VI SA/Wa 128/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędzia WSA Dorota Wdowiak Protokolant st. ref. Renata Lewandowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2014 r. sprawy ze skargi D. C. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę W dniu [...] września 2013 r. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. wydał decyzję Nr [...] (sygn. akt: [...]) nakazującą Pani D. C. ( dalej: Strona, Skarżąca ) prowadzącej ,,N. w P. rejestrację 21 używanych odbiorników telewizyjnych W w/w decyzji organ ustalił ponadto opłatę za używanie 21 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych kwocie 11 749,50 gr. Rozstrzygnięcie to zostało wydane na podstawie protokołu z kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 roku w lokalu użytkowym zajmowanym przez C. przy ul. [...] w D., którego właścicielem jest Pani D. C. W uzasadnieniu decyzji organ I Instancji wskazał, że kontrola została przeprowadzona w obecności Pani A. P. (osoba pracująca u skarżącej na umowę zlecenia). W toku kontroli stwierdzono 21 odbiorników telewizyjnych, których uruchomienie celem sprawdzenia, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie było możliwe z powodu zajęcia pokoi przez gości. Stwierdzony okres używania ujawnionych odbiorników wynosił 5 lat. Zgodnie z oświadczeniem Pani A. P. odbiorniki znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Na mocy art. 7 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych(Dz. U. Nr 85,poz.728,z póź. zm.) kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. Nr 130, poz. 1188, z późn. zm.). Na podstawie art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych kierownik jednostki operatora publicznego przeprowadzający kontrolę, w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika. W § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 1116, z późn. zm.), wydanym na podstawie art. 7 ust. 10 ustawy o opłatach abonamentowych, wskazano, że jednostką operatora publicznego uprawnioną do przeprowadzania, na obszarze swojego działania, kontroli wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczania opłat abonamentowych za ich używanie jest Centrum Obsługi Finansowej. Biorąc pod uwagę powyższe Pani J. V. posiadając upoważnienie Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. była uprawniona do wydania decyzji z dnia [...] września 2013 r. [...]. W dniu [...] września 2013 r. Strona wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] września 2013 r. Nr [...], w którym zarzuca brak dokonania przez kontrolerów wizji w pokojach, co potwierdziłoby, iż znajdują się w nich odbiorniki. Strona podtrzymała zgłoszone wcześniej zastrzeżenia do przeprowadzonej kontroli. Zarzuciła jej przeprowadzenie z naruszeniem przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Strona zarzuciła także niezgodność z art. 121 ustawy - Prawo Pocztowe twierdzenia organu I instancji o braku obowiązku informowania o terminie kontroli. Pani D. C. wskazała, że Pani A. P. nie zajmuje się rezerwacjią miejsc noclegowych, sprzątaniem ani obsługą pokoi zatem udzielone informacje w tym zakresie nic są miarodajne. Kontrola odbyła się pod nieobecność Strony, a do protokołu zostało załączone oświadczenie Pani A. P., jednak nie zostało ono dołączone do protokołu kontroli Skarżącej. Ponadto Strona podnosi, iż ośrodek posiada 19 a nie 21 pokoi wynajmowanych przez gości, zatem ustalenia kontrolujących są nierzetelne i nie odzwierciedlają stanu faktycznego. Minister Administracji i Cyfryzacji w dniu [...] listopada 2013 r. wydał decyzję Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji podniósł, iż okoliczność używania przez Stronę w dniu przeprowadzonej kontroli 21 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do zarzutu braku dokonania wizji w pokojach organ powołał się na domniemanie z art. 2 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, wskazując, iż ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może dokonać się w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Zarówno jeden jak i drugi sposób ustalenia jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez kontrolowanego - stronę postępowania ewentualnie przez osobę uczestniczącą w kontroli (por. Wyrok WSA w Warszawie z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt: VI SA/Wa 1615/12). W przedmiotowej sprawie wszelkie ustalenia podczas kontroli zostały poczynione w oparciu o informacje Pani A. P., która niewątpliwie posiadała wiedzę dotyczącą przedmiotu kontroli skoro składała wyjaśnienia a protokół z kontroli podpisała bez zastrzeżeń. Ponadto oświadczenie Pani A. P. nie zostało przez nią zmienione ani cofnięte. Tym samym zarzut Strony, iż kontrola została przeprowadzona w obecności osoby, której wyjaśnień nie można uznać za miarodajne, nie znajduje uzasadnienia. Odnosząc się do zarzutu przeprowadzenia kontroli pod nieobecność organ podniósł, iż złożone przez Panią A. P. oświadczenie, wobec którego nie przedstawiono wiarygodnych przeciwdowodów jest jak najbardziej dopuszczalne i wiarygodne. Jak podkreśla się w orzecznictwie żaden przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie wymaga, by w kontroli uczestniczył organ uprawniony do reprezentacji podmiotu kontrolowanego, ani też by ważność protokołu zależała od jego podpisu przez osoby wchodzące w skład takiego organu zgodnie z zasadami reprezentacji podmioty, kontrolowanego. Ustosunkowując się do zarzutu naruszenia przez organ I instancji przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Minister wskazał, iż uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej. Organ powołał się na poglądy dominujące w orzecznictwie w tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt: II GSK 92/12. Odnosząc się do zarzutu niezgodności z art. 121 ustawy - Prawo Pocztowe stwierdzenia organu I instancji o braku obowiązku informowania o terminie kontroli organ II instancji podniósł, iż zgodnie z tym przepisem do kontroli działalności gospodarczej przedsiębiorcy stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej przy czym dotyczy on kontroli działalności pocztowej. Zatem nie ma zastosowania do kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV prowadzonej przez operatora wyznaczonego na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych. Odnosząc się do zarzutu, iż ośrodek posiada 19 a nie 21 pokoi wynajmowanych przez gości wobec czego ustalenia kontrolujących są nierzetelne i nie odzwierciedlają stanu faktycznego organ stwierdził, iż liczba używanych przez Stronę odbiorników telewizyjnych ujawniona w czasie przeprowadzonej kontroli nie budzi wątpliwości, okoliczność, czy znajdują się one w pokojach hotelowych czy też część z nich znajduje się poza nimi pozostaje bez znaczenia w przedmiotowej sprawie, tym bardziej, iż Strona w toku prowadzonego postępowania administracyjnego nie kwestionowała ilości używanych odbiorników a w odwołaniu podniosła jedynie ile posiada pokoi hotelowych. Strona nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność posiadania innej niż 21 liczby odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu W konsekwencji organ II instancji stwierdził, iż decyzja z dnia [...] września 2013 r. Nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. nakazująca rejestrację 21 używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalająca opłatę za używanie 21 odbiorników telewizyjnych w kwocie 11 749,50 zł, odpowiada prawu. Bezsporna jest okoliczność, że w dniu kontroli w lokalu zajmowanym przez Stronę znajdowało się 21 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a tym samym należy stwierdzić, iż pobranie opłaty tytułem używania 21 niezarejestrowanych odbiorników jest uzasadnione. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła D. C. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji wskazując na ich niezgodność z prawe. W uzasadnieniu skargi podniosła miedzy innymi ,że: kontrolujący nie dokonali wizji w pokojach, która potwierdzałaby, że w pokojach znajdowały się odbiorniki. Podkreślenia wymaga fakt, że strona wydająca decyzję jako argument w sprawie podnosi, iż przepisy ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mają w tej sprawie racji bytu, gdyż sprawa dotyczy osoby fizycznej a nie przedsiębiorcy. Jest to niezgodne z prawdą, gdyż kontrolujący skierowali całą korespondencję do przedsiębiorcy D. C. "N", ul. [...],[...], co jednoznacznie świadczy o tym, że kontrola dotyczyła przedsiębiorcy, a nie osoby fizycznej jak wskazano w piśmie. Kontrolujący w dniu [...].06.2013 r. rozmawiali z zatrudnioną na umowę-zlecenie Panią A. P. i "stan faktyczny ustalili" opierając się jedynie na Jej informacjach a zawarte w protokole stwierdzenia zawierają adnotację - na podstawie oświadczenia. Kontrolujący nie zweryfikowali otrzymanych informacji, nie dokonali oględzin ani ośrodka ani pokoi C., choć będąc na terenie C. mieli taką możliwość. Jak Skarżąca wskazywała uprzednio Pani A. P. pełni funkcje techniczne związane z planowaniem pracy masażystów i zabiegów dla kuracjuszy oraz przyjmowaniem osób przybywających na kurację, sama wykonuje masaże, nie zajmuje się rezerwacją miejsc i pobytów w C., nie zajmuje się sprzątaniem ani obsługą f pokoi zatem udzielone informacje w tym zakresie nie można uznać za miarodajne. Dodatkowo, jako dowód do sprawy Skarżąca dołącza kserokopię umowy-zlecenia nr [...] z dnia [...].02.2013 roku zawartą pomiędzy Skarżącą a Panią A. P. potwierdzający zakres obowiązków Zleceniobiorcy (Dowód nr 1 - Kserokopia umowy-zlecenia nr [...] z dnia [...].02.2013). Kolejnym dowodem świadczącym o sprzeczności w dokonanych ustaleniach kontroli, jest fakt, że ośrodek posiada tylko 19 a nie 21 pokoi wynajmowanych przez gości. Kontrolujący w pomieszczeniach socjalnych, recepcji, gabinetach odnowy oraz i w innych miejscach ogólnodostępnych takich jak korytarze czy sale ćwiczeń nie dokonali w toku wizyty kontroli tych pomieszczeń, zatem wskazać należy, że przyjęte przez kontrolujących ustalenia dokonane zostały w sposób nierzetelny i nie odzwierciedlający stanu faktycznego, na podstawie którego zachodziłyby przesłanki do przyjęcia, że na terenie C. znajdują się niezarejestrowane odbiorniki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymująca w mocy zaskarżoną przez stronę – D. C. decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] września 2013 r., nakazującą rejestrację 21 odbiorników telewizyjnych oraz ustalającej opłatę za użytkowanie 21 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 11 749,50 zł. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzucił jej niezgodność z prawem. Powyższe w ocenie Sadu należy rozumieć jako naruszenie art. 2 ust 2 oraz art. 5 ust 1 i 3. i art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych w związku z art. 7 oraz 77 § 1 i § 3 K.p.a. W istocie zarzuty strony skarżącej mają przede wszystkim charakter procesowy, związany z niewłaściwym lub niedostatecznym ustaleniem stanu faktycznego. W ocenie Sądu, w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na skarżącego opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. W myśl ust. 2 powołanego przepisu domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Co do zasady opłatę abonamentową uiszcza się za każdy odbiornik radiofoniczny i telewizyjny (ust. 4 art. 2 u.o.a.).Modyfikację tej zasady ustawodawca wprowadza w ust. 5 art. 2 u.o.a określając krąg podmiotów, które niezależnie od liczby używanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych zobowiązane są do uiszczania tylko jednej z opłat abonamentowych. Z językowej wykładni powołanych przepisów wynika, że ich adresatem jest posiadacz odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, który w sytuacji jego używania, zobowiązany jest do uiszczania opłaty abonamentowej. Przy czym "używanie" objęte jest domniemaniem zakładającym, że w sytuacji, gdy odbiornik znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, to jest on używany przez jego posiadacza. W myśl art. 7 ust. 1 i 2 u.o.a. kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator publiczny, o którym mowa w art. 5 ust. 1, a nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. W przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego kierownik jednostki operatora publicznego, o którym mowa w art. 5 ust. 1, przeprowadzający kontrolę, wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustala opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego, o której mowa w art. 5 ust. 3. Od decyzji służy odwołanie do ministra właściwego do spraw łączności, (ust. 6 i 7 art. 7 u.o.a.). W toku przeprowadzonej przez operatora publicznego kontroli w dniu [...] czerwca 2013 r. ustalono, że w ,,N,, w P. prowadzonym przez skarżącą znajduje się 21 niezarejestrowanych, sprawnych odbiorników telewizyjnychw stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustaleń tych organ dokonał na podstawie protokołu kontroli, oświadczenia wiedzy złożonego przez Panią A. P. ,która bez uwag podpisała zarówno protokół kontroli jak i oświadczenie. Sąd podziela stanowisko organów I i II instancji, że brak jest podstaw do kwestionowania wiarygodności złożonego przez Panią A. P. oświadczenia. Podkreślić należy, że Pani A. P. w dniu kontroli wykonywał pracę w kontrolowanym obiekcie, złożone na piśmie oświadczenie opatrzył własnoręcznym podpisem, wskazał też konkretną liczbę odbiorników (a nie np. szacunkową), a także odmówił kontrolerom dostępu do pokoi ze względu na obecność gości. Wszystko to wskazuje, że Pani A. P. stanowi wiarygodne źródło dowodowe, którego wartości dowodowej nie można zakwestionować. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. - jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Zatem ustalenia kontroli oparte na oświadczeniach Pani A. P. organ prawidłowo przyjął za wiarygodne. Podkreślenia wymaga również fakt ,że skarżąca nie kwestionowała wiarygodność oświadczenia Pani A. P., co było to przecież możliwe w toku postępowania, mając zapewniony czynny udział w każdym z jego stadiów, skarżąca miał możliwość przedstawienia przeciwdowodów na okoliczności objęte jej oświadczeniem. Skarżąca wskazywała jedynie na inna ilość pokoi w swoim C. ,co w ocenie Sądu nie ma związku z niniejsza sprawą. Zdaniem Sądu bezsporne jest, że w dacie kontroli w kontrolowanym obiekcie znajdowało się 21 niezarejestrowanych i sprawnych odbiorników telewizyjnych.Skoro zatem w dacie kontroli, w pokojach znajdowały się odbiorniki, to w ocenie Sądu nie można uznać za dowolne ustalenia organów, że odbiorniki te znajdowały się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Z zasad logicznego rozumowania, popartych doświadczeniem życiowym wynika przecież, że jeśli w wyposażeniu pokoju hotelowego znajduje się odbiornik telewizyjny, czy radiowy, to nie w celach dekoracyjnych, lecz po to, by mógł być używany przez jego gościa. Zważyć przy tym należy, że przepis art. 80 K.p.a. wprowadza zasadę swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ prowadzący postępowanie ocenia według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych i nie jest skrępowany żadnymi formalnymi regułami dotyczącymi wskazania jak ma dowody oceniać. Jednocześnie zasada ta nie oznacza, iż organ jest uprawniony do oceny dowodów dowolnie, lecz musi oprzeć swoją ocenę na przekonujących podstawach i dać temu wyraz w uzasadnieniu decyzji (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Wydanie 7, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 410). W ocenie Sądu należy w konsekwencji uznać, że organy obu instancji w toku postępowania wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.), oparły swoje rozstrzygnięcia na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny oraz uzasadniły swoje stanowisko wyrażone w spornych decyzjach, w sposób wymagany przez normę prawa zawartą w przepisie art. 107 § 3 K.p.a. Wobec powyższego Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. za prawidłową, co znajduje też oparcie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por: wyrok NSA z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 1531/10) oraz poglądach doktryny (Małgorzata Jaśkowska, Andrzej Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, Wydanie II, Zakamycze 2005 str. 802, "Kodeks postępowania administracyjnego" - Komentarz pod red. prof. Marka Wierzbowskiego oraz prof. Aleksandry Wiktorowskiej, str. 772). Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu. Na zakończenie należy wskazać, że iż uregulowania zawarte w ustawie o opłatach abonamentowych, w szczególności postanowienia art. 7 tej ustawy, nie dotyczą kontroli działalności gospodarczej, tak wiec w niniejszej sprawie nie ma zastosowania ustawa o swobodzie działalności gospodarczej na która powołuje się skarżąca (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 kwietnia 2013 r. sygn. akt: II GSK 92/12.) W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku