VI SA/Wa 1271/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Borowiecki po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego postanawia - odrzucić skargę - Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...] od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2009 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 7.200,00 złotych, uchylił zaskarżoną decyzje organu I instancji w całości oraz nałożył karę pieniężną w wysokości 5.100,00 złotych za stwierdzone naruszenia z lp. 10.2 a i b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. W treści decyzji Główny Inspektor Transportu Drogowego pouczył skarżącą, iż na wydaną decyzję stronie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należy wnieść w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia, za pośrednictwem tego organu. Z akt sprawy wynika, iż zaskarżoną decyzję doręczono skarżącej w dniu 31 marca 2010 r. (vide: dowód potwierdzenia odbioru – w aktach administracyjnych sprawy). Pomimo powyższego pouczenia o sposobie i terminie zaskarżenia decyzji organu, skarżąca wniosła skargę na przedmiotową decyzję w dniu 6 maja 2010 r. (data nadania pisma w urzędzie pocztowym – k. 5 akt sądowych), kierując ją bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Przewodniczący Wydziału VI pismem z dnia z dnia 13 maja 2010 r. wydał zarządzenie o przesłaniu niniejszej skargi do organu (sygn. akt VI KO 152/10). Powyższa skarga została nadana przez Sąd do właściwego organu w dniu 14 maja 2010 r. W odpowiedzi na skargę przesłanej wraz aktami sprawy administracyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, organ wniósł o odrzucenie skargi we względu na naruszenie terminu do jej wniesienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także: p.p.s.a.) skargę na decyzję organu administracji wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 p.p.s.a.). Pomimo prawidłowego pouczenia w tym zakresie skarżąca wniosła skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego kierując ją w sposób nieprawidłowy bezpośrednio na adres Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a ponadto nie zachowując ustawowego terminu. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać właściwemu organowi administracji publicznej. O zachowaniu terminu do wniesienia skargi, określonego w art. 53 § 1-3 p.p.s.a., decyduje wówczas data nadania skargi przez sąd (organ administracji publicznej) pod adresem właściwego organu administracji publicznej (tak również: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 248 i powołane tam postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1973 r., II CZ 183/73, OSPiKA 1974, nr 5, poz. 97). W niniejszej sprawie zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona skarżącej w dniu 31 marca 2010 r., natomiast nadanie skargi przez Sąd do właściwego organu administracji nastąpiło w dniu 14 maja 2010 r., zatem po upływie ustawowego terminu do wniesienia skargi. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie należy zatem uznać, iż przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., z uwagi na jej wniesienie po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a.