VI SA/Wa 1264/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska po rozpoznaniu w dniu 16 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. L. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej postanawia odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi Decyzją z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia uchylił w całości decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] stycznia 2015 r. o objęciu obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym R. L. od 5 grudnia 2012 r. do nadal z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością J. Sp. z o.o. oraz stwierdził, że R. L. podlegała obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu z tytułu prowadzenia działalności pozarolniczej w formie jednoosobowej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością J.Sp. z o.o. w okresie od 5 grudnia 2012 r. do 6 października 2016 r. Decyzja organu II instancji, wraz ze stosownym pouczeniem o możliwości wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia w terminie 30 dni od daty doręczenia decyzji, została doręczona R. L. w dniu 2 marca 2017 r. W dniu 13 czerwca 2018 r. (data stempla pocztowego na kopercie), skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że zignorowała decyzję NFZ i odwołała się dopiero od decyzji ZUS. W ocenie skarżącej, nie można jej przypisać winy albowiem dołożyła wszelkiej staranności kontaktując się z pracownikami ZUS, gdzie została błędnie poinformowana i pozostawała w błędnym przeświadczeniu, że spełnia wszelkim wymogom stawianym przez ZUS aby móc dochodzić swoich racji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a"), jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Stosownie do art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. Ponadto, stosownie do art. 87 § 5 p.p.s.a., po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Z powyższych przepisów wynika, że nawet brak winy w niedochowaniu terminu nie uzasadnia jego przywrócenia, jeżeli upłynął rok od uchybionego terminu a rozpatrywana sprawa nie stanowi "wyjątkowego przypadku". Obowiązujące przepisy procedury sądowoadministracyjnej nie precyzują przy tym pojęcia "wyjątkowego przypadku". Jest to zwrot ustawowy o charakterze nieostrym, generalnym. Spełnienie tej przesłanki oceniać zatem należy indywidualnie w okolicznościach danej sprawy. W orzecznictwie przyjmuje się, że pojęcie wyjątkowego przypadku jest wprawdzie pojęciem niedookreślonym, jednakże należy je wykładać ścieśniająco, w przeciwnym razie oznaczałoby to obowiązek przywrócenia terminu w niemalże każdym przypadku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2011 r., sygn. akt II GZ 273/11, opubl. zbiorze orzeczeń LEX pod nr 1130773). W doktrynie akcentuje się przy tym, że przez "wyjątkowy przypadek" rozumieć należy nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiły złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym terminie (tak B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Warszawa 2008, str. 197). W rozpatrywanej sprawie, porównując daty: uchybionego terminu - 5 kwietnia 2017 r., tj. pierwszy dzień po upływie terminu przewidzianego na złożenie skargi, oraz wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (13 czerwca 2018 r.) należy stwierdzić, iż wniosek o przywrócenie terminu wniesiono niewątpliwie po upływie roku od uchybionego terminu. Uznając zatem za niesporną okoliczność upływu ponad roku od uchybionego terminu zbadać należało, czy w rozpoznawanej sprawie zachodzi "wyjątkowy przypadek", o jakim mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a., warunkujący dopuszczalność przywrócenia terminu w ogóle. W ocenie Sądu, argumentacja powołana przez skarżącą nie może stanowić "wyjątkowego" przypadku, który uzasadniałby przywrócenie terminu. Nie można przede wszystkim za taki "wyjątkowy" przypadek uznać zignorowania przez skarżącą decyzji Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lutego 2017 r. i zawartego w niej pouczenia o terminie wniesienia skargi. Skoro zatem wniosek skarżącej został złożony z przekroczeniem roku od uchybienia terminu do wniesienia skargi i skarżąca nie wykazała okoliczności, które mogłyby stanowić podstawę do przywrócenia tego terminu, uznać należy, iż wniosek ten podlegał odrzuceniu jako niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 88 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.