VI SA/Wa 1285/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. sprawy ze skargi L. S. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany w części koncesji na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego oddala skargę Minister Środowiska (zwany dalej także "Ministrem") decyzją z dnia [...] lutego 2013r. zmienił w części swoją decyzję z dnia [...] lipca 2012r., którą, na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. u z 2010r. Nr 220, poz. 1447 ze zm., zwanej dalej "u.s.d.g.") w związku z art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 30, art. 31 oraz art. 133 ustawy z dnia 9 czerwca 2011r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2011r. Nr 163, poz 981, zwanej dalej "P.g.g."), udzielił na rzecz P. sp. z o.o. koncesji nr [...] na rozpoznawanie złoża węgla kamiennego w obszarze "C." (złoże [...]), położonym na terenie gmin C. i W. w województwie l. W powyższych decyzjach przedstawiono następujący stan faktyczny. Pismami z dnia [...] sierpnia 2012r., z dnia [...] sierpnia 2012r. oraz z dnia [...] sierpnia 2012r. L. S.(zwany dalej "Skarżącym") wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy i uchylenie powyższej koncesji z dnia [...] lipca 2012r., podnosząc, iż nie wyraża zgody na wykonanie robót geologicznych na nieruchomości stanowiącej jego własność, ponieważ spółka P. nie uzyskała jego zgody na ich wykonanie, a on sam nie ma gwarancji, że prace będą wykonane prawidłowo, bez zbędnej uciążliwości i bez zanieczyszczenia wód gruntowych. Skarżący zarzucił ww. decyzji naruszenie art. 6, art. 9 oraz art. 10 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej "K.p.a."), poprzez niezapewnienie stronie postępowania, przed wydaniem decyzji, możliwości wypowiedzenia się co do materiałów i dowodów oraz zgłoszonych żądań, a także poprzez niewypełnienie przez organ obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych. Według Skarżącego Minister naruszył także przepisy art. 7, art. 77 oraz 80 K.p.a., poprzez niezebranie dostatecznego materiału dowodowego w zakresie ustalenia stanu prawnego nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym [...] położonej we wsi Ś., w wyniku czego błędnie ustalono właściciela tej nieruchomości. Skarżący podniósł ponadto zarzut naruszenia art. 41 ust. 1 P.g.g., poprzez prowadzenie postępowania i wydanie decyzji wobec Gminy C., która nie jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości gruntowej. Pismem z dnia [...] sierpnia 2012r. swoje stanowisko w sprawie przedstawiła Gmina C., oświadczając, że nie jest właścicielem działki o nr ewidencyjnym [...] położonej we wsi Ś. i nie powinna być stroną postępowania zakończonego wydaniem koncesji nr [...]. Z kolei w toku postępowania Minister ustalił, iż Wspólnota Wsi Ś. nie ma powołanej, na podstawie ustawy z dnia 29 czerwca 1963r. o zagospodarowaniu wspólnot gruntowych (Dz. U. z 1963r. Nr 28, poz. 169 ze zm., zwanej dalej "u.z.w.g."), przez osoby uprawnione do udziału we wspólnocie gruntowej, spółki do sprawowania zarządu nad wspólnotą i do zagospodarowania gruntów wchodzących w skład tej wspólnoty. Wójt Gminy C., jako organ sprawujący nadzór nad wspólnotą zgodnie z art. 25 u.z.w.g., nie utworzył zaś spółki przymusowej oraz nie wydał decyzji - wykazu uprawnionych do udziału we wspólnocie gruntowej oraz wykazu obszarów gospodarstw przez nich posiadanych i wielkości przysługujących im udziałów we wspólnocie. Wójt Gminy C. pismem z dnia [...] listopada 2012r. wskazał, iż podjął działania w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości o nr ewidencyjnym [...] położonej we wsi Ś. Pismem z dnia [...] października 2012r. spółka P. zmieniła swój wniosek koncesyjny – zmieniając lokalizację otworów wiertniczych i projektując je na działkach sąsiednich. Do pisma załączono umowy przedwstępne dzierżawy z właścicielami nowych działek oraz wymagane prawem załączniki, w tym wypisy z rejestru gruntów. Pismem z dnia [...] grudnia 2012r. spółka P. wycofała powyższy wniosek z dnia [...] października 2012r. oraz przedłożyła modyfikację wniosku pierwotnego, polegającą na rezygnacji z realizacji otworu wiertniczego zlokalizowanego na nieruchomości będącej własnością Wspólnoty Wsi Ś. stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym [...] oraz utrzymaniu lokalizacji drugiego otworu na nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego. Minister Środowiska (zwany dalej także "Ministrem") decyzją z dnia [...] lutego 2013r. uchylił decyzję z dnia [...] lipca 2012r. w części - w pkt 4 w zakresie fragmentu orzeczenia w brzmieniu "2 otworów wiertniczych" i w tym zakresie nadał temu fragmentowi orzeczenia brzmienie "jednego otworu wiertniczego" oraz uchylił ją w części - w pkt 4 w zakresie orzeczenia o wykonaniu "otworu C. o maksymalnej głębokości 880m" i umorzył postępowanie w tej części, zaś w pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy. Według Ministra w postępowaniu administracyjnym zakończonym udzieleniem koncesji nr [...]prawidłowo zawiadomiono wszystkie strony tego postępowania, w tym również Skarżącego, zarówno o wszczęciu, jak również o zakończeniu postępowania, czym umożliwiono stronom realizację prawa do czynnego uczestniczenia w przedmiotowym postępowaniu, a także do przedstawienia stanowiska. Minister wskazał, że z prawa tego skorzystała jedynie [...] sp. z o.o., która wnosiła o wydanie decyzji odmownej. Pozostałe strony postępowania, w tym Skarżący, nie skorzystały z ww. prawa. Minister podkreślił, że Skarżący otrzymał zawiadomienie o wszczęciu postępowania wraz z informacją o możliwości zapoznania z wnioskiem o udzielenie koncesji, czego nie kwestionował. Jak wynikało ze znajdującego się w aktach postępowania zwrotnego poświadczenia odbioru zawiadomienia o zakończeniu postępowania, pismo to zostało odebrane przez matkę Skarżącego w dniu [...] lipca 2012r. W ocenie Ministra, zgodnie z art. 43 K.p.a., było to skuteczne doręczenie. Minister podzielił w części zarzut naruszenia art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., polegający na niezebraniu dostatecznego materiału dowodowego w zakresie ustalenia stanu prawnego nieruchomości gruntowej stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym [...] w wyniku czego błędnie ustalono właściciela tej nieruchomości. Wyjaśnił, że pierwotnie właściciel opisanej nieruchomości tj. Wspólnota Gruntowa Wsi Ś. został prawidłowo ustalony - na podstawie wypisu z rejestru gruntów, a uchybienie dotyczyło ustalenia adresu do doręczeń. Z uwagi jednak na dokonaną przez spółkę P. pismem z dnia [...] grudnia 2012r. modyfikację wniosku o udzielenie koncesji, polegającą na rezygnacji z prowadzenia otworu wiertniczego na działce o nr ewidencyjnym [...], Wspólnota ta utraciła przymiot strony postępowania, gdyż utraciła interes prawny w uczestniczeniu w tym postępowaniu. W konsekwencji Minister zadecydował o uchyleniu ww. decyzji w tej części i umorzeniu postępowania. Minister podzielił także zarzut naruszenia art. 41 P.g.g., poprzez wskazanie jako strony postępowania Wójta Gminy C., podczas gdy był to jedynie organ opiniujący. Stanął przy tym na stanowisku, że uznanie Gminy C. jako strony w postępowaniu o wydanie decyzji koncesyjnej w przedmiotowym postępowaniu nie było równoznaczne ze skierowaniem decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania. W jego ocenie z wadliwością decyzji przewidzianą w art 156 § 1 pkt 4 K.p.a. mamy do czynienia dopiero, gdy nastąpiło określenie praw lub obowiązków podmiotu innego niż strona postępowania, co znajduje potwierdzenie w doktrynie i orzecznictwie. Faktu doręczenia decyzji nie należy bowiem utożsamiać z jej "skierowaniem". Minister podkreślił, że w treści decyzji z dnia [...] lipca 2012r. - w pkt 12 wyraźnie wskazano, iż koncesja nie narusza praw właścicieli nieruchomości gruntowych, wobec powyższego nawet w sytuacji błędnego uznania Gminy C. jako właściciela nieruchomości gruntowej nr ewidencyjnym [...], sama decyzja nie kształtowała jej praw i obowiązków. Organ podniósł także, iż skoro zaskarżona koncesja nie narusza praw właścicieli nieruchomości gruntowych to brak zgody właściciela nieruchomości gruntowej nie jest stanowił samoistnej przesłanki odmowy udzielenia koncesji. Zgodnie bowiem z art 24 ust. 2 P.g.g. we wniosku o udzielenie koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny należy określić prawa wnioskodawcy do nieruchomości (przestrzeni), w granicach której ma być wykonywana zamierzona działalność, lub prawo, o ustanowienie którego ubiega się wnioskodawca. Oznacza to, iż przedsiębiorca nie jest obowiązany do wykazania się prawem do nieruchomości gruntowej, na której mają być prowadzone roboty geologiczne. Minister odwołał się ponadto do art. 18 P.g.g. i stwierdził, że przepis ten dopuszcza wszelkie formy obciążenia cudzej własności, z wyłączeniem jedynie przeniesienia tej własności na rzecz przedsiębiorcy (chyba, że chodzi o jej wykup). W szczególności ograniczenie to może polegać zarówno na używaniu cudzej nieruchomości, jak i na korzystaniu z niej (z wyłączeniem pobierania pożytków). Granice dozwolonego oddziaływania powinny zostać ustalone w umowie pomiędzy stronami bądź w orzeczeniu sądowym zapadłym w wyniku wystąpienia z roszczeniem przez przedsiębiorcę. Według Ministra również na podstawie art. 125 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010r. Nr 102, poz. 651 ze zm., zwanej dalej "u.g.n.") na wniosek przedsiębiorcy, na którego rzecz udzielono koncesji, starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może, w drodze decyzji, ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości niezbędnej w celu poszukiwania, rozpoznawania, wydobywania kopalin objętych własnością górniczą. Organ podkreślił przy tym, że spółka została zobowiązana do rozpoczęcia działalności objętej koncesją w terminie 12 miesięcy od daty jej udzielenia. Zatem dopiero brak wypełniania warunków koncesyjnych, w tym wykonania robót geologicznych, również z powodu braku uzyskania prawa do danej nieruchomości, może powodować cofnięcie lub ograniczenia koncesji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący wniósł o uchylenie powyższej decyzji Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2013r. w całości, zarzucając naruszenie: 1) art. 15 w związku z art. 138 § 1 pkt 2 oraz w związku z art. 127 § 3 K.p.a. polegające na niewypełnieniu obowiązku merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie ustalenia stanu faktycznego, wskazania zebranych dowodów, oceny tych dowodów oraz oceny prawnej, a poprzestaniu jedynie na dokonaniu kontroli decyzji wydanej w pierwszej instancji, tj. poprzestaniu na wyłącznym odniesieniu się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz na rozstrzygnięciu sprawy, która nie była tożsama zarówno pod względem podmiotowym jak i przedmiotowym ze sprawą, która była przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, 2) art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 K.p.a., polegające na wydaniu decyzji zawierającej wewnętrznie sprzeczne postanowienia, tj. decyzji, która nadała koncesji nr [...] z dnia [...] lipca 2012r. taką treść, że koncesja ta zawiera sprzeczne ze sobą postanowienia pkt. 4 i 5, 3) art. 107 § 1 i § 3 w związku z art. 140 oraz w związku z art. 127 § 3 K.p.a., polegające na sporządzeniu uzasadnienia zaskarżanej decyzji niespełniającego wymagań określonych ww. przepisach, tj, takiego które nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, dla których odmówił wiarygodności innym dowodom, a także nie zawiera wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji, 4) art. 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a oraz art. 136 w związku z art. 140 K.p.a., polegające na niedokonaniu ustaleń faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym przede wszystkim niedokonaniu ustaleń faktycznych w związku z dokonaną przez spółkę modyfikacją wniosku koncesyjnego, polegającą na zmniejszeniu liczby otworów rozpoznawczych, co spowodowało zmianę okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Według Skarżącego organ nie dokonał ponownego merytorycznego rozpoznania sprawy. W szczególności nie dokonał ustalenia stanu faktycznego, nie wskazał jakie zostały zebrane dowody, nie dokonał oceny tych dowodów, nie przeanalizował wszystkich tych dowodów, jak również nie dokonał oceny prawnej. Minister nie przeprowadził jakiegokolwiek postępowania wyjaśniającego i ograniczył się wyłącznie do rozpatrzenia zarzutów podniesionych w tym wniosku, tj. do kontroli zasadności podniesionych w nim argumentów, w stosunku do rozstrzygnięcia zapadłego w I instancji. W ocenie Skarżącego za szczególnie rażące naruszenie zasady dwuinstancyjności należy uznać brak jakiegokolwiek odniesienia się przez Ministra do istotnej zmiany okoliczności faktycznych sprawy, która to zmiana nastąpiła wskutek modyfikacji przez spółkę wniosku koncesyjnego, polegającej na zmniejszeniu ilości otworów rozpoznawczych z dwóch do jednego, co oznaczało ograniczenie zakresu prac geologicznych - przewidzianych do wykonania w ramach koncesji - przy zachowaniu niezmienionego celu tych prac, który w ich wyniku ma zostać osiągnięty. Skarżący podkreślił, że dokonanie przez spółkę modyfikacji wniosku koncesyjnego, ze względu na jej charakter obejmujący zmianę obligatoryjnych elementów będących treścią zarówno wniosku o udzielenie koncesji jak i będących treścią samej koncesji, było niedopuszczalne na etapie postępowania odwoławczego, bowiem modyfikacja ta spowodowała zmianę sprawy administracyjnej zarówno w aspekcie przedmiotowym jak i podmiotowym, w stosunku do sprawy, która była przedmiotem rozstrzygnięcia w ramach I instancji. W konkluzji zdaniem Skarżącego Minister jako organ odwoławczy w istocie rozstrzygnął zupełnie inną sprawę administracyjną. Skarżący wskazał przy tym, że zakres i cel zamierzonych prac geologicznych stanowią ustawowe (obligatoryjne) elementy zarówno wniosku o udzielenie koncesji na poszukiwanie lub rozpoznawanie złoża kopaliny, jak również samej koncesji, co wynika z art. 25 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 31 ust 1 pkt 1 P.g.g. Skarżący stwierdził także, iż dokonana w pkt 4 decyzji z dnia [...] lipca 2012r. modyfikacja w ten sposób, iż zmieniono brzmienie "dwóch otworów wiertniczych" na "jednego otworu wiertniczego", a ponadto uchylono koncesję w części w pkt 4 w zakresie orzeczenia o wykonaniu "otworu C. 8 o maksymalnej głębokości 880m" i umorzono postępowanie, pozostaje w sprzeczności z, pozostawionym bez zmian, pkt 5 koncesji zgodnie z którym "Szczegółowy zakres prac został ustalony w projekcie robót geologicznych, będących załącznikiem do wniosku koncesyjnego". Według Skarżącego z treści projektu robót geologicznych wynika jednoznacznie, iż projekt ten przewiduje wykonanie dwóch otworów wiertniczych, a ponadto określa szereg istotnych kwestii dotyczących celu tych robót, który powinien zostać osiągnięty w wyniku ich wykonania, w tym w wyniku wykonaniu otworu C. 8, który został wyeliminowany z treści pkt 4 koncesji decyzją z dnia [...] lutego 2013r. W rezultacie zdaniem Skarżącego zaskarżona decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012r. poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja Ministra Środowiska nie narusza prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu Minister wyczerpująco zbadał wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 K.p.a oraz w powiązaniu z pozostałymi przepisami wskazanym w skardze. Przedmiotem skargi jest decyzja Ministra Środowiska z dnia [...] lutego 2013r., którą organ ten uchylił decyzję wydaną w I instancji: - w części - w pkt 4 w zakresie fragmentu orzeczenia w brzmieniu "2 otworów wiertniczych" i w tym zakresie nadał temu fragmentowi orzeczenia brzmienie "jednego otworu wiertniczego" - w pkt 4 w zakresie orzeczenia o wykonaniu "otworu C. 8 o maksymalnej głębokości 880m" i umorzył postępowanie w tej części. W pozostałej części utrzymał ww. decyzję w mocy. Decyzja ta została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji uchyla zaskarżoną decyzję w całości lub w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy, bądź uchylając decyzję umarza postępowanie przed organem I instancji. Zdaniem Sądu organ prawidłowo wydał swoje rozstrzygnięcie na podstawie ww. przepisu. W ocenie Sądu organ odwoławczy rozpoznając sprawę słusznie uchylił decyzję organu I instancji jedynie w części, co do której wnioskodawca postępowania zmodyfikował pierwotny wniosek koncesyjny, w taki sposób, że zrezygnował z realizacji otworu wiertniczego zlokalizowanego na nieruchomości będącej własnością Wspólnoty Wsi Ś., stanowiącej działkę o nr ewidencyjnym [...] oraz utrzymał lokalizację drugiego otworu na nieruchomości stanowiącej własność Skarżącego. Minister Środowiska zasadnie również umorzył postępowanie pierwszej instancji w zakresie wynikającym ze zmodyfikowanego wniosku, a w pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania wynikającej z art. 15 K.p.a. poprzez ograniczenie się organu II instancji tylko do kontroli decyzji organu I instancji z pominięciem rozstrzygnięcia sprawy w całości, Sąd stwierdza, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zaznaczyć, że do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone (tak w: wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 lutego 2012 r., II OSK 2720/11). W ocenie Sądu organ II instancji rozpoznał sprawę co do istoty i tym samym nie uchybił art. 15 K.p.a. W szczególności organ nie tylko odniósł się do zarzutów podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, ale również ustalił stan faktyczny, wskazując dowody oraz dokonując ich merytorycznej oceny. Ustosunkował się także do zmiany okoliczności faktycznych wynikającej z modyfikacji wniosku koncesyjnego. Nie ulega również wątpliwości, że wnioskodawca postępowania (w tym przypadku koncesyjnego) może na każdym etapie tego postępowania dokonać zmiany wniosku. W przedmiotowej sprawie wnioskodawca zmodyfikował wniosek koncesyjny, co zostało uwzględnione w zaskarżonej decyzji. Nie ulega wątpliwości, iż w wyniku tej modyfikacji tożsamość podmiotowa i przedmiotowa w sprawie zostały zachowane. W sprawie zmienił się jedynie zakres praw i obowiązków koncesjonariusza, co było skutkiem modyfikacji wniosku koncesyjnego. Zmienił się wprawdzie krąg podmiotów mających interes prawny w tej sprawie, ale było to także wynikiem modyfikacji wniosku koncesyjnego. Przy czym krąg tych podmiotów się zmniejszył w stosunku do pierwotnego. Nie zasługiwał również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. W ocenie Sądu uzasadnienie sporządzone przez organ umożliwia ocenę zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia i nie uzasadnia uchylenia zaskarżonej decyzji. Zaskarżona decyzja, wbrew wywodom skargi, nie jest wewnętrznie sprzeczna. Skarżący ową sprzeczność upatruje w niewłaściwej – jego zdaniem – sentencji zaskarżonej decyzji. Zdaniem Skarżącego zmiana brzmienia: "dwóch otworów wiertniczych" na: "jednego otworu wiertniczego" oraz uchylenie koncesji w części w pkt 4 w zakresie orzeczenia o wykonaniu "otworu C. 8 o maksymalnej głębokości 880m" i umorzenie postępowania, pozostaje w sprzeczności z - pozostawionym bez zmian - pkt 5 koncesji, zgodnie z którym "Szczegółowy zakres prac został ustalony w projekcie robót geologicznych, będących załącznikiem do wniosku koncesyjnego". Sąd zauważa, że brzmienie punktu 5 koncesji jest odmienne od przywołanego w skardze. Natomiast brzmienie przywołane przez Skarżącego jest zawarte w zdaniu drugim punktu 4. Sąd zauważa ponadto, że do zmodyfikowanego wniosku został dołączony nowy, zmieniony projekt robót geologicznych. Wobec tego oraz w związku z tym, że kwestionowany fragment sentencji decyzji odwołuje się ogólnie do projektu robót geologicznych zarzut wewnętrznej sprzeczności jest chybiony. Reasumując Sąd nie stwierdził, aby w rozpoznanej sprawie Minister dopuścił się uchybień procesowych, które mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.