VI SA/Wa 127/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2009 roku Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i c oraz art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2007 r. nr 127, poz. 874 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. P. utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2008 roku cofającą wyżej wymienionemu przedsiębiorcy licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie organ odwoławczy wyjaśnił, iż podstawą wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób było: - wykonywanie przewozów okazjonalnych pojazdami oznakowanymi, niezgodnie z zapisami ustawy o transporcie drogowym, poprzez umieszczenie na dachu pojazdów podświetlonego banera z napisem [...] przewóz osób oraz numer telefonu [...], -wystawienie przez kierowcę paragonu za przejazd zawierającego logo firmy [...] spółka z o.o., -posługiwanie się przez kierowców zatrudnionych w [...] wypisami z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego przewozu osób, wydanemu przedsiębiorcy P. K. Wskazane fakty stanowią naruszenie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b i c ustawy o transporcie drogowym, prowadzące do cofnięcia licencji. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie J. P., zwany dalej skarżącym, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania w sprawie. Skarżący podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego tj. - błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym poprzez cofnięcie skarżącemu licencji podczas gdy w aktach sprawy brak ostrzeżenia, które spełnia wymogi powyższego przepisu ustawy, - błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. poprzez uznanie, iż okoliczności dotyczące stwierdzonych naruszeń stanowią o wypełnieniu przesłanek ustawowych do cofnięcia skarżącemu licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego, - błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c u.t.d. poprzez uznanie, że skarżący odstąpił licencję na wykonywanie transportu drogowego osobom trzecim, a także zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego tj. art. 7, 75 § 1 zdanie pierwsze, 77 § 1, 80 i 107 § 1 i 3 kpa poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, dowolną ocenę materiału dowodowego, nie wyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności stanowiących podstawę wydania decyzji, brak wskazania w uzasadnieniach decyzji dowodów, którym organy administracyjne dały wiarę oraz na podstawie, których ustaliły okoliczności istotne w sprawie. Skarżący zarzucił także organowi odwoławczemu naruszenie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu administracji I instancji, podczas gdy ww. decyzja winna zostać uchylona a postępowanie w sprawie umorzone, ewentualnie naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. bowiem decyzja organu I instancji została utrzymana w całości w mocy, podczas gdy winna zostać uchylona i przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W uzasadnieniu skargi skarżący, stwierdził m.in., iż licencję cofnięto skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą O., a nie spółce T. Sp. z o.o. z siedzibą w W., która jest odrębnym podmiotem prawa a zatem jej powinno dotyczyć postępowanie. Ostrzeżenia, o którym mowa w art. 15 ust. 2 utd, z dnia [...] października 2006 roku, udzielono skarżącemu w związku z naruszeniami prawa, które nie dotyczą przedsiębiorcy J. P.. lecz odrębnego przedsiębiorcy - spółki T. Sp. z o.o. Tym samym ostrzeżenie nie spełnia kryteriów określonych w art. 15 ust 2 u.t.d., zaś postępowanie w zakresie cofnięcia licencji skarżącemu wszczęto bez spełnienia ustawowego wymogu. Ponadto, żadne z naruszeń prawa, które w ocenie obydwu organów administracji winny skutkować cofnięciem licencji nie ma charakteru rażącego i nie kwalifikuje się, jako naruszenie przez skarżącego art. 15 ust 1 pkt 2 lit b u.t.d. Na poparcie tej argumentacji skarżący przywołał konkretne orzeczenia Naczelnego i Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Skarżący nie zgodził się także z ustaleniami organu, iż odstąpił udzieloną licencję osobie trzeciej. Podniósł, iż powyższa okoliczność została ustalona z naruszeniem art. 75 § 1 k.p.a. ponieważ kontrolowanych kierowców przesłuchiwano w toku kontroli w charakterze świadka, podczas gdy mogli oni zostać przesłuchani w toku kontroli tylko w charakterze strony. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując swoją dotychczasową argumentację w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja i utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. W działaniu organu rozstrzygającego w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. W myśl przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2b ustawy o transporcie drogowym, obligatoryjne cofnięcie licencji następuje w sytuacji, gdy przedsiębiorca rażąco naruszył warunki określone w licencji lub inne warunki wykonywania działalności objętej licencją określone przepisami prawa, przy czym z mocy ust. 2 ww. przepisu cofnięcie licencji w przypadkach określonych w ust.1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e poprzedza się pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy, że w przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia tych przepisów wszczyna się postępowanie w sprawie cofnięcia licencji. W ocenie Sądu redakcja art. 15 utd nie nastręcza trudności interpretacyjnych. Na dyspozycję tego przepisu składają się różne potencjalne zdarzenia dotyczące przedsiębiorców posiadających licencję, które ustawodawca określił w sposób zrozumiały. Nie budzi też wątpliwości, iż zaistnienie któregokolwiek z tych zdarzeń obwarowane jest surową sankcją cofnięcia licencji. Podkreślenia wymaga, iż wolą ustawodawcy było poprzedzenie zastosowania tej sankcji pisemnym ostrzeżeniem przedsiębiorcy tylko odnośnie zdarzeń określonych w art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. a, b, d oraz lit. e. Natomiast w pozostałych przypadkach obligatoryjnego cofnięcia licencji, tj.: -gdy wydano prawomocne orzeczenie zakazujące przedsiębiorcy wykonywania działalności gospodarczej objętej licencją (art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. a), -przedsiębiorca nie podjął działalności objętej licencją w ciągu 6 miesięcy od dnia jej wydania, pomimo wezwania organu licencyjnego do jej podjęcia (art. 15 ust. 1 pkt 1 lit. b), -jeżeli posiadacz licencji odstąpił licencję osobie trzeciej (art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c), -jeżeli posiadacz licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką samowolnie zmienia wskazania urządzeń pomiarowo-kontrolnych, zainstalowanych w pojeździe (art. 15 ust. 1 pkt 3), -jeżeli przedsiębiorca wykonujący transport drogowy w zakresie, o którym mowa w art. 4 pkt 3 lit. b, zlecił wykonanie przewozu rzeczy podmiotowi nieposiadającemu licencji (art. 15 ust. 1 pkt 4), ustawodawca nie przewidział wymogu ostrzeżenia. Powyższe rozwiązanie prawne, choć restrykcyjne, nie może być uznane za przypadkowe; jest wyrazem takiego, a nie innego, zamysłu ustawodawcy (ratio legis) co do uregulowania problematyki obligatoryjnego cofnięcia licencji. Rygor cofnięcia licencji bez ostrzeżenia dotyczy każdego licencjonowanego przedsiębiorcy, co dowodzi dużej wagi jaką ustawodawca przywiązuje do licencji na wykonywanie transportu drogowego, która to działalność jest działalnością reglamentowaną. Przypadki fakultatywnego cofnięcia licencji zostały przewidziane natomiast w ust. 3 art. 15 u.t.d. Jak wynika z akt sprawy skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą O., w dniu [...] grudnia 2008 roku została udzielona licencja na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób o nr [...] z datą ważności do dnia [...] grudnia 2053 roku. W dniach kontroli [...] grudnia 2007 r. i [...] stycznia 2008 r., udokumentowanych protokołami kontroli, kierujący pojazdami, zatrudnieni w firmie T. okazali wypis z licencji nr [...]. Sytuacja taka, jak prawidłowo ustalił organ pierwszej instancji, spełnia dyspozycję przepisu art. 15 ust. 1 pkt 2 lit. c ustawy o transporcie drogowy. Przypadek ten nie mieści się w art. 15 ust. 2 u.t.d. i w związku z tym na organie administracji nie ciążył obowiązek poprzedzenia cofnięcia licencji pisemnym ostrzeżeniem. Naruszenie, którego dopuścił się skarżący zostało bowiem wyodrębnione przez ustawodawcę z katalogu naruszeń, zawartego w art. 15 ust. 1 - 3 u.t.d., skutkujących obligatoryjnym cofnięciem licencji. Jak zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2010 roku w sprawie sygn. akt II GSK 358/09 " ...w art. 15 ust. 1 i ust. 2 u.t.d. nie ma miejsca na uznanie administracyjne i w konsekwencji uzależnianie zastosowania jednego bądź drugiego z omawianych przepisów od czynników takich jak ilość dokonanych naruszeń, stopień dołożenia przez przedsiębiorcę staranności w prowadzeniu działalności czy też rozmiar tej działalności. Dokonanie wykładni wskazanych wyżej przepisów nie nastręcza trudności, ponieważ zakresy poszczególnych norm zostały precyzyjnie określone." Podkreślić należy, iż skarżący, prowadzący działalność gospodarczą, powinien znać zasady prowadzenia tej działalności a przede wszystkim te ograniczenia, których naruszenie może prowadzić do utraty licencji. W ocenie Sądu, organy orzekające obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 kpa). Tym samym bezpodstawny jest zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, które sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia, 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.