I GPS 1/07). W ocenie Sądu, tak przedstawione uzasadnienie złożonego wniosku o przyznanie ochrony tymczasowej jest niewystarczające dla oceny, czy w przypadku skarżącej zachodzą przesłanki warunkujące jej udzielenie, określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.