VI SA/Wa 1615/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Protokolant st. sek. sąd. Jadwiga Rytych po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 listopada 2012 r. sprawy ze skargi "U." Sp. j. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji używanych odbiorników telewizyjnych oraz ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728 ze zm.) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm. – dalej "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], którą nakazano spółce [...] Sp. j. z siedzibą w R. (dalej także: "skarżąca spółka" lub "strona skarżąca") rejestrację pięciu używanych odbiorników telewizyjnych i ustalono opłatę za używanie ośmiu niezarejestrowanych przez skarżącą odbiorników telewizyjnych w kwocie 4.440,00 złotych (słownie: cztery tysiące czterysta czterdzieści złotych). Zaskarżona decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lutego 2012 r. upoważnieni pracownicy Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. - działając na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych - przeprowadzili kontrolę wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy ul. [...], R. [...] zajmowanym na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej przez spółkę [...] Spółka Jawna. Kontrola została przeprowadzona w obecności M. W.. W wyniku przeprowadzonej kontroli ujawniono 8 sztuk sprawnych technicznie odbiorników telewizyjnych i dwa odbiorniki radiofoniczne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Stwierdzony okres używania odbiorników w tym lokalu wynosił: 1 rok. W protokole z kontroli nadmieniono, że świadek został poinformowany o konieczności opłacania abonamentu. Z protokołu wynika ponadto, że w trakcie kontroli okazany został dowód wpłaty za dwa 2 odbiorniki radiowe (nr indywidualny klienta: [...]). W trakcie kontroli nie przedstawiono dowodu zarejestrowania odbiorników. Protokół z kontroli został bez zastrzeżeń podpisany przez osobę obecną przy kontroli - pracownika skarżącej spółki M. W.. Do protokołu z kontroli załączono oświadczenie M. W. z dnia [...] lutego 2012 r., w którym potwierdził on, iż w kontrolowanym lokalu znajdowało się 8 odbiorników telewizyjnych, a także były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, zaś uruchomienie ich w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu nie jest możliwe, albowiem pokoje są zajęte (przebywają w nich goście hotelowi). Pismem z dnia [...] marca 2012 r. Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia używania niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, informując o uprawnieniach wynikających z przepisu art. 10 § 1 k.p.a. Do zawiadomienia organ załączył potwierdzoną za zgodność oryginałem kopię protokołu z przeprowadzonej kontroli oraz kopię oświadczenia obecnego przy kontroli pracownika strony skarżącej M. W.. W dniu [...] marca 2012 r. strona skarżąca w piśmie skierowanym do organu - podniosła, iż kontrola została przeprowadzona pod nieobecność wspólników skarżącej spółki i w obecności nieupoważnionego pracownika (barmana), nieposiadającego wiedzy dotyczącej odbiorników RTV. Strona skarżąca zarzuciła organowi, iż kontrolerzy, nieprzeprowadzając oględzin pomieszczeń, nie mogli stwierdzić stanu technicznego, tym bardziej, iż protokół z kontroli zawiera nieprawdziwe informacje dotyczące ilości zajętych pokoi. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji wyjaśnił stronie skarżącej, że w protokole z kontroli odnotowano wyłącznie stan faktyczny, a świadek (pracownik spółki) potwierdził jedynie ustalenia poczynione podczas przeprowadzonej kontroli. Organ wyjaśnił ponadto podstawę prawną przeprowadzenia kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników RTV. W wyniku dokonanych ustaleń, Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., działając na podstawie art. art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych w związku z § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 lipca 2005 r. w sprawie określenia jednostek operatora publicznego przeprowadzających kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i uiszczenia opłat abonamentowych za ich używanie, wzoru upoważnienia i wykonywania czynności kontrolnych oraz zasad i trybu wydawania tych upoważnień (Dz. U. Nr 132, poz. 116 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. - decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]: 1) nakazał rejestrację 5 używanych odbiorników telewizyjnych; 2) ustalił opłatę za używanie 8 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 4.400,00 złotych (30 x 18,50 złotych/1 miesiąc x 8 sztuk odbiorników). W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że w wyniku kontroli wykonania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznego ustalono, że w lokalu zajmowanym przez skarżącą spółkę znajdowało się 8 odbiorników telewizyjnych, które były sprawne techniczne w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu oraz były użytkowane w lokalu przez 1 rok. Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 5 ust. 1 w/w ustawy oraz zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w celu wykonania obowiązku wnoszenia opłat abonamentowych odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ stwierdził, że zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy o płacie abonamentowej, za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Organ stwierdził, że art. 2 ust. 2 cyt. ustawy zawiera domniemanie, polegające na przypuszczeniu, że osoba, która posiada odbiornik w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Organ zauważył, że art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych oraz § 1 i § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, określają obowiązek zarejestrowania odbiorników w placówkach operatora publicznego, w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ, powołując się przepis art. 5 ust. 3 cyt. ustawy, określił opłatę w wysokości stanowiącej trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanych 8 odbiorników telewizyjnych. Organ wyjaśnił ponadto, że miesięczna opłata abonamentowa została określona w rozporządzeniu Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 13 kwietnia 2011 r. w sprawie wysokości opłat abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz zniżek za ich uiszczanie z góry za okres dłuższy niż jeden miesiąc w 2012 r. (Dz. U. Nr 93, poz. 548 ze zm.) i zgodnie z brzmieniem § 1 pkt 2 cyt. rozporządzenia wynosi 18,50 złotych za jeden miesiąc. Organ I instancji nadmienił w uzasadnieniu decyzji, że w dniu [...] marca 2012 r. strona skarżąca zarejestrowała 3 odbiorniki telewizyjne (z ośmiu niezarejestrowanych w dniu kontroli – [...]lutego 2012 r.). Zatem, w ocenie organu, do dnia wydania decyzji strona nie dopełniła obowiązku rejestracji ujawnionych podczas kontroli 5 odbiorników telewizyjnych. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. strona skarżąca zarzuciła, iż kontrolerzy nie widząc 2 odbiorników radiofonicznych oraz 8 telewizyjnych, nie mogli ujawnić ani faktu znajdowania się owych odbiorników w lokalu, ani też ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu. Skarżąca spółka podkreśliła, że nie istniały żadne przeszkody ku temu, alby ta okoliczność została skontrolowana. Strona skarżąca podniosła, że świadek M. W. pracuje na stanowisku kelner-barman i w dniu kontroli nie posiadał wiedzy dotyczącej przedmiotu kontroli, o czym informował kontrolerów. Strona wyjaśniła, że błędem świadka było natomiast to, że podpisał protokół niezgodny z prawdą, ale uczynił to w wyniku natarczywości kontrolerów. Skarżąca spółka stwierdziła, że jeśli chodzi o kontrolowany lokal, to uiszcza opłatę za dwa odbiorniki radiofoniczne i gdyby posiadała w tym lokalu odbiorniki telewizyjne, to wówczas opłaty byłyby również uiszczane. Pismem z dnia [...] kwietnia 2012 r. organ I instancji poinformował stronę skarżącą, że w sprawie została już wydana decyzja nr [...], od której stronie służy odwołanie do Ministra Administracji i Cyfryzacji w terminie 14 dni od daty doręczenia tej decyzji. W dniu [...] kwietnia 2012 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji, strona skarżąca podkreśliła, że kontrola została przeprowadzona w obecności osoby niekompetentnej, która nie posiadała wiedzy w przedmiocie objętym kontrolą. Strona skarżąca zarzuciła, że kontrolerzy przeprowadzili sporną kontrolę, nie wchodząc do żadnego pokoju. W tej sytuacji, zdaniem skarżącej spółki, nie mogli zatem stwierdzić, że w pokojach znajdują się odbiorniki i są one zdolne do natychmiastowego odbioru programu. Strona skarżąca podniosła, że świadek M. W. stwierdził nieprawdę, gdyż dostał do podpisu gotowe oświadczenie, które nie zostało mu odczytane. Strona wyjaśniła ponadto, że nie jest prawdą, jakoby pokoje były zajęte (gdyż z wpisu księgi gości wynika, że zajęty był tylko jeden pokój) oraz, że znajdują się w nich telewizory. Skarżąca spółka poinformowała, że telewizory zostały zakupione w maju 2009 r., jednak z uwagi na brak zainteresowania ze strony klientów zostały one wycofane ze stanu restauracji. Strona wskazała, że odbiorniki telewizyjne zostały zarejestrowane w kwietniu 2012 r. i dokonano opłat na okres próby na 6 miesięcy. W wyniku rozpatrzenia odwołania Minister Administracji i Cyfryzacji, działając na podstawie art. 5 ust. 1 i ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...], utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 2 cyt. ustawy, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Zdaniem organ odwoławczego, w świetle w/w uregulowań prawnych, zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tę uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki zawartych w odwołaniu, Minister Administracji i Cyfryzacji stwierdził, że z czynności kontroli został sporządzony protokół, do którego dołączono dodatkowo oświadczenie osoby, która uczestniczyła w czynności kontroli, tj. pracownika strony. Organ odwoławczy wyjaśnił, że oba wspomniane dokumenty zostały podpisane bez zastrzeżeń. Zdaniem organu II instancji, z treści powołanych dokumentów wynika jednoznacznie, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie pracownika strony skarżącej – M. W.. Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu może zostać dokonane w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności lub ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. Organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie odstąpiono od bezpośredniego sprawdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru, również ze względu na oświadczenie pracownika. Minister Administracji i Cyfryzacji wyjaśnił także, że kontrolerzy badają jedynie wykonanie obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, a uprawnienia ich nie obejmują sprawdzania wpisów do księgi gości, a w konsekwencji weryfikowania prawdziwości oświadczenia pracownika w tym zakresie. W ocenie organu II instancji, skoro strona skarżąca działania kontrolerów określiła, jako "natarczywe", to niewątpliwie uznać należy, iż dalsze czynności zmierzające do przeglądania księgi gości, czy też bezwzględnego domagania się wpuszczenia do pokoi zapewne uznałaby za bezprawne. Minister wskazał ponadto, że Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. nie miał obowiązku powiadamiania strony o terminie przeprowadzenia kontroli, ponieważ taki obowiązek, po pierwsze, nie wynika z ustawy, a po drugie byłby sprzeczny z celami takiej kontroli. Organ odwoławczy zauważył, że argument strony, iż pracownik spółki, który był obecny przy kontroli, nie miał stosownego upoważnienia, jak również wiedzy dotyczącej uczestniczenia w czynnościach kontroli, nie znajduje potwierdzenia w aktach sprawy. Organ zauważył bowiem, że niewątpliwie w dniu kontroli świadek wykonywał pracę w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej i był obecny w trakcie sporządzania protokołu. Zdaniem organu II instancji, charakter wykonywanej pracy świadka nie ma istotnego znaczenia dla poczynionych w trakcie kontroli ustaleń. Ponadto, w ocenie organu odwoławczego, pracownik ten posiadał wiedzę o kontrolowanych okolicznościach, skoro wiedział, a także potrafił odnaleźć i okazać kontrolerom dowody wpłaty za dwa odbiorniki radiofoniczne. Organ odwoławczy podkreślił, że jeśli strona skarżąca uznałaby, iż wskazane w protokole fakty nie odpowiadają prawdzie, to z chwilą powiadomienia jej o wszczęciu postępowania, miała możliwość wykazania wszelkimi środkami dowodowymi, że ustalenia protokołu są nieprawdziwe. Minister Administracji i Cyfryzacji nadmienił, że świadek nie złożył organowi żadnego oświadczenia, z którego wynikałoby, że składając sporne oświadczenie w dniu kontroli - działał pod wpływem przymusu, błędu, czy też pod wpływem innych czynników wyłączających jego swobodę w zakresie złożonych oświadczeń. Organ odwoławczy uznał, że świadek mógł odmówić podpisania zarówno oświadczenia, jak i protokołu. Minister Administracji i Cyfryzacji zauważył ponadto, że w protokole zawarte jest stwierdzenie o odczytaniu protokołu wszystkim osobom obecnym, biorącym w udział w kontroli, które złożyły podpisy w protokole kontroli. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że strona skarżąca oświadczyła, że odbiorniki telewizyjne były używane w lokalu już od 2009 r. Minister Administracji i Cyfryzacji zauważył także, że po dokonanej kontroli strona skarżąca w dniu [...] marca 2012 r. dokonała rejestracji 3 odbiorników telewizyjnych, nie wskazując przy tym, kiedy weszła w ich posiadanie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z zapisami § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187 poz. 1342), odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w terminie 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. Organ zauważył, że strona nie kwestionowała w postępowaniu administracyjnym okresu używania odbiorników, który niewątpliwie przekraczał, wskazany powyżej termin 14 dni. Organ podkreślił, że w myśl postanowień art. 7 ust. 6 ustawy o opłatach abonamentowych, w przypadku stwierdzenia niezarejestrowanego odbiornika kierownik jednostki operatora publicznego wydaje decyzję, w której nakazuje rejestrację odbiornika oraz ustała opłatę abonamentową. Mając na względzie powyższe, Minister Administracji i Cyfryzacji uznał, że organ I instancji prawidłowo orzekł w zakresie zarówno ustalenia opłaty abonamentowej za 8 niezarejestrownych odbiorników telewizyjnych, jak również zasadnie nakazał rejestracji 5 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych (słusznie zauważając, że trzy odbiorniki zarejestrowano po przeprowadzonej kontroli). Organ odwoławczy wyjaśnił, że wysokość opłaty wynika wprost z treści art. 5 ust. 3 cyt. ustawy. Opłata ta jest stała i stanowi trzydziestokrotność miesięcznej opłaty abonamentowej obowiązującej w dniu stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika. Minister podkreślił, iż opłata abonamentowa jest przymusowym i bezzwrotnym świadczeniem o charakterze publicznoprawnym. Stanowi pozabudżetowy dochód celowy o charakterze publicznym i przeznaczony jest na finansowanie misji publicznej radia i telewizji. Organ wskazał ponadto, że dla obowiązku ponoszenia tej opłaty bez znaczenia pozostaje to, czy podmiot ją uiszczający korzysta lub zamierza korzystać z odbioru nadawanych programów (Wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 sierpnia 2009 r. sygn. akt: III SA/Wa 866/09. Biorąc powyższe pod uwagę organ odwoławczy uznał, że decyzja z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wydana przez Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., odpowiada prawu. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. skarżąca spółka, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniosła do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2012 r. Wnosząc o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżąca spółka zarzuciła przede wszystkim, iż sporna kontrola została przeprowadzona w sposób nieprawidłowy i niezgodny z prawem, albowiem podczas jej wykonywania nie była obecna osoba upoważniona przez podmiot kontrolowany. Zdaniem skarżącej spółki, owo naruszenie polegało po pierwsze na przyjęciu informacji w przedmiocie wyposażenia lokalu od barmana (świadka kontroli), który nie był przez skarżącą spółkę upoważniony do jej reprezentowania, zaś po drugie: na nieprzeprowadzeniu kontroli w pokojach, a nadto sfałszowaniu oświadczenia pracownika z dnia [...] lutego 2012 r. (poprzez stwierdzenie, że pokoje są zajęte). Skarżąca spółka podniosła, że w kontrolowanym lokalu nigdy nie było 8 odbiorników telewizyjnych, co - zdaniem strony skarżącej - kontrolerzy mogliby potwierdzić podczas rzetelnej kontroli. Ponadto skarżąca spółka stwierdziła, że pracownik proponował kontrolerom skontrolowanie obiektu. Strona zarzuciła ponadto, iż oświadczenie o ilości odbiorników i stanie pokoi jest niezgodne z rzeczywistością, zostało złożone na druku przygotowanym przez kontrolujących, wypisane przez osobę trzecią i podsunięte do podpisu pracownikowi, nawet bez odczytania. Skarżąca spółka zarzuciła jednocześnie, że organy administracji obu instancji nie zweryfikowały, ani nie uwzględniły argumentów strony skarżącej zawartych w zarówno pismach procesowych, jak i w złożonym odwołaniu. Ponadto skarżąca spółka stwierdziła, że nie może zrealizować nałożonego przez organy nakazu rejestracji wszystkich odbiorników telewizyjnych wskazanych w spornych decyzjach, ponieważ ich nie posiada. W odpowiedzi na skargę Minister Administracji i Cyfryzacji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 30 listopada 2012 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wystąpiła z wnioskiem o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych dokumentów w postaci: 1. oświadczenia M. W. z dnia [...] listopada 2012 r. - na okoliczność braku wiedzy tego świadka w dniu kontroli, co do odbiorników znajdujących się w kontrolowanym obiekcie; 2. kopii hotelowej księgi meldunkowej - na okoliczność stwierdzenia faktu, że w dniu kontroli nie wszystkie pokoje znajdujące się w kontrolowanym obiekcie były zajęte; 3. protokołu likwidacyjnego z dnia 30 czerwca 2009 r. - na okoliczność zlikwidowania 7 odbiorników telewizyjnych z uwagi na zniszczenie lub wycofanie z eksploatacji; 4. ewidencji wyposażenia kontrolowanego hotelu - na okoliczność braku w tym spisie 7 odbiorników telewizyjnych oraz posiadania przez kontrolowany hotel jednego zgłoszonego odbiornika; 5. oświadczenia skarżącej spółki z dnia 26 listopada 2012 r. o przeznaczeniu dwóch prywatnych telewizorów na cele przeznaczenia prowadzonej działalności gospodarczej wraz z dowodem ich rejestracji - na okoliczność posiadania przez skarżącego w dniu kontroli jedynie 3 odbiorników przeznaczonych do prowadzenia działalności w kontrolowanym obiekcie; 6. dziesięciu wydruków ze strony internetowej reklamujące pokoje hotelowe strony skarżącej, na okoliczność prowadzenia reklamy pokojów hotelowych, w których nie znajdują się odbiorniki. Obecny na rozprawie pełnomocnik organu wniósł o oddalenie wniosków dowodowych strony skarżącej. Wydanym na rozprawie postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił wnioski dowodowe strony skarżącej. W zaprezentowanych na rozprawie stanowiskach merytorycznych zarówno pełnomocnik strony skarżącej, jak i pełnomocnik Ministra Administracji i Cyfryzacji podtrzymali swoje dotychczasowe stanowiska oraz argumenty przedstawione w toku postępowania administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, analizowana pod tym kątem skarga spółki [...] Sp. j. [...] z siedzibą w R. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] czerwca 2012 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A. z dnia [...] kwietnia 2012 r. - nie naruszają przepisów prawa. Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ właściwy rzeczowo, został na mocy art. 5 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych zobowiązany do kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i w przypadku stwierdzenia używania niezarejestrowanego odbiornika, do wydania - na podstawie art. art. 7 ust. 6 cyt. ustawy – decyzji administracyjnej, w której nakaże rejestrację odbiornika i ustali, zgodnie z zasadami określonymi w art. 5 ust. 3 ustawy, opłatę za jego używanie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych, domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Posiadanie, w rozumieniu ustawy o opłatach abonamentowych, zostało określone, jako stan faktyczny rozpatrywany w oderwaniu od prawa własności, przy czym dla nałożenia stosownych obowiązków na pracodawcę określonych w art. 7 ust. 6 cyt. ustawy wystarczające jest wykazanie, że odbiornik będący w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu znajduje się w lokalu użytkowym zajmowanym przez jego firmę. W sprawie niniejszej ustalono, iż w skontrolowanym lokalu, w którym prowadzi swoją działalność skarżąca spółka, znajdowało się 8 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych, które były w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, a zatem organ, na podstawie art. 2 ust. 2 ustawy - zasadnie przyjął, że odbiorniki były używane w miejscu kontroli. Zdaniem Sądu, strona skarżąca nie przedstawiła w toku postępowania jakichkolwiek jednoznacznych dowodów, które świadczyłyby, że sporne odbiorniki były zarejestrowane. Skarżąca spółka nie wykazała również, że uiszczony został abonament z tytułu użytkowania w dniu kontroli odbiorników. Odnosząc się do zarzutów skarżącej spółki, należy - zdaniem Sądu - zwrócić na wstępie uwagę, że przepisy prawa nie nakładają na Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A., jako organ I instancji, obowiązku informowania o zamiarze przeprowadzenia kontroli, co byłoby sprzeczne z istotą przestrzegania obowiązku rejestracji odbiorników. Ponadto, przepisy te nie nakazują przeprowadzania czynności kontrolnych wyłącznie w obecności strony. W ocenie Sądu, strona skarżąca została prawidłowo poinformowana o wszczęciu postępowania i o możliwości zgłoszenia zarzutów do ustaleń poczynionych w trakcie kontroli, jak również zgłoszenia wszelkich wniosków dowodowych (vide: pismo z dnia [...] marca 2012 r. - k. 23 akt administracyjnych). Sąd zwraca uwagę, że na żadnym etapie postępowania administracyjnego strona nie przedstawiła dowodów świadczących o braku posiadania i używania odbiorników w skontrolowanym lokalu. Zdaniem Sądu, organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że świadek M. W. nie złożył w toku postępowania jakiegokolwiek wyjaśnienia, z którego wynikałoby, iż jego oświadczenie wiedzy, przedstawione w trakcie kontroli - jest niezgodne ze stanem faktycznym, jak również, że nie posiadał wiedzy na temat treści dokumentów, które podpisał. Sąd jednocześnie podkreśla, że z treści protokołu kontroli wynika jednoznacznie, że protokół ten odczytano wszystkim osobom obecnym, biorącym udział w kontroli, które złożyły poniższe podpisy. Zdaniem Sądu, istotne w sprawie jest również to, że na etapie podpisywania protokołu kontroli żadna z obecnych stron nie wniosła do jego treści jakichkolwiek uwag odnośnie prawidłowości dokonanych ustaleń oraz samego sposobu przeprowadzenia kontroli. W ocenie Sądu, organ odwoławczy nie miał w tej sytuacji żadnych podstaw do uznania, że ustalenia poczynione w protokole i dodatkowym oświadczeniu sporządzonym na formularzu przedstawionym przez kontrolerów są nieprawdziwe, zwłaszcza, że pracownik posiadał również wiedzę w zakresie odbiorników radiofonicznych. Zdaniem Sądu, wypełnienie formularza (w tym wypadku wpisanie oświadczenia wiedzy w odpowiednie rubryki przygotowanego uprzednio formularza), wbrew twierdzeniom strony skarżącej, nie przesądza o fakcie stosowania przez kontrolerów przymusu, czy też groźby wobec pracownika skarżącej spółki – M. W.. Według Sądu, odzwierciedlony w protokole przebieg kontroli świadczy jedynie o wiedzy świadka na temat posiadanych odbiorników radiowych i telewizyjnych. Z akt administracyjnych wprost wynika, że świadek wiedział, że dwa odbiorniki radiowe są zarejestrowane i okazał kontrolerom dowody opłaty za te odbiorniki, a więc nie sposób przyjąć, jak sugeruje strona skarżąca, że pracownik ten nie był zorientowany w temacie posiadanych przez firmę odbiorników i dokumentów świadczących o stosownej rejestracji niektórych z nich. Zdaniem Sądu, uprawnione jest ponadto stanowisko organów administracji obu instancji, że ustalenie, czy odbiorniki znajdują się w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, można dokonać zarówno w drodze bezpośredniego sprawdzenia tej okoliczności, jak również ewentualnie w drodze oświadczenia osoby uczestniczącej w kontroli. W ocenie Sadu, zarówno jeden, jak i drugi sposób ustalenia - jest dopuszczalny, jednak informacja o tym fakcie musi znaleźć się w protokole z kontroli podpisanym przez kontrolujących i przez osobę uczestniczącą w kontroli. W przedmiotowej sprawie z treści protokołu wynika jednoznacznie, że kontrolerzy weszli w posiadanie informacji dotyczących ilości ujawnionych odbiorników i ich gotowości do natychmiastowego odbioru programu w oparciu o oświadczenie świadka M. W. - pracownika skarżącej spółki. Jednocześnie w oświadczeniu świadka kontroli podano powód braku możliwości bezpośredniego uruchomienia ujawnionych odbiorników przez kontrolerów. Sąd uznał, że ustawodawca wskazując Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczty Polskiej S.A, jako organ uprawniony do przeprowadzania kontroli obowiązku rejestracji odbiorników, nie wyposażył kontrolerów w ustawowe prawo do oglądania pomieszczeń, w których zlokalizowane są odbiorniki, wbrew woli właściciela lokalu, czy też osoby uczestniczącej w kontroli. Z oświadczenia M. W. wynika, że uruchomienie tych odbiorników, w celu stwierdzenia technicznej możliwości dostosowania do odbioru programu, nie było możliwe, ponieważ w dniu kontroli pokoje były zajęte przez gości hotelowych. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, stwierdzenie posiadania odbiorników i ich zdolności do natychmiastowego odbioru programu musiało się zasadnie opierać na oświadczeniach wiedzy złożonych przez właścicieli kontrolowanych obiektów lub osób uczestniczących w kontroli. Istotne jest także to, że oświadczenie wiedzy złożone przez osobę uczestniczącą w kontroli nie zostało przez nią odwołane, czy też zmienione przez cały okres trwającego postępowania administracyjnego. Z akt sprawy wynika, że po dokonanej kontroli zarejestrowano trzy odbiorniki "na okres próbny" (k. 26 akt administracyjnych). Sąd zauważa, że dopiero w skardze wniesionej do Sądu strona podniosła, że w kontrolowanym lokalu nigdy nie było 8 odbiorników, niemniej jednak w piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. (k. 8 akt administracyjnych) w sposób wyraźny spółka oświadczyła, iż telewizory zostały zakupione w maju 2009 r., ale z uwagi na fakt, że klienci nie byli zainteresowani większą opłatą za pokój z telewizorem zostały wycofane ze stanu restauracji. Tym samym - jak prawidłowo ocenił organ - skarżący potwierdził wejście w posiadanie odbiorników telewizyjnych w 2009 r. W opinii Sądu, odpowiedzialność za sprawy organizacyjne związane z miejscem pracy ponosi pracodawca - w tym przypadku skarżąca spółka - i na nim spoczywa obowiązek zarejestrowania wszystkich używanych w tym miejscu odbiorników, albo zakazania pracownikom używania niezarejestrowanych odbiorników i bezwzględnego egzekwowania tego zakazu. Wszelkie nieprawidłowości w tym zakresie są ryzykiem pracodawcy. Ustosunkowując się do kwestii zgłoszonego przez stronę skarżacą na rozprawie wniosku o przeprowadzenie dowodu z przedłożonych do akt sprawy dokumentów, Sąd zobowiązany jest wyjaśnić, że co do zasady, nie jest możliwe prowadzenie postępowania dowodowego przed sądem administracyjnym, który kontrolę legalności opiera na materiale dowodowym zgromadzonym w postępowaniu przed organem administracji wydającym zaskarżoną decyzję (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Od wskazanej zasady istnieje jednak wyjątek, o którym mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a. W myśl wspomnianego przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu jest niezbędne, jeżeli bez tego dokumentu nie jest możliwe rozstrzygnięcie istniejących w sprawie wątpliwości, jednocześnie należy mieć na uwadze, że nie może to prowadzić do merytorycznego rozpoznania sprawy, bowiem rolą sądu jest ocena zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Warto zauważyć, iż Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 października 2005 r., sygn. akt II GSK 164/05 (ONSA WSA 2006, nr 2, poz. 45) - stwierdził, że przeprowadzenie przez sąd administracyjny uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentu (art. 106 § 3) będzie dopuszczalne w sytuacji, gdy wnioskowany (bądź dopuszczony z urzędu) dowód będzie pozostawał w związku z oceną legalności zaskarżonego aktu. Celem tego postępowania nie jest, bowiem ponowne ustalenie stanu faktycznego sprawy administracyjnej, lecz ocena, czy właściwe w sprawie organy ustaliły ten stan zgodnie z regułami obowiązującymi w procedurze administracyjnej, a następnie - czy prawidłowo zastosowały przepisy prawa materialnego do poczynionych ustaleń. Artykuł 106 § 3 p.p.s.a. wyznacza ścisłe granice wykorzystania w postępowaniu sądowoadministracyjnym nowych dowodów. Z regulacji tej wynika, że nie każdy dowód może być dopuszczony w tym postępowaniu, lecz jedynie dowód z dokumentów, przy czym ma to być dowód uzupełniający, a więc taki, który nie był przedstawiony i oceniony w postępowaniu administracyjnym zakończonym zaskarżaną decyzją. Z przepisu tego wynika także, że dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem sądu. Dyspozycja art. 106 § 3 nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (tak m.in. /w:/ wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., II FSK 615/08, LEX nr 533874) . Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, LEX 558886). Na marginesie jednak, Sąd ustosunkowując się w tym miejscu do przedłożonego na rozprawie nowego materiału dowodowego w postaci różnego rodzaju oświadczeń, zaświadczeń, ksiąg hotelowych, etc., pragnie zauważyć, że w świetle przepisu art. 106 § 5 p.p.s.a w zw. z art. 233 k.p.c. rolą sądu administracyjnego jest dokonanie oceny materiału dowodowego w oparciu o zasady wiedzy, doświadczenia życiowego i logiki. Kierując się wspomnianymi zasadami logiki i doświadczenia życiowego, Sąd uznał, że nie można dać wiary przedłożonym przez stronę skarżącą dopiero na tym etapie postępowania - materiałom. Zauważyć należy, iż skarżąca spółka zarówno przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie, jak również w późniejszym odwołaniu, a nawet w skardze wniesionej do Sądu, nie wspomniała w żaden sposób, by posiadała jakiekolwiek konkretne dokumenty świadczące o wadliwych ustaleniach kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2012 r. w siedzibie lokalu użytkowaniego przez stronę skarżącą. W tym kontekście budzi to poważną wątpliwość co do wiarygodności zgłoszonych dopiero na rozprawie dowodów, tym bardziej, jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż skarżącej spółce wiadomym było, że podstawowym argumentem organów obu instancji, przesądzającym o zastosowanej sankcji, były zarzuty postawione w toku wskazanej kontroli przeprowadzonej w siedzibie lokalu zajmowanego przez stronę. Zwykłe zasady logiki wskazują, że w takim przypadku strona skarżąca, broniąc się przed tak postawionymi zarzutami, już w toku prowadzonego postępowania odwoławczego, a następnie w skardze - powoływałaby się na wskazane dokumenty, celem wykazania braku podstaw do nałożonych przez organy sankcji i obowiązków publicznoprawnych. Nie sposób - zdaniem Sądu - przyjąć za wiarygodne, że strona skarżąca całkowicie zapomniała w toku postępowania, że posiada stosowne dokumenty mające świadczyć o wadliwości dokonanych w toku kontroli ustaleń. Z tej przyczyny nie można stawiać organom obu instancji uzasadnionego zarzutu w zakresie przeprowadzonego postępowania dowodowego. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, należy przyjąć, że zarówno Minister Administracji i Cyfryzacji, wydając zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r., jak również Dyrektor Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2012 r. - kierowali się prawidłowo zasadami postępowania administracyjnego, albowiem podjęli wszelkie możliwe i niezbędne zarazem czynności celem pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w oparciu o zebrany w sposób wyczerpujący materiał dowodowy. Organy obu instancji nie dopuściły się tym samym obrazy przepisów kodeksu postępowania administracyjnego wskazanych w art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. Ponadto, uzasadniając obie sporne decyzje w sposób wszechstronny i pełny, organy administracji nie naruszyły - w ocenie Sądu - normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy. Zdaniem Sądu, uznać należy w konsekwencji, że strona skarżąca nie wykazała w toku postępowania jakichkolwiek okoliczności świadczących o braku podstaw do zastosowania unormowań zawartych w przepisach ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł, jak w sentencji wyrok